Lekarz mówi ci.

W lutym osobowość telewizyjna i aktywistka na rzecz zwierząt Beth Stern będzie gospodarzem trzeciej dorocznej imprezy Hallmark Channel Kitten Bowl, podczas której, jak mówi, "mężczyźni w typie macho będą kibicować śmiesznie słodkim kociakom".

W lutym osobowość telewizyjna i aktywistka na rzecz zwierząt Beth Stern będzie gospodarzem trzeciego dorocznego Hallmark Channel Kitten Bowl – podczas którego, jak sama mówi, „mężczyźni macho będą kibicować śmiesznie słodkim kociakom”.

Kiedy nie ogląda kociąt walczących ze sobą w strefie końcowej, Stern jest rzeczniczką North Shore Animal League America, największego na świecie schroniska dla bezdomnych zwierząt. Ona i jej mąż, legenda radia Howard Stern, są aktywnymi opiekunami kotów i kociąt. Napisała dwie książki dla dzieci oparte na kotach, z których najnowsza, Yoda Gets a Buddy, została wydana w grudniu 2015 r.

„Nie mam ludzkich dzieci” – mówi – „więc to jest mój cel”.

Razem z Howardem pracujemy nad rozbudową istniejącego schroniska North Shore o powierzchni 14 000 m2, nazwanego Bianca’s Furry Friends. Dzięki temu koty będą mogły żyć bez klatek, dopóki nie zostaną adoptowane. Przyjaciele bardzo nas wsparli – Billy Joel ofiarował ponad milion dolarów, a Rachael Ray wręczyła mi czek na 500 000 dolarów w swoim programie. Na początku tego roku rozpoczniemy budowę.

Pierworodnym dzieckiem moich rodziców była suczka collie o imieniu Susie-Dog. Była naszą starszą siostrą i tak też była traktowana. Mieliśmy też świnki morskie i adoptowaliśmy koty. Przewoziliśmy zranione dzikie zwierzęta. Kilka lat temu wzięłam udział w kursie, na którym uczono mnie, jak przewozić ranne dzikie zwierzęta. Kiedy zwierzę jest ranne, nie ignorujemy tego.

Apple, Bella, Walter, Leon Bear, Charlie Chunk i Yoda. Bella była niewidomą, ciężarną kotką znalezioną na złomowisku i była na liście „do zniszczenia” w schronisku. North Shore jeździ do miejskich schronisk i jeśli mamy miejsce – a tak było w tym przypadku – ratujemy je.

Za każdym razem, gdy w domu pojawia się przybrany pies, Howard nadaje mu imię. Mówi: „Jesteś Rodzynkiem!”. „Jesteś Poundcake!” „Ty jesteś Bajgiel!”. Czasami myślę, że jest głodny, bo tak wiele z nich to imiona związane z jedzeniem.

Nie. Jesteśmy tam zawsze, gdy kot lub kociak nas potrzebuje. Myślę, że przez nasz dom przewinęło się ponad 165 kotów i kociąt, które osobiście dostarczam do ich domów. W pewnym momencie w naszym pokoju zastępczym przebywało 15 kotów. Słyszę o kocie w potrzebie, a Howard mówi: „Idź po niego!”. Jest taki pomocny. Fotografuje je, a nawet czyści kuwety.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.

Dowiedz się więcej o pyometrze u kotów, w tym o tym, co powoduje tę infekcję macicy i jak się ją leczy.

Co wywołuje pyometrę u kotów?

Pyometra jest spowodowana przedostaniem się bakterii do macicy kota. W normalnych warunkach szyjka macicy jest zamknięta, co zapobiega przedostawaniu się bakterii do macicy. Jednakże, kiedy kotka przechodzi ruję, szyjka macicy rozluźnia się, aby wpuścić plemniki. Jej organizm uwalnia również hormon progesteron. Hormon ten powoduje, że wyściółka macicy staje się grubsza, aby przygotować się do ciąży.

Jeśli po kilku cyklach kotka nie zajdzie w ciążę, wyściółka macicy może nadal się zagęszczać. Takie warunki ułatwiają tworzenie się cyst. Ta gruba, torbielowata wyściółka wydziela płyn, który umożliwia rozwój bakterii. Układ odpornościowy kotki w normalnych warunkach uwalnia białe krwinki, które zwalczają bakterie. Jednak w czasie rui białe krwinki są powstrzymywane przed przedostaniem się do macicy, aby nie uszkodziły plemników.

Wysoki poziom progesteronu zapobiega również kurczeniu się mięśni w ścianie macicy. Skurcze te normalnie pomagają macicy pozbyć się dodatkowego płynu i bakterii. Jeśli kotka przyjmuje hormony w związku z jakimkolwiek schorzeniem, mogą one również powodować takie zmiany, które mogą prowadzić do pyometra.

Jakie są objawy pyometra u kotów?

Objawy pyometry u kotów mogą być różne u poszczególnych kotów. Niektóre koty mogą wydawać się bardzo chore, podczas gdy u innych może występować tylko ropa w wydzielinie z pochwy. Każdy kot, który nie został wykastrowany i jest chory, powinien zostać zbadany pod kątem pyometry. Do najczęstszych objawów należą:?

• Niejedzenie

• Oddawanie dużej ilości moczu

• Dużo pić

• Senność

• Depresja

• Krwawa wydzielina z pochwy

Niektóre objawy, które nie są tak powszechne, to:?

• Wymioty

• Biegunka

• Utrata wagi

• Zapalenie oczu

• Opuchnięty brzuch

Jak rozpoznaje się pyometrę u kotów?

Jeśli szyjka macicy kota jest otwarta, a z jej wnętrza wydobywa się ropna wydzielina, może to wystarczyć do rozpoznania pyometry przez lekarza weterynarii. Jeśli szyjka macicy kota jest zamknięta, może nie być wydzieliny, dlatego lekarz może być zmuszony do wykonania dodatkowych badań. Niektóre badania, które może wykonać lekarz weterynarii to: ?

• Profil chemiczny, czyli badanie krwi, które dostarcza lekarzowi weterynarii ogólnych informacji na temat funkcjonowania narządów Twojego kota?

• Pełna morfologia krwi, która bada komórki wchodzące w skład krwi Twojego kota

• Analiza moczu

• Zdjęcia rentgenowskie jamy brzusznej

• USG jamy brzusznej

Jak leczy się pyometrę u kotów?

Ponieważ pyometra jest stanem poważnym, zagrażającym życiu, Twój kot wymaga natychmiastowego leczenia. Pyometra jest zazwyczaj leczona poprzez chirurgiczne usunięcie macicy i jajników. Zabieg ten nazywany jest ovariohysterektomią i jest to ten sam zabieg, który wykonuje się w przypadku kastracji kotów. U kotów z pyometrą operacja jest bardziej skomplikowana, ponieważ są one już chore.

Jeśli u kota zostanie wcześnie zdiagnozowana choroba, operacja będzie łatwiejsza niż w przypadku, gdy zostanie zdiagnozowana, gdy kot jest już bardzo chory. Koty, które są już poważnie chore na pyometrę, zazwyczaj muszą zostać ustabilizowane, zanim lekarz weterynarii będzie mógł je operować. Konieczne może być podawanie im płynów dożylnie przed i po operacji. Może również zaistnieć konieczność dłuższego pobytu w szpitalu. Po operacji kotu mogą być podawane antybiotyki przez dwa tygodnie.

Jeśli chcesz rozmnażać kota, pyometra może być leczona bez zabiegu chirurgicznego. Jednak ten rodzaj leczenia nie jest tak skuteczny, wiąże się z dużym ryzykiem i może powodować długotrwałe komplikacje u kota. Leczenie medyczne pyometry polega na podawaniu kotu prostaglandyn. Są to hormony, które obniżają poziom progesteronu we krwi kota, powodują skurcze macicy i otwierają szyjkę macicy. Kiedy macica się obkurcza, a szyjka macicy jest otwarta, organizm kota może pozbyć się płynu i ropy.

Zabieg ten zwykle zaczyna działać po około 48 godzinach, więc jeśli Twój kot jest bardzo chory, nie jest to dobre rozwiązanie. Jeśli kotka nie zostanie poddana owariohisterektomii, może później ponownie zachorować na pyometrę. Ponadto, prostaglandyny mogą powodować działania niepożądane, takie jak:?

• Niepokój

• Próżność

• Wymioty

• Defekacja

• Nadmierne wydzielanie śliny

• Ból brzucha

Prostaglandyny mogą również powodować u kotów z pyometrą zagrażający życiu stan zwany zapaleniem otrzewnej. Zapalenie otrzewnej występuje, gdy macica pęka i ropa wylewa się do jamy brzusznej. Prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia otrzewnej jest większe, jeśli szyjka macicy kotki jest zamknięta.

Jak długo może żyć kot z pyometrą?

Szanse na to, że kot przeżyje pyometrę bez leczenia są bardzo małe. Nie istnieją domowe sposoby leczenia pyometry u kotów. Bez szybkiego leczenia infekcja bakteryjna zazwyczaj zabija kota. Jeśli szyjka macicy kota jest zamknięta, nagromadzona ropa może spowodować pęknięcie macicy, co również może być śmiertelne.

Czy można zapobiegać pyometrze u kotów?

Najlepszym sposobem zapobiegania pyometrze jest wykonanie zabiegu kastracji u kotki w młodym wieku. Koty, które zostały wysterylizowane rzadko chorują na pyometrę. Istnieje jednak możliwość, że u kotki, u której wykonano niekompletną ovariohysterektomię, rozwinie się pyometra, jeśli część macicy pozostanie w jej ciele. Jest to bardziej prawdopodobne, jeśli kotka przyjmowała hormony.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o kocim trądziku. Dowiedz się, czym jest trądzik koci, jakie są jego przyczyny, jak mu zapobiegać i jak go leczyć.

Co to jest trądzik u kota?

Ponieważ trądzik koci zwykle tworzy się w okolicy podbródka, jest on powszechnie nazywany trądzikiem kociego podbródka. Ogólnie rzecz biorąc, opisuje on wszelkie stany zapalne na podbródku kota. Ta choroba skóry może objawiać się jako łagodne podrażnienie lub bolesna, sącząca się opuchlizna. Jeśli trądzik swędzi kota, może on pocierać podbródek, co może pogorszyć jego stan.

Większość przypadków trądziku u kotów jest łagodna i zazwyczaj pozostaje niezauważona, ale cięższe przypadki są widoczne i nieestetyczne. Łagodny trądzik na kocim podbródku zwykle objawia się w postaci małych czarnych plamek lub delikatnego podrażnienia na brodzie. Z kolei ciężki trądzik pojawia się w postaci czerwonych ran i zmian. Ciężki trądzik kociego podbródka może być trudny do wyleczenia, ponieważ powoli reaguje na leczenie.

Co wywołuje trądzik u kota?

U ludzi główną przyczyną powstawania trądziku jest przetłuszczanie się skóry, ale u kotów dokładna przyczyna nie jest znana. Zazwyczaj trądzik u kotów związany jest z nadprodukcją keratyny, białka występującego w skórze. Trądzik u kotów może być skutkiem zablokowania mieszków włosowych z powodu nadprodukcji keratyny. Jeśli mieszek włosowy zatrzymuje nadmiar keratyny, tworzą się zaskórniki. Jeśli zostaną zainfekowane przez bakterie, zaskórniki stają się pryszczami (unoszą się do góry, stają się czerwone i mogą mieć niewielką ilość ropy).

Trądzik koci może być również spowodowany przez:

• Niewłaściwa pielęgnacja

• Słaby system odpornościowy

• Alergie pokarmowe

• Alergie kontaktowe (np. na plastik)

• Nadmierne wydzielanie keratyny i sebum (oleju)

• Funkcja bariery immunologicznej skóry

• Stres

• Zaburzenia równowagi hormonalnej

Jak leczyć trądzik u kota?

Leczenie trądziku u kotów wymaga zrozumienia przyczyny jego powstawania. Leczenie polega na usuwaniu nadmiaru sebum (ropy) oraz zapobieganiu powstawania zaskórników i wtórnych zakażeń.

Trądzik kociego podbródka można leczyć, stosując antybakteryjny płyn do mycia, taki jak chlorheksydyna lub rozcieńczony nadtlenek wodoru, do czyszczenia podbródka kota. Nałóż płyn antybakteryjny za pomocą wacika i delikatnie oczyść zmienione chorobowo miejsca. Jeżeli nie będziesz czyścić delikatnie, możesz pogorszyć stan podrażnienia skóry w stanie zapalnym. Jeśli trądzik jest łagodny, dalsze leczenie może nie być konieczne.

W przypadku ciężkiego trądziku z rozległym zakażeniem wtórnym konieczne będzie zastosowanie antybiotykoterapii. Lekarz weterynarii dobierze odpowiednie antybiotyki po przeprowadzeniu testów wrażliwości na posiew bakterii z brody. Czasami w grę mogą wchodzić również infekcje grzybicze. Konieczne może być także krótkotrwałe podawanie kotu sterydów lub innych leków miejscowych, takich jak retinoidy, w celu zmniejszenia stanu zapalnego.

Lekarz weterynarii może przepisać preparaty miejscowe, takie jak mupirocyna, szampony lub chusteczki. Jednakże, leczenie miejscowe może być trudne u kotów, ponieważ koty zlizują wszystko, co zostanie nałożone na ich skórę. Jeżeli preparaty stosowane miejscowo pomagają w walce z trądzikiem, możesz stopniowo ograniczać ich stosowanie w ciągu dwóch do trzech tygodni. Jeśli trądzik często powraca, konieczne może być regularne oczyszczanie skóry, zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Jak zapobiegać trądzikowi u kota?

Możesz zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia trądziku kociego podbródka u Twojego kota. Jeśli chcesz zapobiec trądzikowi u kota pod brodą, postaraj się:?

• Unikać plastikowych naczyń i używać szklanych lub wykonanych ze stali nierdzewnej misek na wodę i jedzenie.

• Czyścić brodę kota po posiłkach, wycierając pysk czystym ręcznikiem lub ściereczką.

• Regularnie czyścić naczynia z wodą i jedzeniem kota.

• Zwracaj uwagę na zmiany na brodzie po wprowadzeniu do otoczenia nowych przedmiotów (nowe jedzenie, nowy gryzak itp.). Jeśli zauważysz trądzik, usuń nowo wprowadzony przedmiot na około miesiąc i sprawdź, czy stan się poprawi lub ustąpi.

• Nie należy usuwać trądziku, ponieważ może to pogorszyć stan kota i spowodować nasilenie bólu i infekcji.

Jak długo trwa trądzik u kotów?

Łagodny trądzik koci może zniknąć samoistnie. W przeciwnym razie może być konieczne leczenie, zwłaszcza w ciężkich przypadkach. W skrajnych przypadkach kot może być zmuszony do przyjmowania antybiotyków przez okres od czterech do sześciu tygodni.

Większość zwierząt domowych dobrze reaguje na poprawę higieny oraz zmianę naczyń do karmienia i misek z wodą.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o chłoniaku u kotów (feline lymphoma). Dowiedz się o objawach, diagnozie, stadium zaawansowania i leczeniu tej choroby.

Wczesna diagnoza i leczenie mogą pomóc kotu żyć w komfortowych warunkach przez wiele lat.

Objawy chłoniaka u kotów

Objawy chłoniaka u kotów zależą od miejsca, w którym rozwija się nowotwór. Chłoniak w węzłach chłonnych objawia się jako obrzęki na szyi, łopatkach i kolanach. Chłoniak klatki piersiowej (chłoniak śródpiersia) powoduje objawy ze strony układu oddechowego. Jeśli u kota występują objawy neurologiczne (zajęcie układu nerwowego), można zauważyć zmiany w zachowaniu, trudności w chodzeniu i drgawki.

Niezależnie od lokalizacji, niektóre objawy są wspólne dla wszystkich chłoniaków:

• Utrata wagi

• Senność

• Słaby apetyt

Chociaż najczęściej chorują koty starsze, chłoniak może wystąpić w każdym wieku.

Chłoniak jelit u kotów

Chłoniaki u kotów są obecnie najczęściej spotykane w jelitach. Chłoniaki jelitowe zwykle powodują złe odżywianie, utratę masy ciała, biegunkę i wymioty. Badania krwi są często prawidłowe, ale badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej może wykazać pogrubienie jelit, powiększenie węzłów chłonnych jamy brzusznej i guzy. Ponieważ wyniki te są typowe dla nieswoistych zapaleń jelit, lekarze weterynarii zazwyczaj wymagają wykonania biopsji w celu rozpoznania chłoniaka.

Chłoniaki jelitowe mogą być chłoniakami wielkokomórkowymi lub drobnokomórkowymi. Chłoniaki wielkokomórkowe są agresywne, szybko rosną i są inwazyjne. W przypadku tych chłoniaków szanse na przeżycie są mniejsze.

Chłoniak drobnokomórkowy u kotów rośnie powoli. Ponieważ nie jest on agresywny, koty mają większe szanse na przeżycie.

Etapy rozwoju chłoniaka u kotów

Stopniowanie nowotworów pomaga lekarzom weterynarii w wyborze najlepszej metody leczenia chłoniaka u kotów. Etapy rozwoju chłoniaka u kotów pozwalają przewidzieć zachowanie się nowotworu i szanse przeżycia. Im wyższa liczba stadiów, tym bardziej rak się rozprzestrzenił. Badania określające stopień zaawansowania zależą od rodzaju chłoniaka i często obejmują radiogramy (zdjęcia rentgenowskie), tomografię komputerową lub biopsję.

Lekarz weterynarii wybierze sposób leczenia w zależności od typu i stopnia zaawansowania chłoniaka u kota. W mikroskopii chłoniaki u kotów dzieli się na chłoniaki wielkokomórkowe i drobnokomórkowe.

Chłoniaki u kotów dzieli się również ze względu na umiejscowienie: nosowe, śródpiersiowe, wieloogniskowe, żołądkowo-jelitowe i inne. Każdy nowotwór może mieć niski, średni i wysoki stopień zaawansowania, w zależności od podziału komórek.

Leczenie chłoniaka u kotów

Leczenie chłoniaka u kotów polega zazwyczaj na stosowaniu chemioterapii. Lekarz onkolog może przepisać kombinację leków w zależności od lokalizacji i stopnia zaawansowania chłoniaka. Leki te są podawane doustnie lub w postaci zastrzyków dożylnych raz w tygodniu przez miesiąc lub dłużej.

Duża masa w jamie brzusznej może wymagać usunięcia chirurgicznego. Chłoniaki nosa dobrze reagują na naświetlanie. Jeśli kot nie reaguje na leczenie, lekarze weterynarii podają steryd (prednizolon) jako terapię paliatywną. Pozwala to na uzyskanie tymczasowej remisji trwającej od 2 do 4 miesięcy, co poprawia jakość życia w ostatnim etapie życia kota.

Koty z chłoniakiem piersi, chłoniakiem rozległym, chłoniakiem węzłów chłonnych i chłoniakiem jelita grubokomórkowego prawdopodobnie otrzymają chemioterapię z zastosowaniem kombinacji trzech lub czterech leków. Dzięki takiemu leczeniu prawie połowa kotów z chłoniakiem przeżywa rok. Przeżycie dwuletnie może wynosić 40%.

Chłoniaki drobnokomórkowe, które nie są uważane za agresywne, mogą być leczone w domu. W leczeniu stosuje się lek na bazie steroidów, taki jak prednizolon, oraz lek chemioterapeutyczny, który kot może przyjmować doustnie (np. chlorambucil). Koty zazwyczaj dobrze tolerują te metody leczenia. Leki mogą pomóc kotu przeżyć od 2 do 4 lat.

Profilaktyka chłoniaka u kotów

Wirusy FeLV i FIV często powodują chłoniaki u kotów. Szczepienia przeciwko FeLV i testy na obecność obu tych wirusów pomagają w zapobieganiu chorobie i jej rozprzestrzenianiu się. Unikanie kontaktu z kotami zakażonymi FeLV lub FIV oraz przebywanie w miejscach, w których występuje dym tytoniowy, może również zapobiegać chłoniakowi u kotów. Wczesne wykrycie choroby może zwiększyć szanse na przeżycie.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o nieswoistych zapaleniach jelit (IBD) u kotów. Poznaj jej przyczyny, objawy, możliwości leczenia i wyniki leczenia.

Zapalne choroby jelit u kotów

Jak sama nazwa wskazuje, nieswoiste zapalenie jelit charakteryzuje się stanem zapalnym jelit. Przyczyna nie jest w pełni poznana. Choroba ta może dotyczyć każdej części układu pokarmowego, w tym żołądka, jelita cienkiego i grubego.

Kiedy u kota występuje IBD, zmienione chorobowo części układu pokarmowego są zalewane przez komórki zapalne. Stan zapalny powoduje obrzęk i uszkodzenie ścian oraz chłonnej wyściółki (błony śluzowej) jelit. Jelita nie są wtedy w stanie wykonywać swojej głównej funkcji, jaką jest wchłanianie pokarmu, wody i składników odżywczych.

W to uporczywe zapalenie zaangażowany jest układ odpornościowy. Może być ono spowodowane reakcją układu odpornościowego kota na obcą substancję. Inne potencjalne przyczyny to nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego na normalne składniki jelit (takie jak prawidłowe bakterie jelitowe) lub niektóre pokarmy.

Czynnikiem sprzyjającym może być również zmieniony skład bakterii jelitowych. Metronidazol i inne antybiotyki mogą pomóc w łagodzeniu objawów nieswoistych zapaleń jelit.

W zależności od części układu pokarmowego, której dotyczy choroba, IBD u kotów może objawiać się zapaleniem żołądka (zapalenie żołądka), zapaleniem jelit (zapalenie jelita cienkiego) lub zapaleniem jelita grubego (zapalenie jelita grubego). IBD u kota może również obejmować wiele odcinków przewodu pokarmowego.

Jakie są objawy IBD u kotów?

Nieswoiste zapalenie jelit występuje zazwyczaj u kotów w średnim i starszym wieku. U młodych kotów choroba ta występuje rzadko.

Objawy IBD zależą od tego, która część układu pokarmowego jest objęta chorobą. Zapalenie jelit dotyczące głównie jelita cienkiego powoduje powtarzające się wymioty i utratę masy ciała. Z drugiej strony, IBD, które obejmuje głównie jelito grube, powoduje biegunkę oraz obecność śluzu i krwi w kale.

Inne objawy występujące u kotów z IBD to senność, zmniejszony apetyt, żółtaczka (żółtawy odcień białek oczu, często spowodowany chorobą wątroby) i powiększona wątroba. Czasami kot może mieć znacznie zwiększony apetyt.

Jak rozpoznaje się IBD u kotów?

Lekarz weterynarii może zlecić wykonanie podstawowych badań krwi oraz badań czynności wątroby i trzustki kota. Może również zlecić wykonanie badania ultrasonograficznego lub innych badań obrazowych w celu zdiagnozowania IBD. Jednak ostateczne rozpoznanie nieswoistego zapalenia jelit może być postawione jedynie poprzez wykonanie biopsji, czyli pobranie fragmentu zainfekowanej tkanki i obejrzenie go pod mikroskopem.

Badanie próbki biopsyjnej pod mikroskopem pomaga zarówno w rozpoznaniu IBD u kotów, jak i w określeniu stopnia ciężkości przypadku. Biopsja pozwala odróżnić nieswoiste zapalenie jelit od innych schorzeń, takich jak choroby endokrynologiczne, nietolerancja pokarmowa, przewlekłe choroby pasożytnicze, nowotwory i zakaźne zapalenie jelit.

Jak leczyć IBD u kotów?

Leczenie IBD u kotów ma na celu zmniejszenie stanu zapalnego. Ponieważ uważa się, że w IBD bierze udział układ odpornościowy, lekarz weterynarii stara się to osiągnąć na dwa sposoby, usuwając antygen, który stymuluje układ odpornościowy kota oraz stosując leki hamujące układ odpornościowy. Dwa główne filary leczenia to leki i specjalna dieta.

Leki, które może przepisać lekarz weterynarii to:

• Kortykosteroidy, ze względu na ich skuteczne działanie hamujące układ odpornościowy i przeciwzapalne

• Metronidazol, ze względu na działanie przeciwzapalne, przeciwpasożytnicze i antybiotyczne

• Silne leki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna i chlorambucil

• Prebiotyki i probiotyki, które mogą zasiedlić jelita kota bakteriami sprzyjającymi zdrowiu jelit

Czy istnieje odpowiednia dieta dla kotów z IBD?

Żywność i żywienie są bardzo ważnym elementem leczenia IBD. Należy podawać kotu karmę opartą na białku, którego wcześniej nie jadł, lub lekarz weterynarii może zalecić specjalną dietę hydrolizowaną. Pozwoli to wyeliminować wszelkie możliwości wystąpienia alergii. Zazwyczaj wybierane są diety oparte na dziczyźnie, kaczce lub króliku.

Lekarz weterynarii zaproponuje Twojemu kotu lekkostrawną karmę. Powinieneś szukać karmy bez dodatków do żywności lub z minimalną ich ilością. Unikaj karmy wysokotłuszczowej. Jeśli IBD u kota obejmuje jelito grube (zapalenie jelita grubego), pomocna będzie dieta wysokowłóknista.

Korzyści ze zmiany diety będą widoczne dopiero po kilku tygodniach, kiedy stan zapalny zdąży ustąpić. W trakcie terapii dietetycznej należy unikać resztek ze stołu, smakołyków i innych źródeł pożywienia.

Czy IBD u kotów zagraża życiu?

Czasami nie można kontrolować przebiegu IBD u kotów. Pomimo zastosowania najlepszego dostępnego leczenia, zwierzę może nadal cierpieć. Jego sierść może stać się matowa, może być coraz chudsze, a Ty możesz wyczuwać, że cierpi.

Możesz pomóc zapewnić mu komfort, dbając o jego odpowiednie odżywianie, nawadnianie i uśmierzanie bólu.

Co to jest lęk separacyjny u kota? Jakie kroki możesz podjąć, aby pomóc swojemu kotu poradzić sobie z samotnością? Oto, co musisz wiedzieć.

Oto, co musisz wiedzieć o lęku separacyjnym u kotów.

Co wywołuje lęk separacyjny u kotów?

Jeśli za każdym razem, kiedy kot przychodzi do ciebie, zapewniasz mu stałą czułość, smakołyki i zabawę, może się od ciebie uzależnić.

Jeśli spędzałeś z kotem dużo czasu w domu i nagle musisz spędzać więcej czasu na zewnątrz, kot może mieć trudności z rozłąką.

Jakie są objawy lęku separacyjnego u kotów?

Objawy lęku separacyjnego u kotów obejmują: ?

• Nadmierna wokalizacja. Twój kot będzie dużo płakał, jęczał lub miauczał.

• Nie je i nie pije, gdy właściciel jest poza domem

• Oddawanie moczu w nieodpowiednich miejscach. Na przykład, oddawanie moczu może odbywać się na łóżku właściciela.

• Nieodpowiednia defekacja. Oznacza to po prostu, że kał kota może znajdować się poza kuwetą.

• Wymioty

• Nadmierne dbanie o siebie

• Zachowania destrukcyjne

• Większe niż zwykle podekscytowanie po powrocie właściciela do domu

W zależności od płci i rasy kota mogą występować różnice w rodzaju i częstotliwości objawów.

Jak zmniejszyć lęk separacyjny u kota?

Są różne rzeczy, które możesz zrobić, aby kot czuł się bardziej komfortowo, kiedy jest sam: ?

• Naucz kota powoli przyzwyczajać się do coraz dłuższego przebywania w samotności. Zacznij od pozostawiania kota samego na krótki czas. Stopniowo wydłużaj ten czas, jeśli zauważysz, że kot nadal pozostaje zrelaksowany. Nagradzaj zwierzę za pozytywne zachowania smakołykami.

• Unikaj zapowiadania przyjścia i wyjścia. Jeśli będziesz wchodził i wychodził bez robienia zamieszania, kot zrozumie, że nie ma się czym przejmować.

• Kiedy jesteś w domu, włączaj telewizor lub radio na preferowane kanały. Pozostaw te same kanały włączone, gdy jesteś poza domem.

• Sprawdź, czy w pomieszczeniu, w którym przebywa Twój kot, jest wystarczająco dużo elementów rozpraszających jego uwagę. Zamontuj grzędę, aby kot mógł wyglądać przez okno. Zostaw zabawki, którymi kot może się bawić. Jeśli kot będzie zajęty, przestanie szukać stymulacji u swojego właściciela.

• Dobrym pomysłem jest zapewnienie kotu specjalnego miejsca w domu, gdzie będzie mógł się zrelaksować, odpocząć i poczuć bezpiecznie.

• Nie zawsze musisz poświęcać kotu swoją uwagę, kiedy do Ciebie przychodzi. W przeciwnym razie kot może stać się przylepny i potrzebujący. Zamiast tego kieruj go czasem do zabawek, którymi może się bawić, lub używaj zabawek interaktywnych, takich jak różdżka. Różdżka pomaga przyzwyczaić kota do zabawy czymś, co nie jest tobą.

• Kupno innego kota, który dotrzyma towarzystwa Twojemu kotu, może nie być dobrym pomysłem. Lęk u kota wynika z oddzielenia go od właściciela, a nie z braku innego kota w pobliżu. Koty potrafią również bardzo chronić swoją przestrzeń. Ich niepokój może się zwiększyć, jeśli do domu wprowadzisz kolejnego kota.

• Jeśli masz w domu innych członków rodziny, poproś ich o aktywny udział w opiece nad kotem. Na przykład jeden z członków rodziny może karmić kota, podczas gdy inny może się z nim bawić. W ten sposób zmniejszysz stopień zależności kota od Ciebie w zaspokajaniu wszystkich jego potrzeb.

• Korzystaj z feromonów w sprayu i wkładek do butelek. Pomogą one zrelaksować i uspokoić kota, gdy jest niespokojny.

Po powrocie do domu zapewnij kotu czułość poprzez ocieranie się, przytulanie i zabawę. Jeśli kot jest bardzo lękliwy, lekarz weterynarii może zasugerować podanie leków. Leki te pomogą kotu zrelaksować się i lepiej poradzić sobie z nieobecnością właściciela.

Podsumowanie

Koty mogą odczuwać lęk separacyjny z różnych powodów. Jeśli nie potrafisz wytrenować kota tak, aby odczuwał mniejszy niepokój podczas Twojej nieobecności, skontaktuj się z weterynarzem, behawiorystą zwierzęcym lub certyfikowanym trenerem zwierząt, aby uzyskać poradę i wsparcie.

Dowiedz się, jakie są objawy kociej grypy, jak się ją leczy i jak możesz opiekować się swoim chorym zwierzakiem.

Czy koty mogą zachorować na grypę?

Koty mogą zarazić się wirusami grypy tak samo jak ludzie. Eksperci uważają, że kocia grypa rozprzestrzenia się w ten sam sposób, w jaki wirusy grypy rozprzestrzeniają się u ludzi. Jednym ze sposobów jest bezpośredni kontakt z innymi kotami, na przykład podczas zabawy lub przytulania się do siebie. Innym sposobem mogą być kropelki unoszące się w powietrzu. Kropelki te powstają w wyniku kichania lub kaszlu i zawierają pewien rodzaj wydzieliny. Koty mogą również zarazić się grypą poprzez kontakt z czymś, co zostało skażone wirusem, np. wspólne klatki lub miski z jedzeniem. Badania sugerują, że ludzie mogą przenosić wirusy na koty w sezonie grypowym, ale jak dotąd nie ma wystarczających dowodów, aby stwierdzić, że działa to również w drugą stronę.

Grypa kotów jest terminem używanym do opisania infekcji górnych dróg oddechowych (URI), która jest zwykle wywoływana przez jeden z dwóch wirusów: kaliciwirusa kotów (FCV) lub herpeswirusa kotów (FHV lub FHV-1). Nie jest on wywoływany przez wirus grypy. Po zakażeniu kota wirusami wywołującymi kocią grypę, kot może być ich nosicielem do końca życia. Nawet po zastosowaniu leczenia objawy choroby mogą utrzymywać się przez całe życie kota.

Jakie są objawy kociej grypy?

Objawy kociej grypy są dość podobne do objawów występujących u ludzi podczas grypy. Do najczęstszych objawów należą:

• Zapalenie gardła

• Katar lub wydzielina z nosa

• Kichanie

• Kaszel (odgłos gulgotania)

• Wrzody na ustach

• Ślinienie się lub dryblowanie

• Gorączka

• Utrata głosu

• Zapalenie spojówek (różowe oko) lub wydzielina z oczu

• Niski poziom energii

• Utrata apetytu

Po zakażeniu kota wirusem grypy objawy mogą pojawić się dopiero po dwóch tygodniach. U kociąt może również wystąpić owrzodzenie oczu, które nieleczone może doprowadzić do uszkodzenia wzroku. Zarówno kocięta, jak i koty starsze mają słabszy układ odpornościowy niż zdrowe koty dorosłe. Może to spowodować wystąpienie u nich poważniejszych objawów lub nawet rozwinięcie się schorzenia wtórnego, wywołanego przez kocią grypę. Na przykład u kota może dojść do zapalenia płuc, wtórnej infekcji dróg oddechowych, odwodnienia lub braku pożywienia.

Jak leczy się kocią grypę?

Jeśli zauważysz u swojego kota którykolwiek z wymienionych objawów, skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Aby zdiagnozować kota, lekarz zbada go, aby sprawdzić objawy i wykluczyć inne przyczyny choroby. Czasami weterynarz może zlecić wykonanie badania wymazu z nosa lub oka w celu potwierdzenia obecności wirusa FCV lub FHV. Wymazy są następnie wysyłane do laboratorium, gdzie wirus może zostać zidentyfikowany za pomocą hodowli lub testu PCR.

Leki. Lekarz weterynarii może przepisać antybiotyki, aby zwalczyć infekcję, lub leki przeciwzapalne, aby obniżyć gorączkę. Jeśli Twój kot ma problemy z oddychaniem z powodu kataru, leki mukolityczne (leki rozbijające śluz) mogą pomóc w udrożnieniu dróg oddechowych i usunięciu śluzu. Krople do oczu mogą pomóc wyleczyć podrażnione, bolące oczy.

W domu. Opieka domowa jest bardzo ważna w leczeniu kociej grypy. Objawy mogą sprawić, że kot nie będzie chciał jeść lub jego normalne pożywienie będzie trudne do zjedzenia. Zachęć je, podając im małe ryby, takie jak sardynki, lub pieczonego kurczaka w małych kawałkach. Lekarz weterynarii może również przepisać specjalną karmę, która pomoże zapewnić kotu odpowiednie odżywianie.

Pomóż swojemu kotu, delikatnie wycierając wydzielinę z oczu i nosa, gdy ją zauważysz. Możesz użyć słonej wody na wilgotnej ściereczce, aby wytrzeć wydzielinę. Para wodna pomaga rozrzedzić śluz, więc pozwól kotu wejść z tobą do łazienki, kiedy bierzesz prysznic lub kąpiel.

Jak zapobiegać kociej grypie?

Najlepszym sposobem ochrony kota przed kocią grypą jest zaszczepienie go przeciwko wirusom, które ją wywołują. Kot będzie potrzebował dwóch szczepionek przeciwko grypie, a następnie szczepień przypominających przez całe życie. Szczepienie nie jest w stanie uchronić kota przed zachorowaniem na grypę, ale może uchronić go przed wystąpieniem poważnych objawów.

Jeśli masz kilka kotów i jeden z nich jest chory, trzymaj zarażonego kota w odosobnieniu, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa. Upewnij się, że wspólne przedmioty, takie jak miski i kuwety, są dezynfekowane po użyciu, aby zabić wszelkie pozostałe bakterie.

Już dziś poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia zespołu nadwrażliwości u kotów.

Słowo hiperestezja oznacza zwiększoną wrażliwość. Kiedy głaszczesz kota, reaguje on tak, jakby odczuwał ból. Przy dotykaniu skóra kota może nawet drgać.

Hiperestezja u kotów znana jest również pod innymi nazwami, takimi jak:?

• Choroba kotów drgawkowych

• Zespół wałeczkowatej skóry

• Pozorne zapalenie nerwów

• Nietypowe neurodermitis

Zespół hiperestezji występuje najczęściej u młodszych kotów w wieku od 1 do 5 lat. Każda rasa kota może zachorować na hiperestezję, ale częściej występuje ona u kotów ras orientalnych, takich jak:

• Abisyńczyk

• Perski

• Birmański

• Syjamskie

Jakie są przyczyny hiperestezji u kotów?

Dokładna przyczyna występowania zespołu hiperestezji u kotów nie jest znana. Jest ona związana z różnymi schorzeniami, takimi jak:

• Uraz ogona

• Zaburzenia mózgu, takie jak epilepsja

• Choroby kręgosłupa

• Problemy z mięśniami

Niektórzy eksperci twierdzą, że może to być rodzaj zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego, a inni, że może to być związane z napadami.

Jakie są objawy hiperestezji u kotów?

Kiedy głaszczesz swojego kota, może on reagować na różne sposoby:

• Drapanie miejsca

• Kompulsywna pielęgnacja

• Lizanie lub gryzienie łap

• Staje się agresywny i próbuje cię ugryźć

• Ślinienie się

• Gonienie za ogonem

• Oddawanie moczu

• Bieganie po domu

• Drgawki skóry

• Źrenice rozszerzają się

• Nadmierna wokalizacja, np. miauczenie i krzyk

W ciężkich przypadkach koty z tym zespołem mogą uszkadzać lub okaleczać własny ogon.

Zachowania te mogą pojawiać się bez wyraźnego powodu, a kot może wyglądać po nich na zdezorientowanego. Epizody mogą występować co kilka dni lub prawie codziennie. Mogą trwać kilka sekund lub kilka minut.

Jak rozpoznaje się hiperestezję kotów?

Lekarz weterynarii może najpierw spróbować wykluczyć inne możliwe przyczyny zachowania kota. Może poszukać innych źródeł bólu w tej okolicy. Może to być na przykład zapalenie stawów kręgosłupa lub problemy skórne, takie jak alergie i pasożyty.

Ponieważ ogon jest często miejscem samookaleczeń, lekarz weterynarii może również sprawdzić, czy nie doszło do urazów, takich jak stare złamania ogona, które mogą być przyczyną skurczów nerwów lub mięśni.

Inne możliwe badania obejmują:

• Posiew na grzyby w celu wykrycia grzybicy

• Biopsja mięśnia lub skóry

• Badania krwi

• Analiza moczu i kału

• Pobranie zeskrobin skóry w celu wykrycia pasożytów lub roztoczy

• Testy na alergie?

• Test odpowiedzi na kortykosteroidy, aby sprawdzić, czy kontrolowanie świądu poprawia stan kota

• Zdjęcia rentgenowskie kręgosłupa

• Tomografia komputerowa (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI)

Jak leczy się hiperestezję kotów?

Nadpobudliwość u większości kotów można kontrolować za pomocą leczenia, choć może nie udać się jej całkowicie wyleczyć. Leczenie powinno przyczynić się do zaprzestania samookaleczeń, zmniejszenia dyskomfortu i poprawy jakości życia. Rodzaj leczenia zależy od objawów występujących u Twojego kota.

Zapanuj nad swędzeniem. Swędzenie często prowadzi do zabiegów pielęgnacyjnych, które mogą przerodzić się w nadmierną pielęgnację, a nawet samookaleczanie. Aby opanować swędzenie, upewnij się, że w otoczeniu Twojego kota nie ma pcheł.

W przypadku zapalenia skóry można zastosować leki, takie jak kortykosteroidy. Aby zmniejszyć wrażliwość skóry, lekarz weterynarii może zalecić dodanie do diety kota suplementów kwasów tłuszczowych omega-3.

Napady drgawkowe. Jeśli u kota występują drgawki, lekarz weterynarii może przepisać leki takie jak fenobarbital lub gabapentynę. Gabapentyna nie tylko pomaga przy napadach, ale jest również skuteczna w zwalczaniu bólu spowodowanego nadwrażliwością nerwów.

Kompulsywna pielęgnacja. Zabawki lub inne przedmioty stymulujące mogą pomóc odwrócić uwagę kota podczas epizodu kompulsywnego czesania. Lekarz weterynarii może również przepisać leki modyfikujące zachowanie, takie jak klomipramina i fluoksetyna.

Radzenie sobie z niepokojem. Eksperci twierdzą, że stres i niepokój mogą nasilać reakcję hiperestezji u Twojego kota. Poza lekami modyfikującymi zachowanie, możesz także ustalić rutynowe postępowanie, które pomoże zminimalizować stres w życiu Twojego kota.

Niektóre sposoby zmniejszenia niepokoju u kota to:

• Oddzielenie kota od innych kotów, jeśli się z nimi nie dogaduje

• Karm inne koty oddzielnie, aby zmniejszyć rywalizację o pożywienie

• Zasuń zasłony, jeśli widok z zewnątrz stresuje Twojego kota

Koty z hiperestezją kotów nie są w stanie kontrolować swoich działań, więc nie karz ich za to zachowanie.

Nuda również może stresować Twojego kota. Możesz spróbować stworzyć bardziej stymulujące środowisko w następujący sposób:

• Baw się z nimi

• Regularnie zmieniaj im zabawki

• Zapewnienie konstrukcji do wspinania się i drapaków

• Karmić o tej samej porze, co najmniej dwa razy dziennie

• Włączaj muzykę, gdy jesteś poza domem

• Jeśli przebywanie na zewnątrz nie jest dla kota stresujące, kup mu grzędę, aby mógł obserwować, co dzieje się na zewnątrz

Niektóre koty mogą wymagać połączenia różnych metod leczenia w celu zmniejszenia nadwrażliwości.

Poznaj objawy i sposoby leczenia grzybicy u kotów.

Skąd się bierze grzybica?

Grzyb, który wywołuje grzybicę, należy do grupy grzybów zwanych dermatofitami. Medyczna nazwa grzybicy to dermatofitoza. Grzybica jest chorobą odzwierzęcą, co oznacza, że zakażony kot może przenieść ją na człowieka.

Grzyb żyje w glebie. Może również żyć na powierzchniach, w tym na skórze ludzi i zwierząt. Istnieje około 40 różnych gatunków grzybów dermatofitowych. Każdy z nich może wywołać zakażenie u określonego typu gospodarza.

W jaki sposób koty zarażają się grzybicą?

Microsporum canis (M. Canis) jest przyczyną większości przypadków grzybicy skóry u kotów, psów, ludzi i innych gatunków.

Grzybica wywołuje zakażenie poprzez odżywianie się keratyną, białkiem znajdującym się w zewnętrznych warstwach paznokci, skóry i włosów.

Zarodniki grzybicy rosną wokół zakażonych włosów, które są głównym źródłem zakażenia u zwierząt. Przylegają one do skóry, a każde otarcie lub uszkodzenie powoduje szybszy rozwój grzybicy. Najczęściej na grzybicę chorują koty młode i długowłose. Młodsze koty mają słabiej rozwinięty układ odpornościowy. Koty długowłose nie pielęgnują się zbyt skutecznie, dlatego zarodniki łatwiej osiadają na powierzchni skóry.

Ponieważ grzybica jest bardzo zaraźliwa, koty mogą się nią łatwo zarazić od siebie nawzajem. Zrzucanie sierści sprawia, że choroba łatwo rozprzestrzenia się w miejscach, w których koty mają ze sobą kontakt. Bezpośredni kontakt może być przyczyną rozprzestrzeniania się choroby, a przedmioty takie jak maszynki do strzyżenia, zabawki i posłania mogą powodować zakażenie. Zarodniki mogą pozostawać aktywne przez wiele lat i mogą być trudne do zabicia.

W przypadku kontaktu z grzybem u kota nie musi jednak dojść do zakażenia. Na przykład:

• Kot może wyczesywać dermatofity/zarodniki podczas pielęgnacji

• Dermatofity mogą stać się nieaktywną częścią naturalnego środowiska bytowania skóry

• Silniejsze organizmy znajdujące się już na skórze mogą spowodować obumarcie zarodników

• Może to wywołać niewielką reakcję zapalną?

Jakie są objawy grzybicy u kotów?

U kotów grzybica może być czasami trudna do wykrycia. Zmiany mogą być łagodne lub niezauważalne, ponieważ niektóre koty mogą być bezobjawowymi nosicielami lub nie wykazywać żadnych objawów klinicznych czy utraty sierści. Dotyczy to w szczególności kotów długowłosych. Do najczęstszych objawów grzybicy u kotów należą:

• Złamana/poszarpana sierść

• Łuszcząca się skóra i łupież

• Wypadanie włosów w kształcie koła

• Obszary skóry z zapaleniem

• Wzmożona pielęgnacja i drapanie

• Zakażenie pazurów/podłoża paznokcia

Zmiany skórne są zwykle okrągłe i występują w okolicy głowy, uszu lub nóg. Włosy wokół tych miejsc mogą być uszkodzone. Jednak grzybica może przypominać inne choroby skóry. Obejmuje to trądzik koci, zapalenie skóry i łysienie – wszystkie te choroby mogą powodować swędzenie, zapalenie i łuszczenie się skóry.

Jak rozpoznaje się grzybicę u kotów?

Jeśli lekarz weterynarii podejrzewa, że Twój kot ma grzybicę, może najpierw spróbować wykluczyć inne powszechne schorzenia, takie jak zapalenie skóry.

Większość przypadków grzybicy wywołanej przez M. Canis u kotów świeci w świetle ultrafioletowym przy użyciu lampy Woodsa. Jednak najlepszym sposobem na postawienie dokładnej diagnozy jest wykonanie hodowli mikroskopowej sierści w laboratorium. Pozwala to na zidentyfikowanie konkretnego grzyba wywołującego zakażenie. W niektórych przypadkach zarodniki mogą rosnąć powoli, a identyfikacja niektórych hodowli może trwać nawet do 4 tygodni.

Jak leczyć grzybicę u kotów?

Leczenie grzybicy u kotów może obejmować stosowanie miejscowe leków przeciwgrzybiczych, które nakłada się na wszystkie zainfekowane miejsca. Leczenie może również obejmować ogólnoustrojowe leki przeciwgrzybicze podawane doustnie. Jeśli kot jest długowłosy, lekarz weterynarii może zlecić obcięcie wszystkich włosów i kąpanie kota w szamponach leczniczych. Skuteczne leczenie trwa zwykle do 6 tygodni. ? ??

Jeśli u jednego kota w domu zdiagnozowano grzybicę, należy zbadać wszystkie pozostałe zwierzęta. W wielu przypadkach wszystkie koty w gospodarstwie domowym będą miały pozytywny wynik badania na obecność grzybicy i będą musiały zostać poddane leczeniu.

Dlaczego koty zaczynają ugniatać i mruczeć? Choć w większości przypadków kot pokazuje, jak bardzo jest szczęśliwy, warto wiedzieć o tym więcej.

Dlaczego koty ugniatają zęby?

Po pierwsze, powinieneś wiedzieć, że ugniatanie jest instynktowne. Twój kot ugniata na miękkiej powierzchni, takiej jak koc, twoje kolana lub inne zwierzęta w domu. Podczas ugniatania kot często mruczy, zasypia lub odpływa w głąb siebie. Nie ma potwierdzonej przyczyny, dla której koty to robią, ale istnieją pewne teorie.

Karmienie piersią. Kocięta ugniatają mięśnie podczas karmienia piersią, aby pobudzić przepływ mleka od matki. To może wyjaśniać, dlaczego niektóre koty ślinią się podczas ugniatania, ponieważ przypomina im się picie mleka. Może to być pozostałość mechanizmu pocieszania, który koty przejmują z wiekiem.

Komfort… Możesz zauważyć, że Twój kot ugniata, kiedy go głaszczesz lub kiedy układasz się wygodnie na kanapie. Kot może również masować Twoje kolana, aby okazać Ci czułość, a następnie uciąć sobie drzemkę. Masowanie miękkich przedmiotów może być również pomocne, jeśli kot jest zestresowany i potrzebuje się uspokoić.

Znajdowanie miejsca do odpoczynku. Z tego samego powodu, dla którego psy obracają się w kółko przed położeniem się, koty prawdopodobnie ugniatają przedmioty, aby stworzyć sobie wygodne miejsce do spania. Może to być instynktowne zachowanie, które przejęły od dzikich kotów, które z wysokiej trawy robią miękkie kupki, na których mogą odpoczywać.

Oznaczanie terytorium. Twój kot komunikuje się za pomocą zapachu. Kiedy kot domaga się swojego terytorium, zostawia znaczniki zapachowe, które pochodzą z gruczołów na łapach. Drapiąc i ugniatając, kładą swój zapach na tym konkretnym obszarze.

Rozciąganie. Koty uwielbiają drzemki. Spędzają większość dnia na drzemce, więc po przebudzeniu mogą potrzebować rozprostować ciało. Ugniatanie łap to jeden ze sposobów na rozładowanie napięcia po drzemce i przygotowanie ciała do kolejnego odpoczynku.

Co zrobić, jeśli mój kot ma pazury i kolana?

Ugniatanie przez kota może być dla Ciebie słodkie, ale może też być niewygodne, jeśli ugniata on przedmioty z wyciągniętymi pazurami. Ugniatanie może być destrukcyjne i bolesne, jeśli kot chwyta pazurami przedmioty, takie jak koce, meble czy domowe zwierzęta. Aby zapobiec szkodliwemu ugniataniu, możesz wykonać następujące czynności:?

• Krótko przycinaj pazury kotu.

• Zachęcaj do ugniatania określonych koców lub miejsc.

• Odwróć uwagę kota smakołykami lub zabawkami.

• Przyuczyć kota do siadania lub zabawy zabawką zamiast ugniatania.

• Jeśli kot chce cię ugniatać, połóż na kolanach gruby koc.

• Nie karz kota, stosuj tylko pozytywne wzmocnienie.

Każdy kot ma swój powód do ugniatania, co jest całkowicie normalne. Nie da się powstrzymać kota przed ugniataniem, a w większości przypadków oznacza to po prostu, że jest zadowolony i szczęśliwy.

Dlaczego mój kot tak bardzo ugniata?

Niektóre koty ugniatają się bardziej niż inne, nawet w Twoim domu. Może to wynikać z faktu, że niektóre koty mają większe potrzeby niż inne i nadużywają swojego mechanizmu komfortu. Ugniatanie jest sposobem, w jaki nadmiernie zaniepokojony kot może nawiązać kontakt ze swoim właścicielem, aby go pocieszyć.

Ważne jest, aby być cierpliwym i rozumieć swojego kota. Jeśli karzesz kota za ugniatanie, może to zwiększyć jego poziom lęku i sprawić, że będzie to robił częściej. W zależności od poziomu lęku kot może ugniatać je obsesyjnie.

Co zrobić, jeśli mój kot ugniata obsesyjnie?

Obsesyjne ugniatanie jest zaburzeniem behawioralnym występującym u niespokojnych kotów. Te kompulsywne czynności mogą uwalniać w mózgu kota substancje chemiczne uśmierzające ból, co sprawia, że kot zaczyna je wykonywać, aby sobie z nim poradzić. Jeśli poświęcasz kotu uwagę lub podajesz mu jedzenie w trakcie obsesyjnego ugniatania lub innych zachowań, może to wzmacniać jego zachowanie.

Ten rodzaj zachowań jest bardziej powszechny u kotów przebywających w domu, które są zestresowane zamknięciem. Jeżeli są one zestresowane zmianami środowiskowymi, możesz zauważyć obsesyjne ugniatanie u kotów. Jeśli tak, to może to być zaburzenie psychiczne, które wymaga diagnozy weterynarza.

Lekarz weterynarii przeprowadzi pełne badanie fizykalne i oceni historię objawów lub zdarzeń, które mogły wywołać u kota stres. Szczegółowy wywiad może pomóc lekarzowi weterynarii zrozumieć podstawowe problemy behawioralne kota.