Strona główna Blog Strona 2234

Rodzaje chorób uchyłkowych: Różnice, przyczyny, ryzyko, zapobieganie

0

Jeśli masz ciągłe problemy z żołądkiem, możesz mieć chorobę uchyłkową. Dowiedz się, co to jest, jakie są objawy i jak się ją leczy.

Ciśnienie w jelicie powoduje, że jego wewnętrzna warstwa przeciska się przez słabe miejsca w zewnętrznej wyściółce. To sprawia, że obszary te wybrzuszają się i tworzą małe woreczki.

Choroba uchyłkowa staje się coraz bardziej powszechna z wiekiem. Około 10% osób po 40 roku życia zachoruje na uchyłkowatość, a 50% zachoruje na nią po 60 roku życia. Choroba ta dotyka prawie wszystkich powyżej 80 roku życia.

Istnieją dwa główne typy choroby uchyłkowej — zapalenie uchyłków i krwawienie z uchyłków.

Zapalenie uchyłków

Może się to zdarzyć, gdy odpady – bakterie lub małe kawałki stolca z wypróżnień – zostaną uwięzione w kieszonkach. Worek może również ulec rozerwaniu, lub możesz stracić zdrowe bakterie w okrężnicy, podczas gdy szkodliwe bakterie wzrastają. Wszystkie te czynniki mogą powodować bolesny obrzęk, zakażenie lub podrażnienie w tym obszarze. Być może trzeba będzie zobaczyć gastroenterologa, specjalisty od układu pokarmowego. Niektóre z głównych powikłań, które mogą wystąpić z zapaleniem uchyłków obejmują: ? Ropień (kieszeń wypełnia się ropą) ? Krwawienie z odbytu (krew przechodzi przez odbyt) ? Zwężenie (okrężnica zwęża się, więc stolec nie może łatwo przejść) ? Przetoka (kanał, który tworzy się do innego organu lub skóry – na przykład z okrężnicy do pęcherza) Większość z tych stanów wymaga operacji.

Krwawienie z uchyłków

Naczynia krwionośne przenoszą krew z warstwy mięśniowej wyściółki do ściany wewnętrznej. Jeśli jedno z naczyń prowadzących do kieszonki pęknie, w stolcu może nagle pojawić się dużo krwi.

Może ona być ciemnoczerwona lub występować w postaci jasnoczerwonych skrzepów. Jest mało prawdopodobne, że będziesz odczuwał ból, ale nagła utrata krwi może sprawić, że poczujesz się oszołomiony lub osłabiony.

Krwawienie prawdopodobnie ustąpi samoistnie. Ale nadal będziesz musiała udać się do lekarza, jak tylko zauważysz krew. Jeśli krwawienie nie ustąpi, może być potrzebna:

  • Kroplówka

  • Wymiana krwi (transfuzja)

  • Inne leki

  • Chirurgia

Jeśli przyjmujesz aspirynę częściej niż cztery razy w tygodniu, możesz mieć większe prawdopodobieństwo wystąpienia krwawienia.

Co powoduje chorobę uchyłkową?

Lekarze nie są pewni, ale może być kilka przyczyn, w tym:

  • Skurcze lub napięcie mięśni (na przykład podczas wypróżniania) powodujące wzrost ciśnienia i nacisk na wyściółkę.

  • Historia rodziny

  • Nie spożywanie wystarczającej ilości pokarmów bogatych w błonnik

Kto jest zagrożony?

Masz większe szanse na zachorowanie na poważniejszy typ choroby uchyłkowej, jeśli:

  • Są otyłe lub mają poważną nadwagę

  • Nie ćwiczą wystarczająco dużo

  • Spożywanie zbyt dużej ilości pokarmów o wysokiej zawartości tłuszczu zwierzęcego i niskiej zawartości błonnika

  • Palić papierosy

  • Przyjmować niektóre leki, w tym opioidy (jak kodeina i hydrokodon), sterydy lub leki przeciwzapalne, jak ibuprofen i naproksen (Aleve)

  • Występowanie uchyłków w rodzinie

Jak się ją diagnozuje?

Jeśli nie występują objawy, takie jak ból lub krwawienie, możesz nie wiedzieć, że masz tę chorobę. Często jest ona wykrywana podczas badań wykonywanych pod kątem innego schorzenia. Jeśli masz objawy, lekarz najpierw wykluczy inne schorzenia, przeprowadzając badanie fizykalne i wykonując serię badań.

Czy można temu zapobiec?

Uchyłkowatość może wystąpić naturalnie wraz z wiekiem. Głównym celem jest niedopuszczenie do tego, aby kieszonki powodowały problemy. Twój lekarz może zasugerować, abyś:

  • Spożywanie większej ilości pokarmów o wysokiej zawartości błonnika lub przyjmowanie suplementów takich jak Citrucel lub Metamucil

  • Przyjmować leki, które łagodzą objawy lub leczą pojawiające się infekcje

  • Udaj się do specjalisty, jeśli sprawa wciąż powraca lub wymaga większej uwagi

Życie jako osoba dorosła z zespołem Downa

0

Wielu dorosłych z zespołem Downa żyje prawie samodzielnie, mają pracę, związki i spełniają się w życiu. Dowiedz się o możliwościach pracy i aranżacji życia, a także o kwestiach zdrowotnych, na które należy zwracać uwagę, gdy dorośli z zespołem Downa się starzeją.

Przy odpowiednim wsparciu mogą prowadzić bogate, satysfakcjonujące życie i czuć się częścią swojej społeczności. Obecnie jest więcej możliwości niż kiedykolwiek, jeśli chodzi o pracę i warunki życia. A lekarze zawsze dowiadują się więcej o problemach zdrowotnych, z którymi osoby z zespołem Downa borykają się wraz z wiekiem. Warto więc wiedzieć, jakie są możliwości i na co warto zwracać uwagę.

Planowanie zmian

Kiedy nastolatki z zespołem Downa kończą szkołę średnią i wchodzą w dorosłość, stają przed tymi samymi pytaniami, co inni młodzi ludzie. Muszą dowiedzieć się, gdzie mieszkać, co robić w pracy i jak tworzyć nowe kręgi społeczne poza szkołą. To ekscytujące, ale stresujące dla każdego młodego dorosłego, a dla osoby z zespołem Downa może być jeszcze trudniejsze. Dlatego ważne jest, aby rozpocząć planowanie tak wcześnie, jak to możliwe.

Indywidualny Program Edukacyjny (IEP), który dzieci z zespołem Downa mają w szkołach publicznych zawiera planowanie przejścia. Celem jest wyobrażenie sobie przyszłości i zastanowienie się nad umiejętnościami i usługami, których nastolatki będą potrzebować, gdy staną się dorosłe. Kiedy ściśle współpracujesz z nauczycielami, lekarzami i terapeutami, aby stworzyć solidny plan, może to złagodzić stres związany z wyjściem w świat.

Czasami, w miarę zbliżania się zmian, nastolatki z zespołem Downa mogą wydawać się nastrojowe, lub mogą nie radzić sobie tak dobrze w szkole. Należy pamiętać, że szkoła to nie tylko miejsce do nauki, ale także regularna struktura społeczna z wbudowanym wsparciem, takim jak nauczyciele i IEP. Myślenie o odejściu od tego może być trudne do przyzwyczajenia. Jeśli zauważysz takie zmiany, zgłoś się do lekarza lub do szkoły po dodatkową pomoc.

Warunki życia

Dorośli z zespołem Downa mają kilka możliwości gdzie i jak mieszkać. Wszystko jest kwestią dopasowania do potrzeb i pragnień. Niektórzy będą mieszkać:

  • W domu, ponieważ jest to najbardziej sensowne dla nich i ich rodzin

  • W mieszkaniach studenckich, jeśli pójdą na studia

  • W domu lub mieszkaniu na własną rękę, ale z usługami wspierającymi

  • W domu grupowym z innymi osobami niepełnosprawnymi (w takich domach personel jest zatrudniony przez całą dobę).

Praca i szkolnictwo wyższe

Niektórzy dorośli z zespołem Downa idą na studia lub do szkół zawodowych. Inni znajdują pracę.

Istnieją trzy rodzaje pracy, których może szukać osoba z zespołem Downa:

  • Konkurencyjne. Są to typowe prace, o które ubiega się każdy i nie ma tu żadnego dodatkowego wsparcia.

  • Wsparcie. Trener pracy pomaga im w osiągnięciu sukcesu w pracy z osobami, które nie są niepełnosprawne. Jest to najczęstszy rodzaj pracy.

  • Sheltered. W tym przypadku osoby te pracują z innymi osobami niepełnosprawnymi. Praca ta polega na wykonywaniu czynności manualnych, takich jak składanie towarów.

Związki i dobrostan społeczny

Działalność społeczna pomaga ludziom czuć się spełnionymi w życiu. Jak u każdego, praca może wypełniać część tej roli, ale ważne jest również, aby osoby z zespołem Downa uprawiały sport, miały hobby i inne zainteresowania.

Wiele osób z zespołem Downa również umawia się na randki, ma kochające związki i zawiera małżeństwa. Oznacza to, że ważne jest, aby rozmawiać z nastolatkami z zespołem Downa o takich sprawach jak seksualność, kontrola urodzeń i choroby przenoszone drogą płciową (STD).

Niektórzy mogą również chcieć założyć rodzinę, chociaż mężczyźni z zespołem Downa zazwyczaj nie mogą być ojcami dzieci. Kobiety z zespołem Downa mogą mieć dzieci, choć częściej dochodzi u nich do poronień i przedwczesnych narodzin. Rodzicielstwo jest trudne dla każdego, a tym bardziej dla osób z zespołem Downa, więc prawdopodobnie będą one potrzebowały dodatkowej pomocy.

Kwestie zdrowotne

W miarę starzenia się, osoby z zespołem Downa są bardziej narażone na problemy ze zdrowiem psychicznym, takie jak depresja. Odpowiednie leki mogą pomóc.

Osoby z zespołem Downa mają również tendencję do zapadania na problemy zdrowotne związane z wiekiem wcześniej niż inni. Obejmuje to demencję, utratę pamięci i problemy z oceną sytuacji lub zmiany osobowości, które są podobne do choroby Alzheimera.

Może być trudno powiedzieć, czy te problemy są oznaką Alzheimera lub coś innego, jak stres, depresja, lub problem medyczny. Możesz pomóc, odnotowując, kiedy i jak często te zmiany się zdarzają, a następnie sprawdzić u swojego lekarza.

Inne problemy zdrowotne, z którymi zwykle borykają się dorośli z zespołem Downa, obejmują:

  • Nadwaga

  • Cukrzyca

  • Zaćma i inne problemy z widzeniem

  • Wczesna menopauza

  • Wysoki poziom cholesterolu

  • Choroba tarczycy

  • Zwiększone ryzyko wystąpienia białaczki

Aby pomóc osobie z zespołem Downa zachować zdrowie w miarę starzenia się, należy upewnić się, że osoba ta poddaje się regularnym badaniom kontrolnym i jest w stanie porozumieć się w sprawie swojego stanu zdrowia.

Przewlekła choroba nerek (CKD): Badania i testy oceniające GFR

0

Z chorobą nerek najlepiej radzić sobie, gdy jest wcześnie wykryta. Te znaki ostrzegawcze dadzą Ci znać.

Znajomość znaków ostrzegawczych może pomóc we wczesnej diagnozie i leczeniu – i uchronić przed poważniejszymi problemami zdrowotnymi.

Co to jest choroba nerek?

Twoje nerki – organy w kształcie fasoli po obu stronach kręgosłupa – są małe, ale mają duże znaczenie dla Twojego zdrowia. Filtrują wodę i odpady z krwi, wytwarzają mocz i pomagają kontrolować ciśnienie krwi. Jeśli ulegną uszkodzeniu i przestaną pracować tak, jak powinny, cierpisz na chorobę nerek.

Kilka rzeczy zwiększa Twoje szanse na zachorowanie:

  • Cukrzyca

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Choroby serca

  • Palenie tytoniu

  • Otyłość

  • Starzenie się

Afroamerykanie, Azjaci i rdzenni Amerykanie są bardziej zagrożeni niż inne grupy.

Na co zwracać uwagę

Choroba nerek pogłębia się z czasem, gdy w organizmie gromadzą się odpady i płyny. Oto znaki ostrzegawcze:

  • Zmiany w moczu. Możesz sikać więcej lub mniej niż zwykle. Możesz też zauważyć zmianę koloru lub to, że Twój mocz jest spieniony. Oznacza to, że białko wycieka z nerek. Innym objawem jest krew w moczu.

  • Sucha i swędząca skóra. Może się to zdarzyć, gdy nerki nie są już w stanie zrównoważyć minerałów i składników odżywczych we krwi.

  • Obrzęki. Nerki pomagają wyrównać ilość sodu (soli) w organizmie. Kiedy nie pracują dobrze, organizm zatrzymuje dodatkowe ilości soli. Może to powodować obrzęk wokół kostek i stóp. Możesz to również zauważyć na dłoniach lub wokół oczu.

  • Niewydolność żołądka. Nagromadzone we krwi odpady mogą powodować mdłości i utratę apetytu.

  • Zmęczenie. Nerki produkują hormon, który każe organizmowi wytwarzać czerwone krwinki, które przenoszą tlen w całym organizmie. Jeśli nerki nie pracują prawidłowo, nie jest to możliwe i możesz mieć problem zdrowotny zwany anemią. Możesz czuć się zmęczony, nawet po odpoczynku. Może też pogorszyć się jakość Twojego snu.

Uzyskanie diagnozy

Jeśli uważasz, że jesteś zagrożony chorobą nerek, możesz poprosić lekarza o zbadanie ich czynności. W tym celu należy wykonać badanie moczu i badanie krwi.

W badaniu moczu lekarz będzie szukał śladów krwi. Sprawdzi również, czy w Twoim moczu nie ma białka zwanego albuminą. Jeśli wynik będzie pozytywny, lekarz może zażądać ponownego badania, aby to potwierdzić.

W badaniu krwi lekarze szukają produktu odpadowego zwanego kreatyniną. Kiedy nerki są uszkodzone, mają trudny czas czyszczenia tego z krwi. Gdy lekarz wie, ile kreatyniny jest w Twojej krwi, może to wykorzystać wraz z Twoim wiekiem, rasą i płcią, aby zmierzyć, jak dobrze pracują Twoje nerki.

Leczenie

Rzadko zdarza się, aby choroba nerek po prostu ustąpiła. Z czasem jej stan może się pogorszyć. Z tego powodu im wcześniej dowiesz się, że ją masz, tym lepiej. Wczesne leczenie może zapobiec niewydolności nerek. Nie ma jednak uniwersalnej metody leczenia tego schorzenia. Zależy ono od kilku rzeczy, w tym od tego, co spowodowało chorobę nerek.

Twój lekarz prawdopodobnie zacznie od zajęcia się innymi schorzeniami, które masz. Na przykład, może być konieczne rozpoczęcie codziennego przyjmowania leków w celu obniżenia ciśnienia krwi lub poziomu cholesterolu. Objawy spowodowane przez Twoją chorobę nerek, takie jak anemia lub obrzęki, mogą być również leczone za pomocą leków.

Zmiany stylu życia mogą pomóc:

  • Staraj się często ćwiczyć i osiągnąć odpowiednią dla siebie wagę.

  • Jedz mniej białka i soli, aby zmniejszyć ilość pracy, jaką muszą wykonać nerki.

  • Uważaj na ilość wypijanego alkoholu.

  • Jeśli palisz, teraz jest dobry czas na rzucenie palenia.

  • Unikaj przyjmowania dostępnych bez recepty niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID). Są one bardzo szkodliwe dla nerek.

Twoim celem jest utrzymanie pracy nerek tak długo, jak to możliwe. Osoby, których nerki zawiodły, będą potrzebowały dializy (zabiegu oczyszczającego krew z odpadów) lub przeszczepu nerki, aby żyć.

Test aminotransferazy asparaginianowej (AST) (aka SGOT): wysoki i niski poziom

0

Badanie aminotransferazy asparaginianowej (AST) może wykazać, czy masz chorobę lub uszkodzenie wątroby. Dowiedz się, jak działa to badanie i jak może pomóc lekarzowi w diagnozie.

Wątroba jest narządem, który ma wiele ważnych zadań.

Wytwarza płyn zwany żółcią, który pomaga organizmowi trawić pokarm. Usuwa również z krwi produkty odpadowe i inne toksyny. Produkuje białka oraz substancje pomagające w tworzeniu się skrzepów krwi. Używanie alkoholu lub narkotyków oraz choroby takie jak zapalenie wątroby mogą uszkodzić wątrobę i uniemożliwić jej wykonywanie tych zadań.

AST jest enzymem wytwarzanym przez wątrobę. Inne organy, takie jak serce, nerki, mózg i mięśnie, również wytwarzają go w mniejszych ilościach. AST jest również nazywana SGOT (transaminaza glutaminianowo-oksalooctowa).

W normalnych warunkach poziom AST we krwi jest niski. Gdy wątroba jest uszkodzona, wytwarza więcej AST we krwi i poziom ten wzrasta.

Wysoki poziom AST jest oznaką uszkodzenia wątroby, ale może również oznaczać uszkodzenie innego organu, który wytwarza tę substancję, np. serca lub nerek. Dlatego lekarze często wykonują badanie AST razem z badaniami innych enzymów wątrobowych.

Dlaczego powinienem wykonać ten test?

Lekarz może zlecić wykonanie badania AST, jeśli występują objawy uszkodzenia wątroby, takie jak:

  • żółta skóra lub oczy, zwana żółtaczką

  • Zmęczenie

  • Słabość

  • Spuchnięty brzuch

  • Ból brzucha

  • Utrata apetytu

  • Swędzenie skóry

  • Ciemne zabarwienie moczu

  • Jasna kupa

  • Obrzęk nóg i kostek

  • Siniaki

Inne powody, dla których warto wykonać to badanie:

  • Zostałeś narażony na kontakt z wirusem zapalenia wątroby.

  • Pijesz dużo alkoholu.

  • Przyjmujesz leki, o których wiadomo, że uszkadzają wątrobę.

  • W rodzinie występowały choroby wątroby.

  • Występuje u Ciebie otyłość.

  • Masz cukrzycę lub zespół metaboliczny.

  • Masz niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby.

Lekarz może zlecić wykonanie tego badania również po to, aby sprawdzić, czy stosowane leczenie chorób wątroby przynosi oczekiwane rezultaty.

Badanie AST jest również częścią kompleksowego panelu metabolicznego – badania krwi, które lekarz wykonuje w ramach rutynowego badania.

Jak się przygotować?

Do badania ALT nie trzeba się specjalnie przygotowywać.

Powiedz lekarzowi, jakie leki lub suplementy diety przyjmujesz. Niektóre leki mogą wpływać na wyniki tego testu.

Co dzieje się podczas badania?

Pielęgniarka lub technik laboratoryjny pobierze próbkę Twojej krwi – zwykle z żyły w ramieniu. Najpierw zawiążą opaskę wokół górnej części ramienia, aby żyła wypełniła się krwią i spuchła. Następnie oczyści miejsce na ramieniu środkiem antyseptycznym i wprowadzi igłę do jednej z żył. Krew trafi do fiolki lub probówki.

Badanie krwi powinno zająć tylko kilka minut. Po pobraniu krwi laborant zdejmie opaskę i wyciągnie igłę. W miejscu, w którym znajdowała się igła, zostanie umieszczony kawałek gazy i bandaż, aby zatrzymać krwawienie.

Jakie są zagrożenia?

Badanie krwi AST jest bezpieczne. Ryzyko jest zazwyczaj niewielkie i może obejmować:

  • Krwawienie

  • Siniaki

  • Zakażenie

  • Ból podczas wprowadzania igły

  • Omdlenie lub zawroty głowy

Co oznaczają wyniki?

Wyniki powinny być dostępne w ciągu około jednego dnia. Podawane są w jednostkach na litr (units/L). Normalne zakresy to:

  • Mężczyźni: 10 do 40 jednostek/L

  • Kobiety: 9 do 32 jednostek/L

Dokładny zakres może zależeć od laboratorium, z którego korzysta lekarz. Porozmawiaj z nim o specyfice Twojego przypadku.

Wyższy niż normalny poziom AST może być spowodowany przez:

  • Przewlekłe (trwające) zapalenie wątroby

  • Marskość wątroby (długotrwałe uszkodzenie i bliznowacenie wątroby)

  • Blokada dróg żółciowych, które przenoszą płyn trawienny z wątroby do pęcherzyka żółciowego i jelit

  • Rak wątroby

Bardzo wysoki poziom AST może być spowodowany przez:

  • Ostre wirusowe zapalenie wątroby

  • Uszkodzenie wątroby przez leki lub inne substancje toksyczne

  • Blokada przepływu krwi do wątroby

Lekarz może również porównać poziom AST i ALT. Jeśli masz chorobę wątroby, zwykle poziom ALT będzie wyższy niż poziom AST.

Inne schorzenia niezwiązane z wątrobą mogą również podnieść poziom AST:

  • Oparzenia

  • Zawał serca

  • Intensywne ćwiczenia

  • Uszkodzenie mięśni

  • Ciąża

  • Zapalenie trzustki

  • Napady

  • Operacja

Niektóre choroby lub przyjmowane leki mogą powodować fałszywie dodatni wynik testu AST. Oznacza to, że wynik testu jest pozytywny, nawet jeśli nie masz uszkodzeń wątroby. Każdy z nich może spowodować fałszywie dodatni wynik:

  • Cukrzycowa kwasica ketonowa (organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, która pomaga cukrowi wejść do komórek).

  • Niektóre antybiotyki, takie jak estolat erytromycyny lub kwas para-aminosalicylowy (Paser)

Czy wezmę udział w innych testach?

AST jest zwykle wykonywana jako część grupy testów czynnościowych wątroby, zwanych panelem wątrobowym. Często jest zlecana razem z badaniem aminotransferazy alaninowej (ALT), innego enzymu wątrobowego.

ALT jest bardziej dokładny niż AST w wykrywaniu chorób wątroby. Może ono dokładniej wykazać, czy problem dotyczy wątroby, czy innej części ciała, np. serca lub mięśni.

Lekarz może porównać ilość ALT do AST we krwi, aby dowiedzieć się, czy masz uszkodzenie wątroby lub problem z innym organem, takim jak serce.

Lekarz może również wykonać inne badania enzymów i białek wytwarzanych przez wątrobę, takie jak:

  • Fosfataza alkaliczna (ALP)

  • Bilirubina

  • Białko całkowite

Porozmawiaj z lekarzem, aby upewnić się, że rozumiesz wszystkie wyniki badań wątroby. Należy również dowiedzieć się, w jaki sposób wyniki te mogą wpłynąć na leczenie.

10 pytań do Shauna White’a

0

Snowboardzista i złoty medalista olimpijski Shaun White mówi, jak dorastanie z chorobą serca wpłynęło na jego działania na rzecz zdrowia dzieci.

Shaun White, 31 lat, Los AngelesZłoty medalista olimpijski, snowboardzista, skateboardzista, muzyk, prezes zarządu

1. Co to znaczy startować w swoich czwartych Igrzyskach Olimpijskich?

Każdy kolejny raz jest swoim własnym, niepowtarzalnym doświadczeniem. Oczywiście, że pierwszy raz był niesamowity. Teraz, patrząc na mój czwarty raz, jestem tak samo podekscytowany na wiele różnych sposobów… i nawet nastawiam się na następny.

2. Czy teraz trenujesz inaczej niż podczas poprzednich Igrzysk Olimpijskich?

Snowboard jest taki sam … ale czuję, że potrzebuję więcej czasu wolnego. Jeżdżę więcej, ale krócej, i biorę więcej dni wolnych.

3. W dzieciństwie zdiagnozowano u Ciebie tę samą chorobę serca, którą ma syn Jimmy’ego Kimmelsa. Czy kiedykolwiek wpłynęło to na twoją zdolność do uprawiania sportu?

To zawsze było coś, co mnie obciążało, ale nigdy nie czułem, że mnie to powstrzymuje. Nigdy nie czułem, że nie mogę czegoś zrobić z powodu mojej choroby serca.

4. Czy musiałeś robić coś, aby monitorować lub leczyć swoją chorobę serca?

Chodziłem na te testy wysiłkowe, żeby sprawdzić, jak pracują moje płuca, a oni robili te naprawdę wymagające treningi z tymi wszystkimi maszynami, żeby monitorować moje serce, mój oddech i mój puls. To był wielki strach. To było jak, rany, czy to będzie czas, kiedy znajdą coś złego i będę musiała zrezygnować z robienia wszystkich rzeczy, które kocham?

5. Co robisz, aby się zrelaksować?

Uwielbiam filmy. Czasami gram w gry wideo. Biorę psa na spacer.

6. Czy stosuje Pan jakieś techniki relaksacyjne?

Rozciągam się i często korzystam z zabiegów fizykoterapeutycznych. Dzięki temu mam lepszy nastrój. I zacząłem skupiać się bardziej na moim śnie, ponieważ czuję, że jeśli będę lepiej spał, będę miał lepszy dzień i nie będę tak niespokojny, aby robić rzeczy. Ill być sprawnie uspokajać mój umysł i relaksować i przetwarzać rzeczy lepiej.

7. Jaka jest Twoja filozofia zdrowia?

Zawsze stawiam sobie osiągalne cele. Nie przestań jeść chleba, tylko jedz trochę mniej. Staram się powoli zmieniać swoje wzorce, zamiast wprowadzać drastyczne zmiany, których trudno się trzymać.

8. Czy ludzie proszą Cię o porady dotyczące zdrowia?

Zawsze chcą znać mój system treningowy. A ja, szczerze mówiąc, nie ćwiczyłem aż do około roku temu. Zawsze jeździłem na desce surfingowej, na łyżwach, na snowboardzie. To jest to, co jest wspaniałe w byciu sportowcem. Stajesz się sprawny po prostu robiąc to, co robisz.

9.Pracowałeś z St. Jude i Make-A-Wish. Dlaczego te organizacje są dla Ciebie tak ważne?

Oczywiście, moja choroba serca – moi rodzice i rodzina spędzili wiele czasu w szpitalu na leczeniu. W tym sensie naprawdę mam miękkie miejsce dla dzieci.

10. Jaką chorobę chciałby Pan widzieć wyeliminowaną w ciągu swojego życia?

Choroby serca… lepsza opieka nad ludźmi, którzy przez nie przechodzą. I walka z otyłością [z tak dużą ilością] gier wideo, mediów społecznościowych. Z telefonem można siedzieć cały dzień. To wielka rzecz, by wyciągnąć dzieci na zewnątrz i skłonić je do ćwiczeń.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj aktualne wydanie „Doctor Magazine”.

Chrissy Metz wytrwała, pokazuje, że jest jedną z nas.

0

Aktorka Chrissy Metz, gwiazda szalenie popularnego serialu NBC This Is Us, opowiada o pokonywaniu trudności z dzieciństwa, lęków i innych niepowodzeń.

Chrissy Metz od czasu do czasu musi się uszczypnąć.

Gwiazda szalenie popularnego serialu NBC This Is Us, Metz ma olśniewający rok (lub dwa). Jej postać, Kate Pearson, kobieta zmagająca się ze swoją wagą i przeszłością, jest ulubienicą fanów. Ludzie – nawet kilka gwiazd, w tym Reese Witherspoon i Oprah Winfrey – często podchodzą do niej, aby pochwalić się, jak bardzo czują się związani z Kate.

Krytycy również dali jej kuksańca. W ciągu zaledwie roku, Metz, lat 37, została nominowana do dwóch Złotych Globów i Emmy. W styczniu odebrała nagrodę Gildii Aktorów Filmowych za wybitne osiągnięcia w zespole.

Staram się cieszyć chwilą, mówi. Było wiele lat, kiedy nie byłam nawet częścią rozmowy. Metz ma nadzieję, że w miarę jak w telewizji będzie pojawiać się coraz więcej wiarygodnych kobiet w rozmiarze plus-size, to fala będzie się odwracać.

Trudne dzieciństwo

Ale choć życie Metzs może wydawać się wspaniałe, jest skomplikowane.

Jak wyjaśnia w swoim nowym pamiętniku, This Is Me: Loving the Person You Are Today, wygląd może być mylący. Ludzie myślą, że celebryci są na piedestale – i że nie mamy takich samych problemów, myśli czy doświadczeń, mówi. Ale tak jest. Podobnie jak jej telewizyjna bohaterka, Metz przez większość życia zmagała się ze swoją wagą i miała w dzieciństwie problemy, które pozostały z nią do dziś.

Metz dorastała jako najmłodsza z trójki dzieci. Jej ojciec służył w marynarce wojennej, a rodzina przeniosła się do Japonii, gdy była mała. Czuła się jednak przez niego ignorowana – w rzeczywistości nazywa go raczej Markiem niż tatą.

Kiedy Metz miała 8 lat, poszedł własną drogą. Jej matka przeniosła rodzinę do Gainesville, ale z trudem wiązała koniec z końcem. Wkrótce zaszła w ciążę, urodziła dziecko, a potem ponownie wyszła za mąż. W pewnym momencie wprowadzili się do jej nowego męża i jego córki, a ich życie stało się burzliwe. Dużo się działo i każdy próbował się odnaleźć, mówi Metz.

Ojczym Metzs znęcał się nad nią fizycznie i emocjonalnie. Potrząsał mną, policzkował, uderzał w ramię i wyrywał mi nadgarstek, pisze w swoim pamiętniku. Był niezadowolony ze wszystkiego, od jej wagi do obowiązków, ciągle ją karcił. Ponieważ matka nie przyszła jej na ratunek, Metz czuła się zaniedbana. Zaczęła jeść po kryjomu, żeby się pocieszyć. Jej poczucie własnej wartości spadło.

Bycie najbardziej pulchnym dzieckiem w szkole nie pomagało. Dzieci dokuczały jej, a ona czuła się zażenowana i zawstydzona. Stałam się twarda i obronna, żeby się chronić – mówi. Robiła sobie żarty z siebie, zanim inni mieli szansę, i zmieniła się w klasowego klauna, robiąc i mówiąc rzeczy, które nie pasowały do jej charakteru.

To było naprawdę trudne, mówi o swoim dzieciństwie. Czułam się samotna i wyzywana. Zawsze czułam się nieadekwatna. Czułam się jak outsider, podczas gdy wszystko, co chciałam zrobić, to być w środku.

Z dorosłością przyszły nowe wyzwania. W 2005 roku Metz przeprowadziła się do Los Angeles, by spróbować swoich sił w aktorstwie, ale jej waga była przeszkodą. Rzadko dostawała przesłuchania, a tym bardziej role. Te, które dostała, były banalne – przyjaciółka z nadwagą, obiekt żartów. Zgłosiła się do American Idol – tak, ona też śpiewa – ale to też nie wypaliło.

Metz znalazła pracę (i sukces) jako agentka talentów, poznała i wyszła za mąż za mężczyznę, którego kochała, ale spędziła większość swoich dwudziestych lat w dołku i w dołku z samą sobą.

Anxiety Attack

We wrześniu 2010 roku, w dniu swoich 30. urodzin, Metz była w kinie i oglądała film „The Expendables”, kiedy coś stało się nie tak. Jej serce przyspieszyło i miała problemy z oddychaniem. Myślałam, że mam atak serca. Zostałam zabrana do szpitala karetką – mówi. To była jedna z najstraszniejszych rzeczy na świecie.

Po przeprowadzeniu szeregu badań lekarze powiedzieli jej, że nic nie jest w porządku. Powiedzieli, że musi schudnąć, ale nie miała ataku serca. To był atak lęku.

Objawy ataku lęku – kołatanie serca, brak tchu, pocenie się, ból w klatce piersiowej – są podobne do objawów ataku serca. Mogą być bardzo przerażające, jeśli nie wiesz, dlaczego je masz, mówi dr Gladys Frankel, adiunkt w Dartmouth Universitys Geisel School of Medicine. Ludzie często spieszą się na pogotowie, aby ocenić i leczyć się z powodu ataku serca.

Lęk jest powszechny. Około 40 milionów Amerykanów ma zaburzenia lękowe, które różnią się od codziennych zmartwień. Lęk jest uporczywy i przytłaczający, może wiązać się ze zmęczeniem, bólami głowy i bezsennością. Często zakłóca pracę, relacje i życie. Lęk ma tendencję do trzymania się i może się pogorszyć w czasie. Ale leczenie może pomóc, takie jak połączenie terapii poznawczo-behawioralnej, technik relaksacyjnych i leków.

Niektórzy ludzie są bardziej podatni na lęki niż inni. Jak mówi Frankel, dzieci, które doświadczyły rozwodu rodziców, znęcania się nad nimi i przejadania się, są bardziej podatne. Nie wszystkie dzieci, które przechodzą przez stresujące doświadczenia, mają lęki w wieku dorosłym. Ale problemy z dzieciństwa mają to do siebie, że powracają, zwłaszcza jeśli sobie z nimi nie radzimy – mówi Frankel.

Po kryzysie zdrowotnym Metz stanęła twarzą w twarz z tym, do czego przez lata nie chciała się odnieść – z emocjonalnym jedzeniem. Zajadałam się swoimi uczuciami. To był jedyny sposób, w jaki mogłam sobie poradzić, mówi.

Jedzenie emocjonalne to prawdziwa rzecz, mówi Sanam Hafeez, PsyD, dyrektor Comprehensive Consultation Psychological Services w Nowym Jorku. Jedzenie może być strategią radzenia sobie, ale nie jest skuteczne. Jest jak natychmiastowy narkotyk. Później czujesz się okropnie.

Metz postanowiła wziąć odpowiedzialność za swoje zdrowie. Zostałam zmuszona do pogodzenia się z moją przeszłością. Zaczęłam szukać pomocy z zewnątrz na temat tego, dlaczego jadłam, jakie mam uczucia i jak tego nie robić, więc wszystko zaczęło się zmieniać, mówi. Jadła lepiej, chodziła codziennie, dołączyła do grupy wsparcia i nauczyła się wybaczać i akceptować siebie.

Nauka radzenia sobie z lękiem

Wkrótce Metz trafiła na wyłom w drodze. Po 5 latach małżeństwa, rozwiodła się z mężem. Teraz są przyjaciółmi, ale gdy ich związek się rozpadł, jej niepokój powrócił.

Tym razem była zdeterminowana, by lepiej sobie z nim radzić. Czytała inspirujące książki, takie jak „The Untethered Soul”, szukała porad w podcastach i na YouTube, a także sięgała do swojej duchowości. Nauczyła się rozpoznawać i akceptować uczucia niepokoju, a następnie uspokajać się i rozpraszać za pomocą medytacji, muzyki i spacerów. Nauczyłam się wczuwać w strach – mówi. Jak to się mówi, im bardziej się opierasz, tym bardziej się on utrzymuje.

Metz zaczęła też prowadzić dziennik wdzięczności. Zanim wstanę z łóżka, wymieniam co najmniej pięć do dziesięciu rzeczy, za które jestem wdzięczna. Brzmi to głupio, ale to niesamowita rzecz – mówi.

Te umiejętności radzenia sobie okazały się nieocenione. Zeszłego lata, tuż przed tym, jak miała lecieć do Los Angeles, aby być randką swojej córki na rozdaniu nagród Emmy, matka Metzs miała poważny udar. Teraz ma afazję, stan po udarze, który wpływa na komunikację językową. Nie może używać słów, ale komunikuje się za pomocą gestów i dźwięków.

Na początku Metz była wstrząśnięta tą nową rzeczywistością. Ale gdy dowiedziała się więcej o afazji, poczuła się silniejsza, by sobie z nią poradzić. Nauczyła się również doceniać małe zwycięstwa. Kiedy zobaczyłam ją w Boże Narodzenie, trzymała w ręku marker i napisała swoje imię kursywą – mówi z dumą Metz. Moja mama jest niezłomna. Ma taką siłę woli i siłę, którą ja mogłabym mieć tylko nadzieję.

This Is Now

Teraz, po stawieniu czoła swoim lękom i ćwiczeniu umiejętności radzenia sobie z nimi, Metz ma nowe zasoby siły woli i wytrzymałości – i rosną one.

Metz mówi, że skupia się na zmianach stylu życia, aby poprawić swoje zdrowie, np. nawiązać lepszy kontakt z jedzeniem i dokonywać zdrowszych wyborów. Ale nie osądza siebie. Tak wielu z nas ma wrażenie, że nigdy nie byliśmy wystarczająco dobrzy – nie byliśmy wystarczająco wysocy, szczupli, mądrzy, bogaci – mówi. Ale tak naprawdę jesteśmy idealni tacy, jacy jesteśmy.

Zamiast martwić się o następny tydzień lub następny miesiąc, stara się żyć dzień po dniu. Kiedy pojawia się niepokój – co często ma miejsce, gdy dzieją się dobre rzeczy – sięga do swojego zestawu strategii.

Korzysta również z promieni słonecznych – jak wtedy, gdy Oprah zaprosiła ją na lunch i powiedziała Metz, że jest jedną z bohaterek naszego życia. Albo kiedy jej aktorski idol Sam Rockwell przedstawił się na rozdaniu Złotych Globów. Byłam jak, Znasz mnie?! wspomina z zachwytem.

Tak jak w This Is Us, życie Metzs ma wzloty i upadki. To, że gram w serialu nie oznacza, że wszystko jest jak jednorożce i tęcze – mówi. W większości dni naprawdę tak jest. Ale to był proces. Wciąż jestem w trakcie pracy.

Fakty o lęku

Podobnie jak Chrissy Metz, miliony innych Amerykanów mają ataki lękowe lub zaburzenia lękowe. Kilka faktów:

  • Kobiety są bardziej narażone na zaburzenia lękowe niż mężczyźni. Około 19% dorosłych w USA ma takie zaburzenia.

  • Rodzaje zaburzeń lękowych obejmują uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia paniczne, fobie i zaburzenia lęku społecznego.

  • Większość ludzi ma objawy przed 21 rokiem życia. W rzeczywistości lęk jest powszechny wśród nastolatków — około 32%.

  • Badania sugerują, że lęk występuje w rodzinach i jest wynikiem połączenia genetyki i czynników środowiskowych.

  • Stresujące wydarzenia życiowe, rozwód lub owdowienie, nieśmiałość w dzieciństwie, ograniczone środki finansowe, bliscy krewni z zaburzeniami lękowymi oraz rodzice z chorobami psychicznymi mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń lękowych.

  • Lęk jest powiązany z depresją, używaniem substancji, ADHD, problemami ze snem i zaburzeniami odżywiania.

  • Około 31% osób dorosłych w pewnym momencie swojego życia miało stany lękowe.

  • Większość osób z zaburzeniami lękowymi ma łagodne upośledzenie. Około 34% z nich ma umiarkowane upośledzenie. Około 23% ma poważne upośledzenie.

  • Lęk może być kontrolowany za pomocą takich narzędzi jak psychoterapia, samopomoc, grupy wsparcia, strategie radzenia sobie ze stresem i leki.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj zaległe wydania i przeczytaj aktualne wydanie „doctor Magazine”.

Szacowany wskaźnik filtracji kłębuszkowej (GFR) Test dla Twoich nerek

0

Jest to miara tego, jak dobrze pracują Twoje nerki. Szacunkowy test GFR (eGFR) może dać Twojemu lekarzowi kilka ważnych informacji o tych narządach.

Nazwa testu pochodzi od części nerki, które filtrują odpady – są one nazywane kłębuszkami nerkowymi.

Kto potrzebuje tego testu?

Lekarz może wykonać badanie eGFR w ramach regularnego badania fizykalnego lub może je zalecić, jeśli występują objawy problemów z nerkami. Mogą one obejmować:

  • Problemy z siusianiem, w tym ból

  • Częściej trzeba chodzić lub mniej sikać

  • Krew, piana lub brązowy kolor w sikaniu

  • Obrzęk lub opuchlizna wokół oczu, brzucha, nadgarstków lub kostek

  • Ból w środkowej części pleców, w pobliżu nerek

Lekarz prawdopodobnie będzie chciał również sprawdzić eGFR, jeśli u pacjenta występują schorzenia wpływające na pracę nerek, takie jak pewne zaburzenia autoimmunologiczne, cukrzyca, wysokie ciśnienie krwi lub choroby serca. Możesz również poddać się badaniu eGFR, jeśli inne osoby w Twojej rodzinie chorowały na nerki.

Jak działa test eGFR

Przed badaniem należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, witaminach i suplementach diety. Może on zalecić Ci, abyś nie przyjmował pewnych leków lub nie jadł pewnych pokarmów przed badaniem.

W celu przeprowadzenia badania lekarz lub pielęgniarka pobiorą próbkę Twojej krwi. Następnie wyśle ją do laboratorium, aby sprawdzić, ile jest w niej kreatyniny. Aby obliczyć wyniki, lekarz lub pielęgniarka użyje wzoru matematycznego, który opiera się na ilości kreatyniny, którą znajdzie, wraz z twoim wiekiem i płcią. Starsze wzory wykorzystywały również rasę jako czynnik, ale są one stopniowo wycofywane.Ogólnie rzecz biorąc, wynik eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m2 może być oznaką choroby nerek. Jednak lekarz będzie mógł udzielić bardziej szczegółowych informacji na temat wyniku, biorąc pod uwagę wszystkie informacje o stanie zdrowia.

Co może wpłynąć na wynik testu?

Wynik może nie być tak dokładny, jeśli:

  • Masz mniej niż 18 lat

  • Są starsi

  • Są w ciąży

  • Chorują na nerki lub inne poważne choroby

  • Posiadać więcej mięśni niż przeciętnie, jak kulturysta

  • Choroba, która obniża masę mięśniową

  • Stosuj dietę wegetariańską

  • Są otyłe

Jeśli należysz do jednej z tych grup, porozmawiaj z lekarzem o tym, jak może to wpłynąć na Twoje wyniki.

Wskaźnik sedymentacji (Sed Rate): Wyniki testu ESR wysokie vs. niskie

0

Dowiedz się, w jakich warunkach wskaźnik sedymentacji pomaga Twojemu lekarzowi w diagnozie. Dowiedz się również, w jaki sposób badanie to może wpłynąć na Twoje leczenie.

Test sed rate mierzy jak szybko czerwone krwinki opadają na dno probówki. Zapalenie tworzy białka, które sprawiają, że czerwone krwinki spadają szybciej.

Inna nazwa tego testu to wskaźnik sedymentacji erytrocytów (ESR). Czerwone krwinki nazywane są erytrocytami. Sedymentacja to proces, w którym opadają one na dno probówki.

Dlaczego możesz otrzymać wskaźnik sedymentacji

Lekarz może zlecić wykonanie badania Sed Rate, jeśli występują u Ciebie takie objawy jak:

  • Bóle głowy

  • Sztywne, spuchnięte lub bolesne stawy

  • Ból w ramionach, szyi lub miednicy

  • Utrata apetytu

  • Utrata wagi bez próbowania

Test sed rate może być częścią procesu odkrywania, czy masz jeden z tych warunków:

  • Zakażenie (w tym kości)

  • Rak

  • Zapalenie tętnic (zapalenie naczyń krwionośnych)

  • Toczeń (choroba autoimmunologiczna, która uszkadza skórę, stawy i inne części ciała)

  • Polimialgia reumatyczna (powoduje sztywne i bolesne mięśnie)

  • Reumatoidalne zapalenie stawów (choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy atakuje stawy)

  • Systematyczne zapalenie naczyń (zapalenie w naczyniach krwionośnych)

Badanie to może być również wykonane po rozpoczęciu leczenia jednego z tych schorzeń. Pomoże to lekarzowi ocenić, jak dobrze organizm reaguje na leczenie.

Pobranie próbki krwi

Nie trzeba robić nic specjalnego, aby się przygotować. Jest to tylko podstawowe badanie krwi.

Przed badaniem poinformuj lekarza o przyjmowanych lekach (i suplementach). Niektóre leki mogą wpływać na wyniki. Poinformuj również swojego lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub masz okres.

Pielęgniarka lub inny pracownik służby zdrowia pobierze próbkę Twojej krwi, zwykle z żyły w ramieniu. Najpierw zawiążą opaskę wokół górnej części ramienia, aby żyła wypełniła się krwią i spuchła. Następnie oczyści to miejsce środkiem antyseptycznym i umieści igłę w żyle. Twoja krew zostanie zebrana do fiolki lub probówki.

Proces ten powinien zająć tylko kilka minut. Po tym zabiegu otrzymasz kawałek gazy i bandaż na to miejsce, aby zatrzymać krwawienie.

Podczas pobierania krwi może być odczuwalne lekkie ukłucie. Następnie może pojawić się mały siniak. Może Pani/Pan odczuwać zawroty głowy i ból oraz może wystąpić pewne krwawienie.

Wyniki i ich znaczenie

Próbka zostanie przesłana do laboratorium. Wyniki powinny być dostępne w ciągu 1 lub 2 godzin.

Technik laboratoryjny umieści Twoje czerwone krwinki w wysokiej, cienkiej probówce i sprawdzi, jak bardzo opadają w ciągu godziny. Kiedy masz zapalenie w organizmie, nieprawidłowe białka we krwi sprawiają, że czerwone krwinki tworzą grudki. Te grudki są ciężkie, więc opadają na dno probówki szybciej niż pojedyncze krwinki.

Im szybciej krwinki opadają, tym większy stan zapalny masz w swoim organizmie.

Test sed rate podaje w milimetrach (mm) odległość pomiędzy przejrzystym płynem (osoczem) na górze probówki a Twoimi czerwonymi krwinkami po 1 godzinie. Normalny zakres to:

  • 0 do 15 mm/h u mężczyzn poniżej 50 roku życia

  • 0 do 20 mm/godz. u mężczyzn powyżej 50 roku życia

  • 0 do 20 mm/godz. u kobiet w wieku poniżej 50 lat

  • 0 do 30 mm/godz. u kobiet powyżej 50 roku życia

Wysoki wskaźnik sed jest oznaką, że masz chorobę, która powoduje stan zapalny w organizmie.

Niektóre schorzenia i leki mogą wpływać na szybkość opadania czerwonych krwinek, co może mieć wpływ na wyniki badań. Należą do nich:

  • Anemia

  • Starszy wiek

  • Problemy z nerkami

  • Choroba tarczycy

  • Ciąża lub miesiączka

  • Otyłość

  • Leki takie jak tabletki antykoncepcyjne, metyldopa (Aldomet), teofilina (Theo-24, Theolair, Elixophylline), witamina A, kortyzon i chinina

Inne badania, których możesz potrzebować

Badanie sed rate może jedynie poinformować lekarza, że gdzieś w organizmie występuje stan zapalny. Nie może ono wykazać, gdzie znajduje się zapalenie ani co je spowodowało. Lekarz może również zbadać wskaźnik sedymentacji erytrocytów (ESR) lub białko C-reaktywne (CRP), aby pomóc w postawieniu diagnozy. Oba te czynniki są reakcjami ostrej fazy lub markerami zapalenia, które mogą pomóc wskazać diagnozę lub pomóc w śledzeniu leczenia w diagnozie. Nadal będziesz potrzebował obrazowania lub nawet biopsji?aby postawić konkretną diagnozę.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o wynikach testu sed rate i wszelkich innych testów, które masz. Upewnij się, że rozumiesz, co oznaczają wyniki i jak wpłyną one na Twoje leczenie.

Rodzinne obiady są ważne

0

Dzieci rzadziej wpadają w kłopoty i często mają lepsze oceny, gdy rodzina regularnie spożywa razem posiłki.

Zajęcia pozaszkolne, późne godziny pracy, długie dojazdy do pracy – nic dziwnego, że niewiele rodzin jada razem kolację. Jednak badania pokazują, że godzina rodzinnego obiadu jest ważnym elementem zdrowego życia.

Badania wykazały, że kiedy rodziny jedzą razem, spożywają więcej warzyw i owoców, a mniej smażonych potraw, napojów gazowanych i produktów zawierających tłuszcze trans. Gdy młodsze dzieci często jedzą obiad z rodziną, rzadziej mają nadwagę niż inne dzieci. To ma tendencję do zmiany w latach nastoletnich, kiedy są mniej prawdopodobne, aby jeść w domu.

Jest to poważny problem, ponieważ statystyki pokazują, że prawie jedno na pięcioro dzieci w wieku 6-19 lat w USA ma nadwagę. To naraża je na większe ryzyko wielu problemów zdrowotnych w późniejszym okresie życia, w tym chorób serca, wysokiego ciśnienia krwi i cukrzycy – a także problemów emocjonalnych.

„Jednym z najprostszych i najbardziej skutecznych sposobów zaangażowania rodziców w życie nastolatków są częste rodzinne obiady” – mówi Joseph Califano Jr, przewodniczący i prezes The National Center on Addiction and Substance Abuse na Uniwersytecie Columbia (CASA).

CASA niedawno przedstawiła wyniki krajowej ankiety telefonicznej przeprowadzonej wśród 1000 nastolatków i 829 rodziców nastolatków. Jedzenie kolacji jako rodzina pomagało dzieciom na wiele sposobów. Pomogło im uzyskać lepsze stopnie, a także trzymało je z dala od papierosów, alkoholu i marihuany, i nie tylko.

10 korzyści z rodzinnych obiadów

Przedstawienie wszystkich korzyści płynących z częstych rodzinnych obiadów:

  • Wszyscy jedzą zdrowsze posiłki.

  • Dzieci są mniej narażone na nadwagę lub otyłość.

  • Dzieci chętniej trzymają się z dala od papierosów.

  • Są mniej skłonne do picia alkoholu.

  • Raczej nie spróbują marihuany.

  • Są mniej skłonni do używania nielegalnych narkotyków.

  • Przyjaciele raczej nie będą nadużywać leków na receptę.

  • Oceny w szkole będą lepsze.

  • Ty i Twoje dzieci będziecie więcej rozmawiać.

  • Częściej usłyszysz o poważnym problemie.

  • Dzieci poczują, że jesteś z nich dumny.

  • W domu będzie mniej stresu i napięcia.

10 wskazówek dotyczących organizacji rodzinnych obiadów

Nie pozwól, aby ta misja wydawała się zniechęcająca! Nawet najprostsze posiłki – jak zamówiona pizza – można uznać za rodzinne obiady. Celem jest zebranie wszystkich przy stole i spędzenie razem czasu – a nie zmuszenie mamy do wejścia w tryb June Cleaver lub Carol Brady. Oto wskazówki, jak to zrobić:

  • Wyznacz sobie cel. Może dwa razy w tygodniu? Od tego momentu zacznij działać.

  • Zachowaj prostotę. Rodzinne posiłki nie muszą być wyszukane. Włączaj do posiłków sałatki i warzywa. Skup się na ulubionych potrawach, takich jak chili czy frittatas.

  • Bądź przygotowany. Miej pod ręką składniki na zdrowe posiłki, w tym dużo owoców i warzyw.

  • Miej pod ręką zdrowe „przekąski”. Zaopatrz kuchnię w świeże owoce, orzechy i niskotłuszczowy ser – rzeczy, które dzieci mogą jeść po szkole zamiast chipsów.

  • Zaangażuj rodzinę. Pozwól dzieciom pomóc w przygotowaniu posiłków i nakryciu stołu.

  • Korzystaj z kuchenki mikrofalowej. Przygotuj wszystko przed porannym wyjściem do pracy. Wrócisz do domu z pysznym zapachem gotowanego posiłku.

  • Wybierzcie coś na wynos, zamówcie pizzę lub zjedzcie na mieście. To nadal liczy się jako jakość wspólnie spędzonego czasu.

  • Unikaj zniekształcania porcji. Kontroluj wielkość porcji, niezależnie od tego, czy jesz w domu, czy na mieście.

  • Spraw, aby było przyjemnie. Zostaw poważne dyskusje na inny czas. Rodzinne posiłki mają na celu odżywienie, pocieszenie i wsparcie.

  • Wprowadź nastrój. Puść kojącą muzykę. Połóż kwiaty na stole. Zapal świeczkę. Stwórz relaksujące otoczenie.

Oto kolejna wskazówka – nie wolno oglądać telewizji, nie wolno odbierać telefonów! To czas na słuchanie siebie nawzajem, dzielenie się historiami z dnia i pielęgnowanie więzi rodzinnych.

Co to jest zanieczyszczenie światłem i jak jest szkodliwe?

0

Zanieczyszczenie światłem to sztuczne światło, które jest nadmierne, niepotrzebne lub zakłócające. Dowiedz się, jak może ono szkodzić ludziom, zwierzętom i środowisku.

Chociaż sztuczne światło pomaga ludziom zachować produktywność po zmroku, zanieczyszczenie światłem może mieć szkodliwy wpływ na ludzi, dzikie zwierzęta, środowisko i gospodarkę.

Jakie są rodzaje zanieczyszczenia światłem?

Istnieje kilka form zanieczyszczenia światłem:

Łuna nieba. Jest to jasna aureola, którą widać nad miastem w nocy. Dzieje się tak, gdy kropelki wody i inne cząsteczki w powietrzu rozpraszają światło wokół.

Light trespass. Dzieje się tak, gdy światło z reflektora lub lampy ulicznej rozlewa się na inny obszar, gdzie nie jest pożądane lub potrzebne.

Odblaski. Jest to światło, które dostaje się do oczu i powoduje dyskomfort.

Nadmierna iluminacja. Jest to użycie światła tam, gdzie nie jest ono potrzebne, np. pozostawienie włączonego światła na noc w pustym biurowcu.

Jak zanieczyszczenie światłem wpływa na Twoje zdrowie?

Do zdrowego życia potrzebna jest ciemność. Przed wynalezieniem sztucznego światła, ludzie byli przystosowani do naturalnego cyklu 12 godzin światła dziennego i 12 godzin ciemności.

Ten cykl jest częścią rytmu okołodobowego, wewnętrznego „zegara” organizmu, który pomaga zasnąć w nocy i obudzić się rano. Światło wytwarzane przez człowieka w nocy zakłóca go.

Zakłócenia rytmu okołodobowego mogą prowadzić do takich problemów jak:

  • Zaburzenia snu, takie jak bezsenność i zespół opóźnionej fazy snu

  • Depresja

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • ADHD

  • Otyłość

  • Cukrzyca

  • Choroby serca

Zbyt duża ilość światła w nocy może również utrudniać wytwarzanie melatoniny przez organizm. Melatonina jest hormonem, który pomaga regulować rytm snu. Zbyt mała ilość melatoniny jest związana z:

  • Zaburzeniami snu

  • Bóle głowy

  • Zmęczenie

  • Stress

  • Lęk

Jedno z badań wykazało związek między niższym poziomem melatoniny w krajach rozwiniętych a rosnącym wskaźnikiem zachorowań na raka piersi. Inne wykazało, że kobiety mieszkające w społecznościach, które są jasno oświetlone w nocy, miały o 73% większe szanse na zachorowanie na raka piersi niż kobiety z obszarów o niewielkim oświetleniu zewnętrznym. Ale to samo badanie wykazało, że zanieczyszczenie światłem nie miało wpływu na ryzyko zachorowania na raka płuc. Potrzebujemy znacznie więcej badań na ten temat.

Jak zanieczyszczenie światłem wpływa na ekosystem?

Zanieczyszczenie światłem wpływa również na zwierzęta, zwłaszcza gatunki, które są najbardziej aktywne w nocy. Sztuczne światło może zakłócać migrację, polowanie, karmienie i rozmnażanie. Zwierzęta nocne mają mniej czasu na znalezienie pożywienia, schronienia i partnera. A drapieżnikom pomaga widzieć ofiary przez całą dobę.

Pomyśl na przykład o żółwiach morskich. Instynkt podpowiada nowonarodzonym żółwiom morskim, że powinny przenieść się z gniazda do najjaśniejszego źródła światła. Dzieje się tak dlatego, że w naturalnym świecie światło gwiazd odbijające się od oceanu jest najjaśniejszą rzeczą na plaży. Ale kiedy młode żółwie morskie widzą sztuczne światło z nadmorskich miast, czołgają się w kierunku lądu. Tam umierają z odwodnienia lub stają się ofiarami innych zwierząt. Co roku na samej Florydzie giną setki tysięcy wylęgu żółwi.

Zanieczyszczenie światłem doprowadziło do obniżenia populacji pluskwiaków, śmierci wielu ptaków, które stały się zdezorientowane podczas migracji, oraz utraty siedlisk przez wiele gatunków. Może również zwiększyć ryzyko zakwitów alg w zbiornikach wodnych, które mogą zaszkodzić rybom i ekosystemom wodnym.

Ponadto zbędne światło przyczynia się do zanieczyszczenia powietrza. Przede wszystkim marnuje energię. Elektrownie, które są w większości zasilane węglem, co roku wprowadzają do atmosfery tony zanieczyszczeń w postaci dwutlenku węgla. Według niektórych szacunków, odwrócenie problemu zanieczyszczenia światłem równałoby się usunięciu z dróg 9,5 miliona samochodów, jeśli chodzi o jakość powietrza.

Ponadto, nocne światło w obszarach miejskich wydaje się zakłócać związek zwany rodnikiem azotanowym, który naturalnie oczyszcza powietrze z zanieczyszczeń, gdy jest ciemno.

Jak zanieczyszczenie światłem wpływa na gospodarkę?

Zanieczyszczenie światłem ma również wpływ na gospodarkę. W Stanach Zjednoczonych każdego roku wydajemy miliardy dolarów na oświetlenie dróg, sklepów, biur i innych miejsc. Jednak wiele z tych pieniędzy idzie na marne, ponieważ wiele z tych świateł jest źle zaprojektowanych. Często światło świeci w niebo, zamiast w kierunku ziemi, gdzie jest potrzebne.

International Dark-Sky Association szacuje, że około jedna trzecia całego oświetlenia jest marnowana. Taka ilość światła kosztuje około 2,2 miliarda dolarów rocznie.

Wskazówki dotyczące przeciwdziałania zanieczyszczeniu światłem

Najlepszym sposobem na rozwiązanie problemu zanieczyszczenia światłem jest włączanie świateł tylko wtedy, gdy są naprawdę potrzebne i unikanie zbyt jasnego oświetlenia. Stosuj osłony na oprawach zewnętrznych, aby utrzymać światło z dala od nieba i skierować je tam, gdzie jest potrzebne.

Inne sposoby na zmniejszenie zanieczyszczenia światłem obejmują:

  • Stosuj ściemniacze, czujniki ruchu i timery.

  • Używaj diod LED i świetlówek kompaktowych, aby oszczędzać energię, ale tylko tych o ciepłej barwie.

  • Unikaj używania w nocy świateł o niebieskich odcieniach. Pogarsza to odblaski i poświatę nieba, może zaszkodzić Twojemu wzrokowi i może sprawić, że prowadzenie pojazdu będzie niebezpieczne.