Strona główna Blog Strona 2608

Leczenie zapalenia wyrostka robaczkowego: appendektomia, appendektomia interwałowa

0

Przewodnik lekarski dotyczący diagnostyki, leczenia i zapobiegania zapaleniu wyrostka robaczkowego.

Diagnozowanie zapalenia wyrostka robaczkowego może być trudne: czas ma kluczowe znaczenie, a objawy są często niejasne lub bardzo podobne do innych, mniej pilnych dolegliwości, takich jak zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie jelita grubego, choroba Crohna, zapalenie żołądka i jelit czy problemy z jajnikami.

Zapalenie wyrostka robaczkowego można podejrzewać, jeśli lekarz delikatnie naciska na prawą dolną część brzucha, co powoduje ból. Wykonane zostanie także badanie moczu, aby wykluczyć zakażenie dróg moczowych. Zapalenie wyrostka robaczkowego może powodować ból odbytnicy zamiast bólu brzucha. Lekarz może także zbadać odbytnicę, wkładając do niej nasmarowany palec w rękawiczce w poszukiwaniu wewnętrznego krwawienia spowodowanego zapaleniem wyrostka robaczkowego. Badanie krwi wykaże, czy liczba białych krwinek jest podwyższona, co świadczy o tym, że organizm walczy z infekcją. Tomografia komputerowa i ultrasonografia są szybkimi i wiarygodnymi – choć nie doskonałymi – metodami wykrywania zapalenia wyrostka robaczkowego.

Jakie są metody leczenia zapalenia wyrostka robaczkowego?

Standardowym sposobem leczenia zapalenia wyrostka robaczkowego jest operacja usunięcia wyrostka robaczkowego, zwana appendektomią.

Medycyna konwencjonalna w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego

Jeśli lekarz podejrzewa zapalenie wyrostka robaczkowego, prawdopodobnie szybko usunie wyrostek, aby zapobiec jego pęknięciu. Jeśli w wyrostku robaczkowym wytworzył się ropień, mogą zostać przeprowadzone dwa zabiegi – jeden w celu wykonania drenażu ropnego i płynu pod kontrolą tomografii komputerowej, a drugi w celu usunięcia wyrostka robaczkowego osiem do dwunastu tygodni później. Ten opóźniony zabieg nazywany jest appendektomią interwencyjną.

Przed appendektomią podaje się antybiotyki, aby zwalczyć ewentualne zapalenie otrzewnej, czyli zakażenie wyściółki jamy brzusznej. Podaje się znieczulenie ogólne, a wyrostek robaczkowy usuwa się przez krótkie nacięcie w prawym dolnym kwadrancie brzucha. W przypadku zapalenia otrzewnej z jamy brzusznej odprowadzana jest również ropa. W ciągu 12 godzin po operacji pacjent może wstać z łóżka i poruszać się. Powrót do normalnej aktywności następuje zwykle po dwóch lub trzech tygodniach. Jeśli operacja jest przeprowadzana przy użyciu laparoskopu (cienkiego instrumentu przypominającego teleskop, służącego do oglądania wnętrza jamy brzusznej), wykonuje się trzy do czterech mniejszych nacięć. W przypadku tej procedury powrót do zdrowia jest szybszy.

Opieka domowa po wycięciu wyrostka robaczkowego

Po usunięciu wyrostka robaczkowego należy utrzymywać nacięcie w czystości, aby ułatwić gojenie i uniknąć zakażenia. Postępuj zgodnie z instrukcjami przekazanymi przez chirurga.

Jak mogę zapobiegać zapaleniu wyrostka robaczkowego?

Nie ma sposobu, aby zapobiec zapaleniu wyrostka robaczkowego. Zapalenie wyrostka robaczkowego może jednak występować rzadziej u osób, które spożywają produkty bogate w błonnik, takie jak świeże owoce i warzywa.

Endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego w celu wykrycia problemów z trawieniem

0

Endoskopia górna to procedura, w której cienki wziernik ze światłem i kamerą na końcu jest używany do badania wnętrza górnego odcinka przewodu pokarmowego. Dowiedz się, dlaczego stosuje się tę procedurę i jak się do niej przygotować.

Co to jest EGD?

EGD to procedura, w której cienki wziernik ze światłem i kamerą na końcu jest używany do oglądania wnętrza górnego odcinka przewodu pokarmowego – przełyku, żołądka i pierwszej części jelita cienkiego, zwanej dwunastnicą. Nazywa się ją także endoskopią górną lub esofagogastroduodenoskopią.

Endoskopia górna jest zwykle wykonywana w warunkach ambulatoryjnych, ale czasami musi być przeprowadzona w szpitalu lub na izbie przyjęć w celu rozpoznania i leczenia stanów chorobowych, takich jak krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego.

Dlaczego wykonuje się EGD?

Procedura ta jest powszechnie stosowana w celu określenia przyczyn:

  • Anemia

  • Czarne lub smoliste stolce

  • Stała zgaga

  • Wymioty i mdłości

  • Krew w wymiocinach?

  • Problemy z połykaniem

  • Ból brzucha?

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Uczucie niezwykłej pełności?

  • Uczucie, że pokarm utknął za kością piersiową

Endoskopia może również pomóc w rozpoznaniu stanów zapalnych, owrzodzeń i nowotworów.

Endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego jest dokładniejsza niż prześwietlenie rentgenowskie w wykrywaniu nieprawidłowych narośli, takich jak nowotwory, oraz w badaniu wnętrza górnego odcinka przewodu pokarmowego. Ponadto nieprawidłowości mogą być leczone za pomocą endoskopu. Na przykład:

  • Polipy (rozrosty tkanki w żołądku) mogą zostać zidentyfikowane i usunięte, a próbki tkanki (biopsje) mogą zostać pobrane do analizy.

  • Zwężone miejsca lub zwężenia przełyku, żołądka lub dwunastnicy powstałe na skutek raka lub innych chorób można rozszerzyć lub rozciągnąć za pomocą balonów lub innych urządzeń. W niektórych przypadkach do struktury można wprowadzić stent (rurkę z drutu lub siatki z tworzywa sztucznego), aby ją udrożnić.

  • Przedmioty utkwione w przełyku lub żołądku mogą zostać usunięte.

  • Krwawienie z powodu wrzodów, raka lub żylaków można leczyć.

Jak przygotować się do endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego?

Przed wykonaniem górnej endoskopii należy poinformować lekarza, jeśli pacjent jest w ciąży, choruje na płuca lub serce, przyjmuje leki rozrzedzające krew, ma zaburzenia krwawienia lub jest uczulony na jakiekolwiek leki.

Leki na nadciśnienie, choroby serca lub tarczycy można przyjmować przed zabiegiem, popijając niewielkim łykiem wody. Jeśli chorujesz na cukrzycę i stosujesz insulinę, musisz dostosować dawkę insuliny w dniu badania. Twój diabetolog pomoże Ci w tym dostosowaniu. Na wizytę należy zabrać ze sobą leki przeciwcukrzycowe, aby można je było zażyć po zabiegu.

Po endoskopii należy zapewnić, że ktoś odwiezie Cię do domu. Sedacja podawana podczas zabiegu powoduje senność i zawroty głowy oraz upośledza zdolność oceny sytuacji, co sprawia, że prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn nie jest bezpieczne przez okres do 8 godzin po zabiegu.

Co dzieje się podczas endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego?

Zanim lekarz wykona endoskopię górną, szczegółowo wyjaśni przebieg zabiegu, w tym możliwe powikłania i skutki uboczne. Lekarz odpowie również na wszelkie pytania pacjenta.

Pacjent zostanie poproszony o założenie fartucha szpitalnego oraz zdjęcie okularów i protez zębowych.

W tylnej części gardła może zostać zastosowane znieczulenie miejscowe (lek przeciwbólowy). Należy również poinformować lekarza, jeśli:

  • Sztuczna zastawka serca

  • Choroba reumatyczna serca

Nie należy nic jeść ani pić przez 8 godzin przed zabiegiem.

  • Dożylnie (do żyły) zostanie podany środek przeciwbólowy i uspokajający, który pomoże Ci się zrelaksować i wywoła senność.

  • W ustach zostanie umieszczony ustnik.

  • Podczas zabiegu pacjent będzie leżał na lewym boku.

  • Lekarz wprowadzi endoskop do ust, przez przełyk („przewód pokarmowy” prowadzący z ust do żołądka) i do żołądka.

Większość zabiegów trwa 15-20 minut.

Co dzieje się po endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego?

Po endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego:

  • Pozostaniesz na sali pooperacyjnej przez około 30 minut w celu obserwacji.

  • Może wystąpić chwilowa bolesność gardła. Pomocne mogą być pastylki.

  • Lekarz, który przeprowadził endoskopię, prześle wyniki badania do lekarza pierwszego kontaktu lub lekarza prowadzącego.

Specjalista lub lekarz podstawowej opieki zdrowotnej omówi z pacjentem wyniki badania po zabiegu. Jeśli wyniki wskazują na konieczność natychmiastowej pomocy lekarskiej, zostaną podjęte odpowiednie kroki i powiadomiony zostanie lekarz pierwszego kontaktu.

Ostrzeżenie dotyczące górnej endoskopii

Jeśli w ciągu 72 godzin po endoskopii górnej wystąpi silny ból brzucha, ciągły kaszel lub gorączka, dreszcze, ból w klatce piersiowej, nudności lub wymioty, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się na pogotowie.

Czy endoskopia jest bezpieczna?

Poważne zagrożenia związane z endoskopią występują rzadko. Zawsze istnieje jednak możliwość wystąpienia nadmiernego krwawienia, a w rzadkich przypadkach może dojść do rozerwania przełyku lub ściany żołądka.

Skanowanie wątroby i śledziony: Cel, procedura i wyniki

0

Skanowanie wątroby i śledziony: Dlaczego muszę je wykonać?

Jeśli jednak wątroba jest uszkodzona lub chora, może mieć problemy z wykonywaniem swoich zadań. W takim przypadku lekarz może zlecić wykonanie prześwietlenia wątroby i śledziony, aby ustalić, co jest nie tak. Skanowanie dostarcza lekarzowi wielu cennych informacji.


Co to jest tomografia wątroby?

W badaniu wątroby wykorzystuje się śladową ilość materiału radioaktywnego, zwanego również radionuklidem, do wykonania zdjęć wątroby. Skanowanie jest bezbolesne.

Ponieważ śledziona ściśle współpracuje z wątrobą, lekarz może chcieć zbadać również ten narząd, procedura ta jest często nazywana skanowaniem wątroby i śledziony.

Jak przebiega badanie?

  • Za pomocą kroplówki radiolog wstrzyknie do krwiobiegu niewielką ilość materiału radioaktywnego zwanego znacznikiem.

  • Znacznik gromadzi się w wątrobie i śledzionie.

  • Specjalne urządzenie, zwane gamma kamerą, lokalizuje położenie radioaktywnych znaczników.

  • Urządzenie tworzy szczegółowe, skomputeryzowane obrazy trójwymiarowe, które pokazują funkcjonowanie wątroby i śledziony. (Obszary, w których gromadzą się niewielkie ilości znaczników, są widoczne jako ciemne plamy. Duże ilości znaczników są widoczne jako jasne lub gorące punkty).

  • Radiolog będzie mógł stwierdzić na podstawie skanu, czy w wątrobie występują guzy, ropnie, krwiaki lub torbiele. Zdjęcia mogą również wykazać, czy wątroba i śledziona są powiększone.

  • Powody wykonywania skanów

    Skanowanie wątroby może spełniać kilka ważnych zadań:

    • Wykrywanie raka wątroby, zapalenia wątroby i marskości wątroby

    • Uwidocznić guzy, ropnie lub torbiele wątroby lub śledziony

    • Pomagają lekarzom stwierdzić, czy i jak postępuje choroba wątroby

    • Obserwować postępy w leczeniu

    • Sprawdź, czy w wyniku wypadku nie doszło do uszkodzenia wątroby lub śledziony

    • Skanowanie w przypadku niewyjaśnionych bólów

    Ryzyko

    W przypadku większości osób ryzyko związane z wykonaniem prześwietlenia wątroby jest niewielkie. Chociaż zastrzyk może powodować pewien dyskomfort, ilość otrzymanego materiału radioaktywnego jest niewielka. Zostanie on wchłonięty przez wątrobę, śledzionę lub szpik kostny.

    Pacjent może być uczulony na znaczniki, ale zdarza się to bardzo rzadko.

    Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka jest w ciąży, podejrzewa, że jest w ciąży lub jeśli karmi piersią.

    Przygotowanie do badania

    Jak do każdego badania lub procedury medycznej, do badania wątroby należy się przygotować:

    • Poinformuj radiologa, jeśli masz alergię na leki, barwniki, lateks lub jod

    • Zdejmij biżuterię

    • Przygotuj się do leżenia nieruchomo na plecach przez co najmniej 30 minut

    Po zabiegu

    Po zakończeniu skanowania należy pić dużo płynów i jak najczęściej chodzić do toalety, aby wypłukać resztki radionuklidów.

    Można wrócić do normalnych zajęć, chyba że lekarz zaleci inaczej.

    Jeśli zauważysz obrzęk lub zaczerwienienie wokół miejsca wkłucia, skontaktuj się z lekarzem.

    Operacje i naprawy przepukliny: Larascopic Inguinal Hernia Operation

    0

    W większości przypadków jedynym sposobem leczenia przepukliny jest operacja. Istnieją jednak przypadki, w których nie trzeba iść pod nóż. W tym artykule wyjaśniono, co należy wiedzieć na ten temat.

    Operacyjna naprawa przepukliny polega na wepchnięciu wybrzuszenia z powrotem do części ciała, która powinna je pomieścić, za pomocą siatki i utrzymaniu jej tam.

    Czy potrzebna jest operacja przepukliny?

    Lekarz prawdopodobnie zaleci jej przeprowadzenie, jeśli wystąpi którakolwiek z poniższych sytuacji:

    • Tkanka (np. jelito) zostaje uwięziona w ścianie jamy brzusznej. Nazywa się to uwięźnięciem. Jeśli nie jest leczone, może prowadzić do uduszenia. Dochodzi wtedy do odcięcia dopływu krwi do tkanki.

    • Przepuklina ulega zduszeniu. Może to spowodować trwałe uszkodzenie i stanowi nagły przypadek chirurgiczny. Uduszone narządy, zwykle jelita, obumierają, a jeśli nie zostaną szybko usunięte, pacjent może poważnie zachorować. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi gorączka lub nudności, nagły ból, który się nasila, lub jeśli przepuklina stanie się czerwona, fioletowa lub ciemna.

    • Przepuklina powoduje ból lub dyskomfort, lub też powiększa się.

    Można poczekać z operacją, jeśli:

    • Przepuklina ustępuje po położeniu się lub można ją wepchnąć z powrotem do brzucha. Nazywa się to przepukliną redukowalną.

    • Jest niewielka i daje niewiele objawów lub nie daje ich wcale (w takich przypadkach może nie być konieczna operacja)

    Porozmawiaj z lekarzem. Podczas corocznych badań lekarskich może on kontrolować stan przepukliny.

    Prawie wszystkie dzieci i dorośli mogą być poddani operacji przepukliny. Jeśli jesteś poważnie chory lub bardzo słaby, możesz zrezygnować z operacji. Lekarz może pomóc w rozważeniu korzyści wynikających z zabiegu i możliwości powrotu do zdrowia.

    Rodzaje operacji przepukliny

    Lekarz może usunąć przepuklinę na jeden z dwóch sposobów. Obie metody przeprowadzane są w szpitalu lub centrum chirurgii. Zazwyczaj po kilku dniach pacjent wraca do domu. W wielu przypadkach pacjent może wrócić do domu tego samego dnia, w którym przeprowadzono zabieg.

    Operacja otwarta: Przed przystąpieniem do operacji otwartej pacjent otrzymuje znieczulenie ogólne. Chirurg wykonuje cięcie (nacięcie), aby otworzyć skórę. Następnie delikatnie wepchnie przepuklinę z powrotem na miejsce, zwiąże ją lub usunie. Następnie zamknie szwami słaby obszar mięśnia – w miejscu, przez które przepuklina się przedostała. W przypadku większych przepuklin chirurg może dodać kawałek elastycznej siatki dla dodatkowego wsparcia. Pomoże to zapobiec ponownemu pojawieniu się przepukliny.

    Operacja laparoskopowa: Podczas tej operacji brzuch jest nadmuchiwany nieszkodliwym gazem. Umożliwia to chirurgowi lepszy wgląd w narządy wewnętrzne. Chirurg wykona kilka małych nacięć w pobliżu przepukliny. Wprowadza się cienką rurkę z maleńką kamerą na końcu (laparoskop). Chirurg wykorzystuje obrazy z laparoskopu jako wskazówki do naprawy przepukliny za pomocą siatki. W przypadku operacji laparoskopowej pacjent otrzyma znieczulenie ogólne.

    Rekonwalescencja jest zazwyczaj szybsza w przypadku operacji laparoskopowej: Pacjenci wracają do swoich normalnych zajęć średnio o tydzień wcześniej niż w przypadku operacji otwartej.

    Rodzaj operacji, która będzie potrzebna, zależy od wielkości, rodzaju i umiejscowienia przepukliny. Lekarz weźmie również pod uwagę styl życia, stan zdrowia i wiek pacjenta.

    Ryzyko związane z operacją przepukliny

    Ten rodzaj operacji jest zwykle bardzo bezpieczny. Jednak, jak w przypadku wszystkich operacji, usunięcie przepukliny wiąże się z pewnymi możliwymi powikłaniami. Należą do nich:

    • Zakażenie rany

    • Skrzepy krwi: Mogą się one pojawić, ponieważ pacjent znajduje się w stanie znieczulenia i nie porusza się przez dłuższy czas.

    • Ból: W większości przypadków, w trakcie gojenia się rany, miejsce to będzie bolało. Jednak u niektórych osób po operacji np. przepukliny pachwinowej pojawia się przewlekły, długotrwały ból. Eksperci uważają, że zabieg ten może uszkodzić niektóre nerwy. Operacja laparoskopowa może powodować mniejszy ból niż zabieg otwarty.

    • Nawrót: Przepuklina może powrócić po operacji. Badania wykazały, że zastosowanie siatki może zmniejszyć ryzyko nawrotu o połowę.

    Nieoperacyjne leczenie przepukliny

    Lekarz może zalecić pacjentowi noszenie gorsetu, paska lub wiązania. Ta podtrzymująca bielizna wywiera delikatny nacisk na przepuklinę i utrzymuje ją we właściwym miejscu. Mogą one złagodzić dyskomfort lub ból. Są one stosowane, jeśli pacjent nie może być poddany operacji lub w celu uzyskania tymczasowej ulgi przed zabiegiem. Odzież tę należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza.

    15 zaskakujących powodów, dla których tak często bekasz

    0

    Może to nie był ten dip fasolowy. Niektóre z powodów, dla których ciągle bekasz, mogą cię zaskoczyć. Dowiedz się więcej dzięki temu pokazowi slajdów przygotowanemu przez lekarza.

    1/14

    To przez musowanie. Napoje gazowane, piwo i wszystkie inne napoje z bąbelkami zawierają gaz zwany dwutlenkiem węgla. W ten sposób do żołądka dostaje się dodatkowe powietrze, które wraca tą samą drogą, którą dostało się do środka: przez usta. Warto też unikać gorących napojów. Ich picie powoduje połykanie powietrza i może wywołać odbijanie się.

    Wrzody

    2/14

    Czasami bekanie może być oznaką wrzodów żołądka. Te otwarte owrzodzenia w wyściółce żołądka są dość powszechne. Może je wywołać infekcja. Podobnie jak przyjmowanie zbyt wielu leków z grupy NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych), takich jak ibuprofen. Jeśli masz wrzody, możesz częściej bekać i czuć się pełny lub wzdęty po zjedzeniu tłustych potraw. Może też boleć cię brzuch po jedzeniu. Po zastosowaniu leczenia wrzody często ustępują w ciągu 2 miesięcy.

    Jak się odżywiasz

    3/14

    Jeśli zjadasz dużo jedzenia na raz lub zbyt szybko, połykasz po drodze dodatkowe powietrze. Większość z tego nie trafi do żołądka. Pozostanie ono w przełyku, który łączy gardło z żołądkiem, dopóki nie wypróżnisz się z powrotem. Podczas jedzenia należy zwolnić tempo i dobrze przeżuwać pokarm. Porcje powinny być mniejsze, aby mniej bekać. Istotne znaczenie może mieć także osiągnięcie zdrowej wagi. Dodatkowe kilogramy zwiększają nacisk na żołądek.

    Nietolerancja laktozy

    4/14

    Wielu ludziom brakuje białka, które rozkłada laktozę (naturalny cukier) zawartą w mleku. Jeśli jesteś jedną z tych osób, Twoje jelita nie są w stanie w pełni strawić pokarmów zawierających nabiał. Zamiast tego laktoza fermentuje w Twoim żołądku. Dodatkowe gazy powstałe w wyniku tego procesu mogą powodować uczucie obrzmienia lub bólu brzucha. Pomoże w tym unikanie produktów mlecznych lub wybieranie wersji bez laktozy. Można też zażywać dostępne bez recepty preparaty, które pomagają organizmowi trawić laktozę.

    Kwaśny refluks

    5/14

    Czasami kwas żołądkowy spływa do gardła. Jest to bardziej prawdopodobne, jeśli jesteś w ciąży, jesteś otyły lub Twój żołądek nie trawi pokarmu tak szybko, jak powinien. Kiedy poczujesz tę grudkę w gardle, będziesz połykać więcej, aby się jej pozbyć. Może to spowodować beknięcie. Lek przeciwkwasowy dostępny bez recepty może pomóc w łagodnych objawach, ale lekarz może przepisać silniejszy lek. W ciężkich przypadkach rozwiązaniem może być operacja.

    Potrawy pikantne lub o wysokiej kwasowości

    6/14

    Cebula, pomidory i owoce cytrusowe mają wysoką zawartość kwasu. U niektórych osób ich spożywanie wywołuje uczucie zgagi. Pikantne potrawy mogą także powodować beknięcia, które powodują pieczenie w tylnej części gardła. Aby temu zapobiec, warto ograniczyć spożywanie tych pokarmów.

    Astma

    7/14

    Co dziwne, bekanie może być oznaką astmy. Powód? Jeśli drogi oddechowe są w stanie zapalnym, musisz się bardziej wysilić, aby wprowadzić do płuc odpowiednią ilość powietrza. Powoduje to również dodatkowy nacisk na przeponę. Obie te zmiany mogą spowodować, że gaz dostanie się do gardła i spowoduje beknięcie.

    Cukierki i gumy do żucia bez cukru

    8/14

    Twarde cukierki i guma do żucia mogą powodować bekanie, ponieważ podczas ich spożywania połykasz powietrze. Jeśli wybierzesz wersję bez cukru, możesz bekać jeszcze bardziej. To dlatego, że zawarte w nich alkohole cukrowe nie mogą być szybko przetworzone, gdy trafią do Twoich jelit. Pozostają w nim, zanim zdążysz je rozłożyć, co powoduje powstawanie gazów.

    Zbyt dużo fruktozy

    9/14

    Ten naturalny cukier zawarty w owocach zazwyczaj nie stanowi problemu. Jednak niektóre produkty spożywcze i napoje są słodzone syropem kukurydzianym o wysokiej zawartości fruktozy. Syrop ten może powodować powstawanie dużej ilości gazów, gdy żołądek go rozłoży. Ten sam efekt może wystąpić po wypiciu soku owocowego.

    Kapanie z nosa

    10/14

    Gruczoły w nosie i gardle wytwarzają do 2 litrów śluzu dziennie. To dobrze – pomaga on oczyścić powietrze, którym oddychasz i zapobiega chorobom. Przez większość czasu prawdopodobnie tego nie zauważasz. Jeśli jednak w tylnej części gardła zbierze się dużo śluzu, będziesz połykać częściej niż zwykle, aby się go pozbyć. Może to powodować beknięcie. Pomóc może picie większej ilości wody.

    Stres

    11/14

    Problemy z jelitami są częstsze u osób niespokojnych lub cierpiących na depresję. Jeśli jesteś zdenerwowany, możesz łykać duże ilości powietrza. Niektórzy robią to celowo, ale możesz nie być świadomy, że to robisz. Tak czy inaczej, prowadzi to do odbijania. Jeśli odczuwasz przygnębienie lub panikę, powiedz o tym lekarzowi lub doradcy. Jeśli nauczysz się lepiej radzić sobie ze stresem, być może przestaniesz tak często bekać.

    Przepuklina rozworu przełykowego

    12/14

    Jeśli górna część żołądka przeciska się przez przeponę do klatki piersiowej, masz do czynienia z tzw. przepukliną rozworu przełykowego. Może to powodować cofanie się kwasu żołądkowego do gardła, co może powodować kwaśne beknięcia. Niektórym osobom trudniej jest też przełykać. Pomocne mogą być zmiany w codziennych nawykach. Na przykład, ulgę może przynieść uzyskanie prawidłowej wagi, rzucenie palenia i spanie z głową uniesioną o około 6 cali.

    Zbyt duża ilość bakterii jelitowych

    13/14

    Kwas żołądkowy pomaga zabijać wszelkie zarazki, które zjadasz. Jeśli żołądek nie wytwarza wystarczającej ilości kwasu, w jelicie cienkim znajduje się zbyt wiele bakterii. (SIBO (przerost bakterii jelita cienkiego) utrudnia organizmowi wchłanianie pokarmu. Gromadzi się nadmiar gazów, co powoduje odbijanie się. Innymi objawami SIBO są pierdzenie i nieświeży oddech. Test oddechowy może potwierdzić, że masz tę chorobę. Jeśli tak, antybiotyki i inne leki sprawią, że jelita wrócą do normy.

    Infekcje

    14/14

    H. pylori to zarazek, który infekuje wyściółkę jamy brzusznej. Może to prowadzić do bolesności i obrzęku. Powoduje on również, że żołądek wytwarza więcej kwasu. W rezultacie możesz bekać więcej niż zwykle. Możesz także odczuwać tępy ból, który nie ustępuje całkowicie, nawet po kilku tygodniach. Jeśli badania wykażą, że masz tego bakcyla, lekarz może przepisać antybiotyki. Pomocny może być także lek, który powstrzymuje wydzielanie kwasu żołądkowego.

    Kamienie żółciowe: Obraz, objawy, rodzaje, przyczyny, ryzyko, leczenie

    0

    Kamienie żółciowe są kawałki materiału stałego, które tworzą się w pęcherzyku żółciowym, mały organ pod wątrobą. Dowiedz się więcej o rodzajach, przyczynach, objawach, czynnikach ryzyka, diagnostyce, leczeniu, powikłaniach i zapobieganiu kamicy żółciowej.

    Kamienie żółciowe to kawałki stałego materiału, które tworzą się w pęcherzyku żółciowym, małym narządzie znajdującym się pod wątrobą. Jeśli je masz, możesz usłyszeć od lekarza, że cierpisz na kamicę żółciową.

    Pęcherzyk żółciowy przechowuje i uwalnia żółć, płyn wytwarzany w wątrobie, który pomaga w trawieniu. Żółć przenosi również odpady, takie jak cholesterol i bilirubina, którą organizm wytwarza podczas rozpadu czerwonych krwinek. Te substancje mogą tworzyć kamienie żółciowe.

    Kamienie żółciowe mogą mieć wielkość od ziarnka piasku do piłki golfowej. Możesz nie wiedzieć, że je masz, dopóki nie zablokują przewodu żółciowego, powodując ból, który wymaga natychmiastowego leczenia.

    Rodzaje kamieni żółciowych

    Dwa główne rodzaje kamieni żółciowych to:

    • Kamienie cholesterolowe. Mają one zwykle kolor żółto-zielony. Są najczęstsze, stanowią 80% kamieni żółciowych.

    • Kamienie pigmentowe. Są one mniejsze i ciemniejsze. Są zbudowane z bilirubiny…

    Objawy i symptomy kamicy żółciowej

    Objawy mogą obejmować:

    • Ból w górnej części brzucha, często po prawej stronie, tuż pod żebrami

    • Ból w prawym ramieniu lub plecach

    • Rozdrażnienie żołądka

    • Wymioty

    • Inne problemy trawienne, w tym niestrawność, zgaga i gazy

    W przypadku wystąpienia objawów poważnego zakażenia lub zapalenia należy skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala:

    • Ból brzucha utrzymujący się przez kilka godzin

    • Gorączka i dreszcze

    • Żółta skóra lub oczy

    • Ciemny mocz i jasny kolor kupy

    Przyczyny powstawania kamieni żółciowych

    Lekarze nie są pewni, co dokładnie powoduje powstawanie kamieni żółciowych, ale mogą się one pojawić, gdy:

    • W żółci znajduje się zbyt dużo cholesterolu. Twój organizm potrzebuje żółci do trawienia. Zwykle rozpuszcza ona cholesterol. Jeśli jednak nie jest w stanie tego zrobić, nadmiar cholesterolu może spowodować powstanie kamieni.

    • Zbyt duża ilość bilirubiny w żółci. Choroby takie jak marskość wątroby, zakażenia i zaburzenia krwi mogą powodować nadmierną produkcję bilirubiny w wątrobie.

    • Twój pęcherzyk żółciowy nie opróżnia się do końca. Może to powodować, że żółć jest bardzo zagęszczona.

    Czynniki ryzyka kamicy żółciowej

    Jesteś bardziej narażony na wystąpienie kamieni żółciowych, jeśli:

    • W twojej rodzinie występowały takie przypadki

    • Jesteś kobietą

    • Są w wieku powyżej 40 lat

    • Są pochodzenia rdzennie amerykańskiego lub meksykańskiego

    • Są otyłe

    • Stosują dietę o wysokiej zawartości tłuszczu i cholesterolu, ale ubogą w błonnik

    • Nie wykonują zbyt wielu ćwiczeń fizycznych

    • Stosuje pigułki antykoncepcyjne lub hormonalną terapię zastępczą

    • Są w ciąży

    • Mają cukrzycę

    • Choroby jelit, takie jak Crohns

    • Niedokrwistość hemolityczna lub marskość wątroby

    • Przyjmowanie leków na obniżenie poziomu cholesterolu

    • Utrata dużej wagi w krótkim czasie

    • Są na czczo

    Diagnoza kamicy żółciowej

    Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i może zlecić badania, w tym:

    Badania krwi.

    Badania te mają na celu sprawdzenie oznak infekcji lub niedrożności oraz wykluczenie innych schorzeń.

    Badanie ultrasonograficzne.

    Umożliwia uzyskanie obrazu wnętrza ciała.

    Tomografia komputerowa.

    Specjalistyczne zdjęcia rentgenowskie pozwalają lekarzowi obejrzeć wnętrze ciała, w tym pęcherzyka żółciowego.

    cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego

    (MRCP).

    Badanie to wykorzystuje pole magnetyczne i impulsy energii fal radiowych do wykonania zdjęć wnętrza ciała, w tym wątroby i pęcherzyka żółciowego.

    Cholecyntygrafia (skan HIDA).

    Badanie to pozwala sprawdzić, czy pęcherzyk żółciowy prawidłowo się ściska. Lekarz wstrzykuje nieszkodliwy materiał radioaktywny, który przedostaje się do narządu. Następnie technik może obserwować jego ruchy.

    Endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP).

    Lekarz przeprowadza rurkę zwaną endoskopem przez usta do jelita cienkiego. Wstrzykuje barwnik, aby móc zobaczyć drogi żółciowe na kamerze umieszczonej w endoskopie. Często możliwe jest usunięcie kamieni żółciowych, które przedostały się do przewodów.

    Endoskopowe badanie ultrasonograficzne.

    Badanie to stanowi połączenie ultrasonografii i endoskopii w celu wykrycia kamieni żółciowych.

    Leczenie kamieni żółciowych

    Jeśli nie występują żadne objawy, leczenie nie jest konieczne. Niektóre małe kamienie żółciowe mogą samoistnie przejść przez organizm.

    Większość osób z kamieniami żółciowymi ma usunięty pęcherzyk żółciowy. Bez niego można nadal trawić pokarm. Lekarz zastosuje jedną z dwóch procedur.

    Cholecystektomia laparoskopowa.

    Jest to najczęściej wykonywany zabieg chirurgiczny w przypadku kamicy żółciowej. Lekarz wprowadza do brzucha przez małe nacięcie wąską rurkę zwaną laparoskopem. Znajdują się w niej instrumenty, światło i kamera. Przez kolejne małe nacięcie lekarz wyjmie Twój pęcherzyk żółciowy. Zwykle jeszcze tego samego dnia wychodzisz do domu.

    Otwarta cholecystektomia.

    Lekarz wykonuje większe nacięcia w brzuchu, aby usunąć pęcherzyk żółciowy. Po zabiegu pozostaniesz w szpitalu przez kilka dni.

    Jeśli kamienie żółciowe znajdują się w przewodach żółciowych, lekarz może zastosować ECPW, aby je znaleźć i usunąć przed lub w trakcie operacji.

    Jeśli cierpisz na inną chorobę i lekarz uzna, że nie powinieneś poddać się operacji, może zamiast tego podać ci leki. Chenodiol (Chenodo l) i ursodiol (Actigall, Urso 250, Urso Forte) rozpuszczają kamienie cholesterolowe. Mogą one powodować łagodną biegunkę.

    Aby całkowicie rozpuścić kamienie, konieczne może być przyjmowanie leku przez wiele lat, a po zaprzestaniu jego stosowania mogą one powrócić.

    Powikłania kamicy żółciowej

    Kamienie żółciowe mogą powodować poważne problemy, w tym:

    • Zapalenie pęcherzyka żółciowego (ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego). Dzieje się tak, gdy kamień blokuje pęcherzyk żółciowy, uniemożliwiając jego opróżnienie. Powoduje to stały ból i gorączkę. Jeśli nie podejmiesz natychmiastowego leczenia, twój pęcherzyk żółciowy może pęknąć lub ulec rozerwaniu.

    • Zablokowanie dróg żółciowych. Może to powodować gorączkę, dreszcze oraz zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka). Jeśli kamień zablokuje przewód prowadzący do trzustki, może dojść do zapalenia tego narządu (zapalenie trzustki).

    • Zakażone drogi żółciowe (ostre zapalenie dróg żółciowych). Zablokowany przewód jest bardziej podatny na zakażenie. Jeśli bakterie rozprzestrzenią się do krwiobiegu, mogą wywołać niebezpieczny stan zwany sepsą.

    • Rak pęcherzyka żółciowego. Jest on rzadki, ale kamienie żółciowe zwiększają ryzyko wystąpienia tego rodzaju nowotworu.

    Zapobieganie kamieniom żółciowym

    Niektóre zmiany stylu życia mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia kamicy żółciowej.

    • Stosuj zdrową dietę, bogatą w błonnik i dobre tłuszcze, takie jak olej rybny i oliwa z oliwek. Unikaj rafinowanych węglowodanów, cukru i niezdrowych tłuszczów.

    • Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne. Staraj się ćwiczyć co najmniej 30 minut przez 5 dni w tygodniu.

    • Unikaj diet, które powodują utratę dużej ilości kilogramów w krótkim czasie.

    • Jeśli jesteś kobietą z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia kamicy żółciowej (np. z powodu chorób w rodzinie lub innych dolegliwości), porozmawiaj z lekarzem o tym, czy nie powinnaś zrezygnować z hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

    Marskość wątroby: Objawy, przyczyny, etapy, diagnostyka i leczenie

    0

    Dowiedz się, dlaczego w wątrobie może dojść do powstania tkanki bliznowatej, która wpływa na prawidłowe funkcjonowanie tego narządu, i poznaj sposoby jej leczenia.

    Wątroba to narząd wielkości piłki nożnej, który ma bardzo ważne zadanie. Filtruje toksyny z krwi, wytwarza enzymy ułatwiające trawienie pokarmów, magazynuje cukier i składniki odżywcze oraz pomaga zwalczać infekcje.

    Za każdym razem, gdy wątroba dozna urazu, naprawia się i tworzy twardą tkankę bliznowatą. Gdy tkanki bliznowatej jest zbyt dużo, narząd nie może prawidłowo funkcjonować.

    Objawy

    Początkowo pacjent może nie odczuwać żadnych objawów. Jednak w miarę upływu czasu i pogłębiania się uszkodzenia wątroby mogą wystąpić takie objawy, jak

    • Zmęczenie i osłabienie

    • Brak apetytu i utrata wagi

    • Nudności

    Może również łatwo wystąpić krwawienie lub siniaki oraz obrzęk nóg lub brzucha. Możesz także zauważyć zmiany na swojej skórze, takie jak:

    • Żółtaczka (gdy skóra i oczy stają się żółte)

    • Intensywne swędzenie

    • Naczynia krwionośne w skórze przypominające pajęczą sieć

    • Zaczerwienienie na dłoniach lub wybielenie paznokci

    Mogą wystąpić pewne zmiany w sposobie myślenia, takie jak problemy z koncentracją lub pamięcią. Jeśli jesteś kobietą, możesz przestać miesiączkować. Jeśli jesteś mężczyzną, możesz utracić popęd płciowy, zacząć powiększać piersi lub zaobserwować kurczenie się jąder.

    Inne objawy, które mogą wystąpić to:

    • Wymioty krwią

    • Silne skurcze mięśni

    • Brązowawy mocz

    • Gorączka

    • Powiększona śledziona

    • Choroby kości, powodujące łatwiejsze łamanie się kości

    Należy pamiętać, że nie wszystkie z tych objawów mogą wystąpić, a niektóre z nich są także oznakami innych chorób. (Dowiedz się więcej o objawach marskości wątroby).

    Przyczyny i czynniki zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia choroby

    Marskość wątroby zawsze rozwija się z powodu innego problemu lub choroby wątroby. Jeśli nie będzie się leczyć przyczyny marskości wątroby, jej stan będzie się pogarszał, a z czasem zdrowe komórki wątroby nie będą w stanie nadążyć za rozwojem choroby. Może wystąpić zmęczenie, uczucie braku łaknienia i chudnięcie bez wysiłku. Po pewnym czasie wątroba może nie być w stanie pracować prawidłowo lub w ogóle.

    Ważne jest, aby znać przyczynę marskości wątroby, co pozwoli na zastosowanie odpowiedniego leczenia i zapobiegnie pogorszeniu się stanu zdrowia. Do najczęstszych przyczyn należą:

    Nadużywanie alkoholu. Jeśli masz problem z piciem alkoholu, ważne jest, aby uzyskać pomoc. Alkohol jest szkodliwy dla wątroby. Należy porozmawiać z lekarzem. Może on skierować Cię do programu leczenia.

    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby.Otyłość zwiększa ryzyko wystąpienia tego schorzenia. Jeśli marskość wątroby jest spowodowana tą chorobą, schudnięcie i kontrolowanie poziomu cukru we krwi może poprawić stan wątroby.

    Wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C. Leki stosowane w przypadku tych chorób mogą zapobiec dalszemu uszkodzeniu wątroby.

    Do innych chorób, które mogą prowadzić do marskości wątroby, należą:

    • Mukowiscydoza

    • Choroby, które utrudniają organizmowi przetwarzanie cukrów

    • Zbyt duże nagromadzenie żelaza w organizmie

    • Choroba Wilsona, w której zbyt duża ilość miedzi jest magazynowana w wątrobie

    • Choroby autoimmunologiczne, w wyniku których organizm atakuje komórki wątroby

    • Zablokowanie przewodu żółciowego, który przenosi enzymy trawienne z wątroby do jelit

    • Niektóre genetyczne zaburzenia trawienia

    • Niektóre infekcje, w tym kiła i bruceloza

    • Złe reakcje na niektóre leki

    Diagnoza i etapy rozwoju marskości wątroby

    Ponieważ objawy mogą nie być odczuwalne od razu, możesz dowiedzieć się, że masz marskość wątroby dopiero podczas rutynowej kontroli. Podczas wizyty u lekarza, lekarz zapyta o spożywanie alkoholu i historię choroby. Zbada on również pacjenta, aby sprawdzić, czy wątroba nie jest tkliwa lub czy nie jest większa niż powinna.

    Testy. Jeśli lekarz podejrzewa marskość wątroby, wykona badanie krwi. Sprawdzi on, czy nie występują objawy nieprawidłowej pracy wątroby, takie jak:

    • Wysoki poziom niektórych enzymów wątrobowych

    • Nagromadzenie bilirubiny, która powstaje w wyniku metabolizmu hemu. Żelazo hemowe pochodzi z hemoglobiny i znajduje się w pokarmach pochodzenia zwierzęcego, takich jak kurczak i czerwone mięso.

    • Niski poziom białek we krwi

    • Nieprawidłowa morfologia krwi

    • Zakażenie wirusem

    • Przeciwciała, które pojawiają się w przypadku autoimmunologicznej choroby wątroby

    Lekarz może również wykonać badania obrazowe brzucha, takie jak rezonans magnetyczny lub badanie ultrasonograficzne. Może być również konieczne wykonanie zabiegu zwanego biopsją, polegającego na pobraniu próbki tkanki wątroby w celu stwierdzenia stopnia uszkodzenia i potencjalnego poznania przyczyny choroby wątroby. (Więcej informacji na temat badań w kierunku marskości wątroby).

    Etapy marskości wątroby

    Jeśli okaże się, że masz marskość wątroby, lekarz poinformuje Cię, w jakim stadium się znajdujesz. W zależności od tego, jak dobrze pracuje wątroba, lekarz powie, że jest ona „skompensowana” lub „zdekompensowana”. Które z tych stadiów ma znaczenie dla rodzaju stosowanego leczenia.

    Skompensowana marskość wątroby

    Jeśli masz skompensowaną marskość wątroby, nie będziesz miał żadnych objawów. Wątroba może nadal wykonywać swoją pracę, ponieważ ilość zdrowych komórek jest wystarczająca do uzupełnienia uszkodzonych komórek i tkanki bliznowatej spowodowanej marskością wątroby. W tym stadium choroby można pozostawać przez wiele lat.

    Zdekompensowana marskość wątroby

    Zdekompensowana marskość wątroby to stadium, które następuje po marskości skompensowanej. W tym stadium wątroba jest zbyt mocno zbliznowaciała i dochodzi do rozwoju powikłań.

    Lekarz stwierdzi, że masz zdekompensowaną marskość wątroby, jeśli wystąpią u Ciebie objawy jednego lub kilku z poniższych stanów:

    Żółtaczka. Jest ona spowodowana tym, że wątroba nie jest w stanie pozbyć się bilirubiny, produktu odpadowego krwi, który może powodować zażółcenie skóry i oczu.

    Wodobrzusze. Jest to nagromadzenie płynu w jamie brzusznej.

    Krwawiące żylaki. Żylaki to rozszerzone naczynia krwionośne. Oznaką krwawienia z żylaków są czarne, smoliste lub krwawe stolce lub wymioty krwią. Jest to nagły przypadek, który wymaga natychmiastowego leczenia.

    Encefalopatia wątrobowa (HE). Toksyny mogą gromadzić się w mózgu i powodować dezorientację, duże zmęczenie i trudności w wykonywaniu codziennych czynności, takich jak prowadzenie samochodu czy pisanie.

    Choroba wątroby może również prowadzić do choroby nerek zwanej zespołem wątrobowo-nerkowym, choroby płuc zwanej zespołem wątrobowo-płucnym oraz raka wątroby.

    Leczenie: Opieka domowa, leki i operacje

    Leczenie zależy od stopnia uszkodzenia wątroby. Celem jest ochrona zdrowej tkanki, która pozostała.

    W pierwszej kolejności należy leczyć chorobę, która jest przyczyną marskości wątroby, aby zapobiec dalszym uszkodzeniom. Do czynności, które należy wykonać, należą:

    • Natychmiast zaprzestać picia alkoholu. Lekarz może zaproponować program leczenia uzależnienia.

    • Schudnij, jeśli jesteś otyły, zwłaszcza jeśli przyczyną marskości wątroby jest nagromadzenie tłuszczu w wątrobie.

    • Przyjmowanie leków w przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C.

    • Przestrzegaj terminów wizyt u lekarza.

    • Spożywaj wystarczającą ilość białka. Osoby z marskością wątroby potrzebują ich więcej niż większość ludzi.

    • Szczepienia przeciwko grypie, zapaleniu płuc oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B.

    • Dbaj o higienę. Często myj ręce.

    • Zapytaj lekarza, czy możesz przyjmować leki dostępne bez recepty, takie jak acetaminofen, aspiryna lub ibuprofen. Nie można przyjmować tych leków, jeśli występuje wodobrzusze.

    • Pij wystarczającą ilość płynów, nawet jeśli masz wodobrzusze, aby nie doprowadzić do odwodnienia.

    • Stosuj dietę o niskiej zawartości soli, jeśli masz wodobrzusze.

    • Stosować dietę wysokobiałkową i wysokokaloryczną.

    • Przyjmowanie leku moczopędnego (tabletki nawadniającej), jeśli lekarz przepisze go jako pomoc w leczeniu wodobrzusza.

    • W przypadku zaparć (trudności w poruszaniu jelitami) należy przyjmować leki przepisane przez lekarza.

    Lekarz będzie również chciał leczyć wszelkie powikłania, które mogą wystąpić w przypadku marskości wątroby. Może on zasugerować takie rzeczy jak:

    Dieta niskosodowa. Może to pomóc w kontrolowaniu obrzęków. Lekarz może również poprosić o przyjmowanie leków na ten problem. Jeśli dojdzie do znacznego nagromadzenia płynu, może być konieczne jego opróżnienie.

    Leki na ciśnienie krwi. Mogą one zmniejszyć krwawienie wewnątrz ciała spowodowane obrzękiem i pęknięciem naczyń krwionośnych. W przypadku znacznego powiększenia żył może być konieczna operacja.

    Antybiotyki i szczepienia. Mogą one leczyć inne infekcje i im zapobiegać.

    Lekarz może również zasugerować leki zmniejszające nagromadzenie toksyn, jeśli stanowi to problem dla pacjenta. W przypadku zapalenia wątroby pomocne mogą być steroidy.

    Lekarz może zalecić regularne badania, aby upewnić się, że nie zachorujesz na raka wątroby, który może być powikłaniem marskości wątroby.

    Jeśli marskość wątroby jest ciężka, może być konieczny przeszczep wątroby. Jest to poważna operacja. Prawdopodobnie trzeba będzie wpisać się na listę oczekujących na nową wątrobę od zmarłego dawcy narządu. Czasami osoby z marskością wątroby mogą otrzymać część wątroby od żyjącego dawcy. (Dowiedz się więcej o możliwościach leczenia marskości wątroby).

    Czego można się spodziewać

    Zazwyczaj nie można cofnąć szkód, które już zostały wyrządzone przez marskość wątroby. Jednak wątroba może nadal pracować i odzyskać sprawność, nawet jeśli dwie trzecie jej powierzchni zostało zniszczone lub usunięte.

    Jeśli marskość wątroby jest spowodowana długotrwałym zapaleniem wątroby, leczenie zakażenia może zmniejszyć ryzyko dalszych problemów, jeśli uszkodzenie zostanie wcześnie wykryte. Większość osób z marskością wątroby, która została wykryta we wczesnym stadium, może prowadzić zdrowe życie.

    Jeśli pacjent jest otyły lub choruje na cukrzycę, utrata wagi i kontrola poziomu cukru we krwi mogą zmniejszyć uszkodzenia spowodowane stłuszczeniem wątroby. Jeśli uszkodzenie jest spowodowane nadużywaniem alkoholu, można lepiej radzić sobie z marskością wątroby, jeśli od razu przestanie się pić.

    Profilaktyka

    Zdrowy styl życia jest kluczowym elementem zapobiegania marskości wątroby.

    Nie nadużywaj alkoholu. Spożywanie zbyt dużej ilości alkoholu powoduje obrzęk wątroby. Z czasem prowadzi to do marskości wątroby. Nie dzieje się to jednak z dnia na dzień. Marskość wątroby związana z alkoholem jest często wynikiem 10 lub więcej lat intensywnego picia, ale niektórzy ludzie są bardziej podatni na tę chorobę niż inni. Kobiety, które dużo piją, są bardziej narażone na marskość wątroby niż mężczyźni. Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na tę chorobę, ogranicz picie do nie więcej niż 14 jednostek alkoholu tygodniowo. Poniżej podano, ile jednostek alkoholu spożywasz, w przybliżeniu, podczas picia typowych napojów alkoholowych:

    • Mała porcja (25 mililitrów lub 0,85 uncji) twardego alkoholu to 1 jednostka.

    • Mały kieliszek (125 mililitrów lub 4,2 uncji) wina to 1,5 jednostki.

    • 20 uncji piwa jasnego o normalnej mocy to 2 jednostki.

    Chroń się przed zapaleniem wątroby. Najczęściej zapalenie wątroby jest wywoływane przez wirusy. Najczęstsze typy wirusowego zapalenia wątroby to: zapalenie wątroby typu A, zapalenie wątroby typu B i zapalenie wątroby typu C. Przewlekłe zapalenie wątroby typu B i C może prowadzić do marskości wątroby. Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest przenoszone z jednej osoby na drugą poprzez krew, nasienie lub inne płyny ustrojowe. Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest wywoływane przez kontakt krew-krew. Jeśli cierpisz na przewlekłe zapalenie wątroby typu C, istnieje większe prawdopodobieństwo, że rozwinie się u Ciebie marskość wątroby.

    Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia wirusem zapalenia wątroby, należy unikać uprawiania seksu bez zabezpieczenia i nie dzielić się igłami do wstrzykiwania narkotyków. Nie należy wykonywać tatuaży ani przekłuwać ciała w nieczystym otoczeniu. Jeśli już zrobisz tatuaż, upewnij się, że narzędzia są odpowiednio wysterylizowane, a igły nie są używane wspólnie.

    Zaszczep się. Jeśli pracujesz w służbie zdrowia, organach ścigania lub wykonujesz jakikolwiek inny zawód, w którym możesz mieć kontakt z osobami chorymi na zapalenie wątroby, powinieneś rozważyć zaszczepienie się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Nie ma szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C.

    W Stanach Zjednoczonych szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest zalecana także dla następujących osób:

    • Osoby poniżej 19 roku życia

    • Każdy, kto uprawia seks bez zabezpieczenia lub używa narkotyków dożylnych

    • Każdy, kto został zakażony wirusem zapalenia wątroby typu C lub HIV

    • Chorzy na nerki poddawani hemodializie

    • Osoby z chorobami wątroby

    • Mężczyźni homoseksualni

    • Osoby chore na cukrzycę w wieku od 19 do 59 lat

    • Osoby podróżujące w rejony o zwiększonej częstości występowania WZW typu B, takie jak Azja Południowa i Afryka

    Uważaj na to, co jesz. Odkładanie się tłuszczu w wątrobie może powodować niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby (NASH) i prowadzić do marskości wątroby. NASH jest związane z wysokim poziomem cholesterolu, chorobą wieńcową, otyłością i cukrzycą.

    Jeśli będziesz przestrzegać zdrowej diety, ograniczać porcje i utrzymywać prawidłową wagę, zmniejszysz ryzyko rozwoju zarówno NASH, jak i marskości wątroby.

    Porozmawiaj z lekarzem o statynach. Leki te są zwykle stosowane w leczeniu wysokiego poziomu cholesterolu. Mogą one również pomóc uchronić Cię przed rozwojem marskości wątroby, jeśli masz wirusowe zapalenie wątroby typu C lub B. Badania wykazały, że prawdopodobieństwo rozwoju marskości wątroby u osób z wirusowym zapaleniem wątroby typu B, które przyjmowały statyny, było mniejsze niż u osób z wirusowym zapaleniem wątroby, które nie przyjmowały statyn.

    Zbadaj się. Jeśli urodziłeś się w Azji Południowej, Afryce lub innych częściach świata, gdzie wirusowe zapalenie wątroby typu B i C jest powszechne, powinieneś poddać się badaniom przesiewowym w kierunku marskości wątroby. Wczesne leczenie może zapobiec wystąpieniu tej choroby.

    Badaniom powinny poddać się także wszystkie osoby, które potrzebują szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, a także osoby z wyżu demograficznego (urodzone w latach 1945-1965).

    Co to jest przepuklina? Przepukliny pachwinowe, pachwinowe, pępkowe, pachwinowe i udowe

    0

    Co to dokładnie jest przepuklina? Dowiedz się podstawowych informacji od ekspertów doktora.

    Przepuklina powstaje, gdy narząd lub tkanka tłuszczowa przeciska się przez słabe miejsce w otaczającym mięśniu lub tkance łącznej zwanej powięzią. Najczęstsze rodzaje przepukliny to pachwinowa (pachwina wewnętrzna), nacinana (powstała w wyniku nacięcia), udowa (pachwina zewnętrzna), pępkowa (pępek) i rozworu przełykowego (górna część brzucha).

    W

    przepuklina pachwinowa

    jelito lub pęcherz moczowy wystaje przez ścianę jamy brzusznej lub do kanału pachwinowego w pachwinie. Około 96% wszystkich przepuklin pachwinowych to przepukliny pachwinowe, a większość z nich występuje u mężczyzn z powodu naturalnego osłabienia tej okolicy.

    W

    przepuklina pachwinowa

    jelito przeciska się przez ścianę jamy brzusznej w miejscu poprzedniej operacji brzusznej. Ten typ przepukliny występuje najczęściej u osób starszych lub z nadwagą, które są nieaktywne po operacji brzusznej.

    A

    przepuklina udowa

    powstaje, gdy jelito przedostaje się do kanału prowadzącego tętnicę udową do górnej części uda. Przepukliny udowe najczęściej występują u kobiet, zwłaszcza ciężarnych i otyłych.

    W

    przepuklina pępkowa

    część jelita cienkiego przechodzi przez ścianę jamy brzusznej w pobliżu pępka. Występuje często u noworodków, ale często dotyka również kobiet otyłych lub wielodzietnych.

    A

    przepuklina rozworu przełykowego?

    powstaje, gdy górna część żołądka przeciska się przez otwór w przeponie, przez który przechodzi przełyk.

    Co powoduje przepukliny?

    Ostatecznie wszystkie przepukliny powstają w wyniku połączenia nacisku i otworu lub osłabienia mięśnia lub powięzi; nacisk powoduje przepchnięcie narządu lub tkanki przez otwór lub słabe miejsce. Czasami osłabienie mięśni występuje już po urodzeniu; częściej pojawia się w późniejszym okresie życia.

    Przepuklinę może spowodować wszystko, co powoduje wzrost ciśnienia w jamie brzusznej, w tym:

    • Podnoszenie ciężkich przedmiotów bez ustabilizowania mięśni brzucha

    • Biegunka lub zaparcia

    • Uporczywy kaszel lub kichanie

    Ponadto otyłość, nieprawidłowe odżywianie i palenie tytoniu mogą osłabiać mięśnie i zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia przepukliny.

    Ból pęcherzyka żółciowego: przyczyny, objawy, leczenie

    0

    Czy kiedykolwiek odczuwałeś ból w prawej górnej części brzucha? Dowiedz się, jak rozpoznać, czy masz kamienie żółciowe lub inne problemy z pęcherzykiem żółciowym.

    Twój pęcherzyk żółciowy wydziela zielonkawy płyn zwany żółcią za każdym razem, kiedy jesz, aby pomóc organizmowi w trawieniu tłuszczów i witamin. Żółć spływa do jelita cienkiego przewodami zwanymi kanalikami. Jeśli coś jest nie tak z twoim pęcherzykiem żółciowym lub przewodami żółciowymi, może boleć cię prawa górna część brzucha. Możesz również odczuwać:

    • ból w plecach lub klatce piersiowej, szczególnie przy głębokim oddechu

    • Gorączka

    • Jakby wymiotował

    • Wzdęcia

    • Swędzenie

    • Zmęczona

    Inne częste objawy to żółte zabarwienie skóry i oczu (tzw. żółtaczka), utrata masy ciała oraz zmiana koloru moczu lub kupy.

    Przyczyny:

    Kamienie żółciowe. Są one najczęstszą przyczyną bólu pęcherzyka żółciowego. Dochodzi do nich, gdy żółć zbija się w twarde bryły. Kamienie żółciowe mogą być małe lub wielkości piłki golfowej. Jeśli staną się wystarczająco duże, mogą zablokować odpływ żółci. Może to prowadzić do ataku kamicy żółciowej, czyli nagłego bólu w prawej górnej części brzucha.

    Takie ataki często zdarzają się po dużej kolacji ze stekiem lub innym tłustym posiłku i mogą trwać wiele godzin. Jednak większość osób cierpiących na kamicę żółciową nie zdaje sobie z tego sprawy. Te ciche kamienie nie powodują problemów w narządach. Badania diagnostyczne, takie jak ultrasonografia, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego (MRCP), endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP), badanie krwi lub inne badania obrazowe mogą wykazać, czy masz kamienie żółciowe. Lekarz może się ich pozbyć za pomocą operacji, leków, a nawet fali uderzeniowej.

    Kamienie w przewodach żółciowych. Są to kamienie żółciowe, które utknęły w przewodach żółciowych, lub kamienie, które się tam tworzą. Mogą one nie sprawiać kłopotów, dopóki nie zablokują dróg żółciowych. Wówczas może pojawić się silny ból brzucha, który będzie się utrzymywał przez wiele godzin. Twoja skóra i oczy mogą stać się żółte, a Ty możesz mieć ochotę zwymiotować. Twój lekarz może usunąć kamienie, wprowadzając cienką rurkę ze światłem na końcu, zwaną endoskopem, przez usta do dróg żółciowych.

    Perforacja pęcherzyka żółciowego. Może się to zdarzyć, gdy kamienie żółciowe z czasem wyżłobią dziurę w ścianach narządu. Zdarza się to rzadko, ale może być śmiertelne. Może boleć Cię prawa górna część brzucha. Może również wystąpić wysoka gorączka, nudności i wymioty. Natychmiast będziesz potrzebować pomocy medycznej lub operacji.

    Ropień pęcherzyka żółciowego (Empyema). Jest on spowodowany zakażeniem pęcherzyka żółciowego w wyniku niedrożności przewodu (w tym kamicy żółciowej). Zakażenie może być oporne na leczenie antybiotykami i wymaga zdrenowania. Poważny ropień może doprowadzić do rozdarcia, umożliwiając infekcji przedostanie się do wewnętrznej wyściółki jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej).

    Zapalenie pęcherzyka żółciowego. Nazywane również zapaleniem pęcherzyka żółciowego, może wystąpić z kilku powodów, w tym z powodu urazu, choroby, infekcji, nowotworów lub gdy w pęcherzyku żółciowym gromadzi się żółć z kamieni żółciowych. Rzadziej innymi winowajcami mogą być guzy, pewne bakterie lub problemy z drogami żółciowymi. Kiedy pęcherzyk żółciowy ulega zapaleniu i obrzękowi, objawy obejmują ból w brzuchu, w tym w okolicy tuż nad żołądkiem. Możesz również odczuwać ból pleców lub prawej łopatki.

    Zazwyczaj diagnozę można postawić za pomocą badania ultrasonograficznego i innych badań obrazowych. Może być konieczna operacja usunięcia pęcherzyka żółciowego. (Twój organizm może funkcjonować prawidłowo bez niego.) Bez leczenia organ ten może pęknąć.

    Pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC). Jest to choroba wątroby, która uszkadza przewody żółciowe. Ma ona charakter postępujący, co oznacza, że z czasem jej przebieg jest coraz gorszy. Około 4 na 5 osób z PSC cierpi również na nieswoiste zapalenia jelit. PSC może prowadzić do niewydolności wątroby. Wiele osób nie ma żadnych objawów. Może to być uczucie zmęczenia, ból w prawej górnej części brzucha lub swędzenie skóry. Choroba ta jest często stwierdzana podczas rutynowych badań krwi, które wykazują, że wątroba nie pracuje prawidłowo.

    Rak pęcherzyka żółciowego. Jest to choroba rzadka i trudna do zdiagnozowania. Najczęściej objawy występują dopiero wtedy, gdy nowotwór się rozprzestrzeni. Objawy mogą obejmować ból brzucha, zwłaszcza w prawej górnej części, a także utratę wagi, żółtaczkę i wzdęcia brzucha. Prawdopodobieństwo zachorowania na raka pęcherzyka żółciowego może być większe w przypadku występowania kamieni żółciowych w rodzinie, wieku, płci żeńskiej lub otyłości, a także spożywania niezdrowej żywności.

    Rak przewodów żółciowych. We wczesnych stadiach tego nowotworu możesz nie mieć objawów. Jeśli wystąpią, to często dlatego, że przewód żółciowy jest zablokowany. Najczęstszym objawem jest żółtaczka, swędzenie skóry i jasnokolorowe lub tłuste kupy. Jeśli guzy są wystarczająco duże, możesz odczuwać ból brzucha, zwłaszcza poniżej żeber po prawej stronie. Największe szanse na wyleczenie daje operacja. Jednak większość nowotworów dróg żółciowych jest wykrywana zbyt późno. W takim przypadku może być potrzebna radioterapia lub chemioterapia, aby najpierw zmniejszyć guzy.

    Blizny na przewodach żółciowych. Zwężenie dróg żółciowych spowodowane tkanką bliznowatą może uniemożliwić odpływ żółci z wątroby i pęcherzyka żółciowego do jelita cienkiego. Może to powodować ból po prawej stronie brzucha, gdzie znajdują się te narządy. Może również wystąpić swędzenie lub zmęczenie, brak apetytu, żółtaczka, nocne poty lub gorączka.

    Przyczyną powstawania blizn może być wiele czynników, w tym kamienie w przewodach żółciowych, urazy, infekcje, alkohol i narkotyki. Lekarz może to potwierdzić za pomocą procedury zwanej endoskopową cholangiopankreatografią wsteczną (ERCP), która pozwala zajrzeć do wnętrza dróg żółciowych i trzustkowych.

    Powikłania

    Ból pęcherzyka żółciowego wykracza poza poczucie dyskomfortu. Niektóre z drobniejszych powikłań obejmują:

    • dyskomfort przy jedzeniu

    • utrata wagi

    • nieprawidłowości elektrolitowe

    • zażywanie leków przeciwbólowych

    • zakłócenie codziennych czynności.

    Do poważniejszych powikłań choroby pęcherzyka żółciowego należą

    • niedrożność dróg żółciowych,

    • poważne infekcje (odma i zgorzel pęcherzyka żółciowego)

    • zapalenie trzustki,

    • zapalenie otrzewnej

    • rzadko, rak pęcherzyka żółciowego

    Co możesz zrobić

    Zmiany w stylu życia mogą pomóc w utrzymaniu pęcherzyka żółciowego w dobrej kondycji.

    Spożywaj dużo błonnika i ogranicz cukier i węglowodany. Problemy z pęcherzykiem żółciowym często wynikają ze zbyt dużej ilości cholesterolu – tłuszczu pochodzącego z mięsa, nabiału i innych źródeł zwierzęcych. Nie bój się jednak dobrych nienasyconych tłuszczów pochodzących z takich pokarmów, jak oliwa z oliwek i olej rzepakowy, łosoś i inne tłuste ryby oraz orzechy.

    Ćwicz regularnie. Dąż do 30-minutowego spaceru i innych umiarkowanych ćwiczeń każdego dnia.

    Utrzymuj zdrową wagę. Jeśli jesteś otyły, staraj się tracić kilogramy powoli i unikaj postu. W przeciwnym razie może to spowodować wzrost poziomu cholesterolu w pęcherzyku żółciowym.

    Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

    Problemy z pęcherzykiem żółciowym lub drogami żółciowymi powinny być sprawdzone. Porozmawiaj z lekarzem natychmiast, jeśli:

    • odczuwasz silny ból w brzuchu przez wiele godzin

    • Mdłości lub wymioty

    • Pocą się

    • Mają dreszcze lub gorączkę

    • Mają żółtą skórę lub oczy

    • Zauważ, że twoje siusiu jest ciemniejsze lub kupa jest jaśniejsza niż zwykle

    Niewydolność wątroby przyczyny, objawy, leczenie, testy i inne informacje

    0

    Niewydolność wątroby może wystąpić stopniowo lub nagle. Dowiedz się więcej o przyczynach niewydolności wątroby od ekspertów doktora.

    Do niewydolności wątroby dochodzi, gdy duże części wątroby ulegają uszkodzeniu nie do naprawienia i wątroba nie może już pracować.

    Istnieją dwa rodzaje niewydolności życiowej:

    • Ostra: Jest to sytuacja, w której wątroba przestaje pracować w ciągu kilku dni lub tygodni. Większość osób, które zachorowały na tę chorobę, nie miało przedtem żadnych problemów ani chorób wątroby.

    • Przewlekłe: Uszkodzenia wątroby narastają z czasem i prowadzą do ustania jej czynności.

    Objawy choroby wątroby i niewydolności wątroby

    Wczesne objawy niewydolności wątroby są często podobne do objawów chorób wątroby i innych schorzeń. Z tego powodu niewydolność wątroby może być początkowo trudna do zdiagnozowania. Do wczesnych objawów należą:

    • Nudności

    • Utrata apetytu

    • Zmęczenie

    • Biegunka

    Jednak w miarę postępu niewydolności wątroby objawy stają się coraz poważniejsze i wymagają natychmiastowej pomocy. Objawy te obejmują:

    • Żółtaczka

    • Łatwe krwawienie

    • Opuchnięty brzuch

    • Zaburzenia psychiczne (znane jako encefalopatia wątrobowa)

    • Senność

    Przyczyny ostrej niewydolności wątroby

    Przyczyny ostrej niewydolności wątroby, kiedy wątroba ulega gwałtownemu uszkodzeniu, obejmują:

    • Przedawkowanie acetaminofenu: Duże dawki mogą uszkodzić wątrobę lub doprowadzić do jej niewydolności.

    • Wirusy, w tym wirus zapalenia wątroby typu A, B i E, wirus Epsteina-Barr, wirus cytomegalii i wirus opryszczki zwykłej: Prowadzą do uszkodzenia wątroby lub marskości.

    • Reakcje na niektóre leki przepisywane na receptę i leki ziołowe: Niektóre z nich zabijają komórki w wątrobie. Inne uszkadzają układ kanalików, którymi przepływa żółć.

    • Jedzenie trujących dzikich grzybów: Rodzaj zwany Amanita phalloides, znany również jako kapelusz śmierci, zawiera toksyny, które uszkadzają komórki wątroby i prowadzą do jej niewydolności w ciągu kilku dni.

    • Autoimmunologiczne zapalenie wątroby: Podobnie jak w przypadku wirusowego zapalenia wątroby, choroba ta, w której organizm atakuje wątrobę, może prowadzić do ostrej niewydolności wątroby.

    • Choroba Wilsona: Ta choroba genetyczna uniemożliwia organizmowi usuwanie miedzi. Miedź gromadzi się w wątrobie i uszkadza ją.

    • Ostre stłuszczenie wątroby w ciąży: W tym rzadkim schorzeniu nadmiar tłuszczu gromadzi się w wątrobie i powoduje jej uszkodzenie.

    • Wstrząs septyczny: To rozległe zakażenie organizmu może uszkodzić wątrobę lub doprowadzić do zaprzestania jej pracy.

    • Zespół Budda-Chiariego: Ta rzadka choroba powoduje zwężenie i zablokowanie naczyń krwionośnych w wątrobie.

    • Toksyny przemysłowe: Wiele substancji chemicznych, w tym tetrachlorek węgla, środek czyszczący i odtłuszczający, może uszkodzić wątrobę.

    Przyczyny przewlekłej niewydolności wątroby

    Do najczęstszych przyczyn przewlekłej niewydolności wątroby należą:

    • Wirusowe zapalenie wątroby typu B: powoduje obrzęk wątroby i uniemożliwia jej prawidłową pracę.

    • Wirusowe zapalenie wątroby typu C: Jeśli chorujesz na nie przez dłuższy czas, może prowadzić do marskości wątroby.

    • Długotrwałe spożywanie alkoholu: To również prowadzi do marskości wątroby.

    • Hemochromatoza: To dziedziczne zaburzenie powoduje, że organizm wchłania i magazynuje zbyt dużo żelaza. Może ono gromadzić się w wątrobie i powodować marskość wątroby.

    Do innych stanów, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby należą:

    • Wirusowe zapalenie wątroby typu A: Kontakt z żywnością lub wodą skażoną wirusem zapalenia wątroby typu A lub z osobą zakażoną wirusem może spowodować zapalenie wątroby. Ten rodzaj zapalenia zazwyczaj ustępuje samoistnie.

    • Autoimmunologiczne zapalenie wątroby: W tym typie choroby układ odpornościowy organizmu, a nie wirus, atakuje wątrobę i wywołuje stan zapalny.

    • Marskość wątroby: Czynniki takie jak długotrwałe picie alkoholu lub zapalenie wątroby mogą utrudnić lub uniemożliwić pracę wątroby.

    • Pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych: Choroba ta powoli uszkadza przewody żółciowe. Dotyka głównie młodych mężczyzn.

    • Oksaloza: Dzieje się tak, gdy nerki nie są w stanie pozbyć się z moczem kryształów szczawianu wapnia.

    • Choroba Wilsona: Osoby cierpiące na tę rzadką, dziedziczną chorobę gromadzą zbyt dużo miedzi w mózgu i wątrobie.

    • Niedobór alfa-1 antytrypsyny: Ta choroba genetyczna może prowadzić do chorób płuc lub wątroby.

    • Rak wątroby: Często chorują na niego osoby z długotrwałym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C.

    • Gruczolak wątroby: W zdrowej wątrobie występują łagodne guzy wątroby. Dotyczy to często kobiet w wieku od 20 do 44 lat.

    • Stłuszczeniowa choroba wątroby: W wątrobie mogą gromadzić się dodatkowe komórki tłuszczowe. Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby często dotyka osoby z nadwagą, otyłe lub z wysokim poziomem cholesterolu. Alkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby występuje u osób spożywających duże ilości alkoholu.

    • Alkoholowe zapalenie wątroby: Alkoholowe zapalenie wątroby: stan zapalny wątroby będący wynikiem ciężkiego lub długotrwałego picia alkoholu.

    • Zespół Alagille’a: Zaburzenie genetyczne, w wyniku którego w wątrobie znajduje się mniejsza niż normalnie liczba przewodów żółciowych.

    • Pierwotne żółciowe zapalenie dróg żółciowych (PBC): Choroba ta z czasem niszczy małe przewody żółciowe. Wciąż można usłyszeć jej dawną nazwę – pierwotna żółciowa marskość wątroby.

    • Galaktozemia: Osoby z tym schorzeniem nie potrafią przetwarzać galaktozy, cukru występującego w wielu produktach spożywczych. Może to powodować uszkodzenie wątroby.

    • Niedobór lizosomalnej kwaśnej lipazy (LAL-D): W przypadku tej choroby genetycznej nie można wytwarzać enzymu zwanego lipazą lizosomalną (LAL), który pomaga organizmowi rozkładać tłuszcze i cholesterol w komórkach. W rezultacie tłuszcze pozostają w wątrobie i powodują jej uszkodzenie.

    Progresja choroby wątroby

    • Etap 1: Zapalenie. W początkowym stadium wątroba jest w stanie zapalnym i może być tkliwa. Może też w ogóle nie przeszkadzać.

    • Etap 2: Zwłóknienie/bliznowacenie. Jeśli nie leczysz zapalenia, doprowadzi ono do powstania blizny. Gdy w wątrobie narasta tkanka bliznowata, zatrzymuje ona przepływ krwi, przez co zdrowe części wątroby nie mogą wykonywać swoich zadań i muszą pracować ciężej.

    • Etap 3: Marskość wątroby. Tkanka bliznowata przejmuje kontrolę, a ponieważ coraz mniej zdrowych tkanek wykonuje swoje zadania, wątroba nie pracuje dobrze lub nie pracuje wcale.

    • Etap 4: schyłkowa niewydolność/choroba wątroby. Jest to zbiorcza nazwa kilku stanów chorobowych, takich jak obrzęk wątroby, krwawienie wewnętrzne, utrata czynności nerek, płyn w jamie brzusznej i problemy z płucami. Chorobę tę można wyleczyć jedynie poprzez przeszczep wątroby.

    Diagnostyka i badania w kierunku chorób wątroby

    Testy i procedury stosowane w diagnostyce niewydolności wątroby i chorób wątroby obejmują:

    • Badania krwi. Dzięki nim lekarz będzie wiedział, jak dobrze pracuje wątroba. Może być wykonane badanie czasu protrombinowego, które określa, jak długo trwa proces krzepnięcia krwi. W przypadku ostrej niewydolności wątroby krew nie krzepnie tak szybko, jak powinna.

    • Badania obrazowe. Wykonywane są zdjęcia, dzięki którym lekarz może zobaczyć, co dzieje się w wątrobie i ustalić, co jest przyczyną problemu. Lekarz może zalecić

      • Ultrasonografia

      • Tomografia komputerowa (TK) jamy brzusznej

      • Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI)

    • Biopsja. Lekarz pobierze za pomocą igły niewielki fragment tkanki wątroby i obejrzy go w laboratorium. Biopsja wątroby przez żyłę szyjną jest specjalną procedurą, która umożliwia lekarzowi wprowadzenie igły do żyły na szyi.

    Jak leczy się niewydolność wątroby?

    Leki.Acetylocysteina może odwrócić ostrą niewydolność wątroby spowodowaną przedawkowaniem acetaminofenu. Należy jednak zażyć ją szybko. Istnieją również leki, które mogą odwrócić skutki działania grzybów lub innych trucizn.

    Leczenie wspomagające. Jeśli niewydolność wątroby jest spowodowana przez wirus, w szpitalu można leczyć objawy do czasu ustąpienia wirusa. W takich przypadkach wątroba czasami sama wraca do zdrowia.

    Przeszczep wątroby. Jeżeli niewydolność wątroby jest spowodowana długotrwałym uszkodzeniem, w pierwszej kolejności należy spróbować uratować część wątroby, która jeszcze funkcjonuje. Jeśli to się nie uda, konieczny będzie przeszczep wątroby. Na szczęście zabieg ten często kończy się sukcesem.

    Powikłania niewydolności wątroby

    Lekarze będą pracować nad zapobieganiem powikłaniom, które obejmują:

    • Obrzęk mózgu. Gromadzenie się płynów jest problemem w przypadku niewydolności wątroby. Oprócz brzucha może on gromadzić się również w mózgu i prowadzić do nadciśnienia.

    • Problemy z krzepnięciem krwi. Wątroba odgrywa istotną rolę w procesie krzepnięcia krwi. Jeśli nie jest w stanie wykonać tego zadania, istnieje ryzyko zbyt obfitego krwawienia.

    • Zakażenia, takie jak zapalenie płuc i zakażenia układu moczowego. Schyłkowa niewydolność wątroby może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji.

    • Niewydolność nerek. Niewydolność wątroby może zmienić sposób pracy nerek i doprowadzić do ich niewydolności.

    Jak można zapobiegać niewydolności wątroby?

    Najlepszym sposobem zapobiegania niewydolności wątroby jest ograniczenie ryzyka zachorowania na marskość wątroby lub zapalenie wątroby. Oto kilka wskazówek, które pomogą zapobiec tym schorzeniom:

    • Zaszczep się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby lub wykonaj zastrzyk z immunoglobuliny, aby zapobiec wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B.

    • Stosować właściwą dietę obejmującą wszystkie grupy produktów spożywczych.

    • Utrzymywać prawidłową wagę ciała.

    • Nie należy pić alkoholu w nadmiarze. Należy unikać spożywania alkoholu podczas przyjmowania acetaminofenu.

    • Zachowuj odpowiednią higienę. Ponieważ zarazki są powszechnie przenoszone przez ręce, pamiętaj, aby dokładnie umyć ręce po skorzystaniu z toalety. Myj ręce także przed dotykaniem jakichkolwiek produktów spożywczych.

    • Nie dziel się żadnymi osobistymi przyborami toaletowymi, w tym szczoteczkami do zębów i maszynkami do golenia.

    • Jeśli robisz sobie tatuaż lub przekłuwasz ciało, upewnij się, że warunki są higieniczne, a cały sprzęt jest aseptyczny (wolny od zarazków chorobotwórczych).

    • Upewnij się, że podczas uprawiania seksu stosujesz barierę ochronną (prezerwatywy).

    • Jeśli używasz nielegalnych narkotyków dożylnych, nie dziel się z nikim igłami.