Strona główna Blog Strona 2594

Eozynofilowe zapalenie przełyku: Objawy, przyczyny, diagnostyka, leczenie

0

Lekarze zwykli uważać, że eozynofilowe zapalenie przełyku to to samo, co kwaśny refluks. Teraz wiedzą, że tak nie jest i diagnozuje się więcej osób niż kiedykolwiek wcześniej.

Eozynofilowe zapalenie przełyku jest przewlekłą chorobą układu odpornościowego, która ma identyczne objawy jak choroba refluksowa przełyku GERD (gastroesophageal reflux disease), takie jak problemy z przełykaniem i ból w klatce piersiowej.

Przez wiele lat eozynofilowe zapalenie przełyku było uważane za chorobę dziecięcą, ale obecnie coraz częściej diagnozuje się ją u dorosłych. Eksperci uważają, że dzieje się tak częściowo dlatego, że lekarze są bardziej świadomi tej choroby, ale także dlatego, że wzrosła liczba przypadków chorób pokrewnych, takich jak alergie i astma.

Jakie są objawy eozynofilowego zapalenia przełyku?

Do objawów EoE należą:

  • Problemy z połykaniem, określane jako dysfagia

  • Uszkodzenie przełyku (gdy pokarm utknie w przełyku, co stanowi nagły przypadek medyczny)

  • Ból w klatce piersiowej i górnej części brzucha

  • Wymioty (głównie u dzieci)

  • Niezdolność do wzrostu (u dzieci)

Wszystkie te objawy są również oznakami GERD, dlatego przez długi czas uważano, że te dwa schorzenia są tożsame. Kluczem do rozpoznania eozynofilowego zapalenia przełyku jest fakt, że u osób z tym schorzeniem nie następuje poprawa po zastosowaniu leków na GERD.

Co wywołuje eozynofilowe zapalenie przełyku?

Dochodzi do niego, gdy białe krwinki zwane eozynofilami gromadzą się w przełyku – przewodzie łączącym jamę ustną z żołądkiem.

Te eozynofile powinny pozostać w przewodzie pokarmowym. Reakcja alergiczna zwykle powoduje ich przemieszczenie się do przełyku, co wywołuje stan zapalny i dyskomfort.

Jakie są czynniki ryzyka eozynofilowego zapalenia przełyku?

Alergie pokarmowe. Wydaje się, że jest to największy czynnik ryzyka EoE, ale lekarze nie są pewni, jak to działa. Nie ustalili, jak i dlaczego niektóre pokarmy powodują przemieszczanie się białych krwinek do przełyku, ani dlaczego reakcja ta występuje u niektórych osób, a u innych nie. Zazwyczaj winowajcami są nabiał, jaja, soja i pszenica.

Inne alergie. Do 70% osób z EoE ma również alergie środowiskowe, astmę, egzemę, atopowe zapalenie skóry lub alergiczny nieżyt nosa.

Płeć i wiek. EoE był znany jako choroba dziecięca, ale obecnie diagnozuje się go u coraz większej liczby dorosłych. Około trzy razy więcej mężczyzn choruje na eozynofilowe zapalenie przełyku niż kobiet, a diagnozę stawia się zwykle między 20. a 40. rokiem życia.

Wywiad rodzinny. Genetyka z pewnością odgrywa rolę w EoE, ale naukowcy nie są pewni, jak duży jest to czynnik. Wiadomo, że prawdopodobieństwo zachorowania na eozynofilowe zapalenie przełyku jest większe, jeśli ktoś z krewnych na nie chorował.

Klimat. Jeśli mieszkasz w zimnym lub suchym regionie, jesteś bardziej narażony na zachorowanie na EoE. Ma on również tendencję do zaostrzania się na wiosnę, w lecie i jesienią.

Jak lekarze rozpoznają eozynofilowe zapalenie przełyku?

EoE jest najczęstszą przyczyną występowania białych krwinek w przełyku, ale przyczyną mogą być także inne czynniki (takie jak choroba refluksowa przełyku, pasożyty i nieswoiste zapalenie jelit). A ponieważ objawy eozynofilowego zapalenia przełyku i choroby refluksowej przełyku są praktycznie identyczne, przed postawieniem diagnozy lekarz musi wykluczyć kwaśny refluks.

Może to zrobić za pomocą badań zwanych górną endoskopią i biopsją. Na endoskopii białe krwinki będą zazwyczaj widoczne jako blade lub białe plamki. Mogą też pojawić się linie, fałdy i inne oznaki zapalenia.

Jednak nawet w przypadku obecności białych krwinek wszystko może wyglądać normalnie, dlatego konieczne jest także wykonanie biopsji tkanki przełyku.

Jeśli pacjent ma eozynofile w przełyku, lekarz rozpocznie podawanie leków na chorobę refluksową przełyku, aby sprawdzić, czy pomogą one w łagodzeniu objawów. Jeśli następna endoskopia i biopsja będą w normie, problemem jest kwaśny refluks. Jeśli nie, to prawdopodobnie EoE.

Jak lekarze leczą eozynofilowe zapalenie przełyku?

U dzieci z EoE sprawdzonym sposobem leczenia jest terapia dietetyczna. Testy alergiczne mogą czasami wskazać, który pokarm stanowi problem, ale częściej stosuje się dietę eliminacyjną. Polega ona na usunięciu z diety dziecka głównych alergenów pokarmowych, a następnie dodawaniu ich po kolei. Wykazano, że wykrycie alergii pokarmowych powoduje oczyszczenie białych krwinek w ciągu kilku tygodni.

Nie istnieje jedna akceptowana terapia dla dorosłych, prawdopodobnie dlatego, że przez tak długi czas EoE był głównie problemem dzieci. Dorośli mogą również stosować dietę eliminacyjną, ale czasami lekarze przepisują również doustne steroidy. Rozszerzanie przełyku, czyli rozciąganie przełyku, jest metodą krótkoterminową, która łagodzi objawy, ale nie pozwala pozbyć się białych krwinek.

Jakich produktów spożywczych należy unikać przy eozynofilowym zapaleniu przełyku?

Do pokarmów, które zwykle powodują zaostrzenie objawów EoE, należą mleko, jaja, soja i nabiał. Lekarze czasami nazywają takie nasilenie objawów zaostrzeniem choroby.

Jednak dokładne ustalenie, które pokarmy wywołują zaostrzenie w danym przypadku, może być trudne. Dzieje się tak dlatego, że reakcja na czynnik wyzwalający zwykle nie następuje od razu. Możesz jeść dany pokarm przez tygodnie lub miesiące, zanim zacznie on powodować problemy.

Pomocne może być prowadzenie dziennika żywieniowego, a także stosowanie diety eliminacyjnej, polegającej na wykluczeniu z diety określonych pokarmów, aby sprawdzić, jak zareaguje na nie organizm. Porozmawiaj z lekarzem o najlepszym sposobie śledzenia pokarmów, które mogą wywoływać u Ciebie zaostrzenia EoE. ?

Jakie są powikłania eozynofilowego zapalenia przełyku?

Lekarze nie znają jeszcze wszystkich długoterminowych powikłań EoE. Wiedzą jednak, że u niektórych osób EoE może doprowadzić do powstania blizn w przełyku. Może to spowodować zwężenie przełyku, utrudnić połykanie i zwiększyć prawdopodobieństwo zalegania w nim pokarmu. Może to powodować poważne problemy, takie jak wymioty i krztuszenie się.

Jednocześnie stan zapalny przełyku zwiększa prawdopodobieństwo rozerwania tkanki wyściełającej przełyk podczas wymiotów lub nawet podczas badania przełyku przez lekarza za pomocą specjalnej kamery świetlnej zwanej endoskopem.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem w związku z eozynofilowym zapaleniem przełyku?

Jeśli zaobserwujesz poważne zaostrzenie EoE, być może nadszedł czas, aby skontaktować się z lekarzem. Do objawów wymagających pomocy medycznej należą:

  • Problemy z połykaniem

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Więcej niewyjaśnionych wymiotów

  • Ból brzucha

Zadzwoń pod numer 911, jeśli:

  • Ból w klatce piersiowej

  • Jedzenie utknęło w gardle

  • Trudności z mówieniem lub oddychaniem

Przewlekłe zaparcia: Wizyta u lekarza

0

Zmagasz się z przewlekłym zaparciem? Oto, czego możesz się spodziewać podczas wizyty u lekarza.

Przed wizytą

Dzwoniąc w celu umówienia się na wizytę, zapytaj, czy jest coś, co musisz zrobić (lub czego nie musisz robić) przed przyjściem na wizytę. Na przykład, może być konieczna zmiana sposobu odżywiania się w ciągu kilku dni poprzedzających wizytę. Upewnij się, że posiadasz wszystkie informacje, które pomogą Twojemu lekarzowi w jak najlepszym leczeniu, takie jak:

  • Lista wszystkich objawów, które wystąpiły u pacjenta

  • Wywiad lekarski, w tym przyjmowane leki, witaminy i suplementy oraz rodzinne występowanie problemów trawiennych

  • Informacje osobiste, które mogą mieć wpływ na stan zdrowia, takie jak ciąża, stres lub niedawna podróż

Jeśli masz pytania, które chciałbyś zadać lekarzowi, zapisz je wcześniej i zabierz ze sobą.

Na wizytę warto zabrać ze sobą przyjaciela lub członka rodziny, zwłaszcza jeśli znają oni historię choroby lub objawy. Może to być kolejny zestaw uszu do słuchania i zapamiętywania informacji podczas wizyty.

Czego należy się spodziewać

Lekarz będzie chciał dowiedzieć się jak najwięcej o tym, w jaki sposób zaparcia wpływają na pacjenta. Oprócz zebrania wywiadu rodzinnego i medycznego, lekarz może zapytać o:

  • Kiedy pojawiły się objawy i jak długo trwają

  • Czy objawy pojawiają się i ustępują, czy też występują przez cały czas

  • Jeśli cokolwiek wydaje się poprawiać lub pogarszać objawy

  • Czy odczuwasz ból brzucha lub wymioty

  • Jak dużo jadłeś lub piłeś

  • Czy ostatnio przybrałeś lub straciłeś na wadze

  • Czy w stolcu lub podczas wycierania się pojawia się krew

  • Jeśli musisz się wysilać, aby zrobić kupę

Testy

Podstawowe badania pomagają lekarzowi stwierdzić, czy pacjent ma przewlekłe zaparcia i co może być ich przyczyną. Mogą one obejmować badanie odbytnicy, badanie krwi, moczu i próbki stolca.

Mogą one być nieprzyjemne, ale dostarczają ważnych informacji o tym, co się dzieje.

Lekarz będzie chciał wykluczyć wszelkie ukryte schorzenia, które mogą być przyczyną problemu. Badania, które pomagają lekarzowi zobaczyć wnętrze jelit, obejmują:

Elastyczna sigmoidoskopia. Badanie to polega na obejrzeniu dolnej części jelita grubego i odbytnicy za pomocą cienkiej, elastycznej rurki. W rurce umieszczona jest maleńka kamera. Dzięki kamerze lekarz może zobaczyć, co dzieje się w jelitach i sprawdzić, czy nie ma problemu.

Kolonoskopia. Jest to badanie bardzo podobne do giętkiej sigmoidoskopii, ale trwa dłużej, ponieważ oglądane jest całe jelito grube. Lekarz może podać pacjentowi leki, które pomogą mu się zrelaksować podczas badania.

Zdjęcie rentgenowskie lewatywy barowej. Lewatywa polega na wstrzyknięciu przez lekarza płynu lub gazu – w tym przypadku białego płynu zwanego barium – do odbytu przez małą rurkę. Bar pomaga uwidocznić na zdjęciu rentgenowskim problematyczne obszary lub zatory w jelicie grubym.

Badania, które pomagają lekarzowi ustalić, czy pacjent ma problem z układem trawiennym, obejmują:

Manometrię odbytu: Badanie to pozwala określić, jak dobrze funkcjonuje odbyt. Sprawdza się, jak napięte są mięśnie wokół niego i jak reagują one na sygnały z nerwów. Technik umieszcza w odbycie cienką rurkę z czujnikami ciśnienia i balonem. Gdy czujniki znajdą się we właściwym miejscu, powoli wyciąga się rurkę, aby zmierzyć napięcie i skurcze mięśni. Badanie trwa około pół godziny.

Test wydalania balonu. Lekarz umieści w odbycie mały balonik wypełniony wodą, a następnie poprosi o wypchnięcie go w taki sam sposób, w jaki wypycha się stolec. Jeśli wypchnięcie balonika zajmie więcej niż minutę, lekarz stwierdzi, że mięśnie pomagające w oddawaniu stolca mogą nie pracować tak, jak powinny.

Defekografia: To badanie pomoże twojemu lekarzowi ocenić, jak dobrze mięśnie dna miednicy i odbytnica pracują podczas robienia kupy. Radiolog umieszcza w odbytnicy pastę barową, która imituje uczucie stolca. Usiądziesz na toalecie obok aparatu rentgenowskiego. Najpierw trzeba ścisnąć i przytrzymać pastę. Następnie należy się naprężyć, tak jakby miało miejsce wypróżnienie. Radiolog szuka problemów podczas wypychania pasty.

Badanie czasu pasażu jelita grubego. Lekarz da Ci do połknięcia małą tabletkę zawierającą znacznik radioaktywny. Następnie lekarz będzie sprawdzał, po jakim czasie tabletka wydostanie się z organizmu. Jeśli trwa to dłużej niż 3 dni, oznacza to, że pokarm wyjątkowo wolno przechodzi przez przewód pokarmowy. ?

Kiedy lekarz uzyska potrzebne informacje na podstawie przeprowadzonych badań, będzie mógł zalecić najlepsze leczenie zaparć.

Co się stanie, jeśli zjesz żel krzemionkowy? Ryzyko i sposoby leczenia

0

Co się stanie, jeśli zjesz żel krzemionkowy? Chociaż żel krzemionkowy jest zwykle nietoksyczny, stanowi zagrożenie zadławieniem dla małych dzieci i może powodować nudności i wymioty.

Żel krzemionkowy jest zazwyczaj nietoksyczny, ale stanowi zagrożenie zadławieniem, zwłaszcza dla małych dzieci. Na opakowaniach żelu krzemionkowego często widnieje napis Nie jeść z uwagi na ryzyko zadławienia.

Co to jest żel krzemionkowy osuszający?

Żel krzemionkowy jest środkiem osuszającym, co oznacza, że służy do utrzymywania rzeczy w stanie suchym. Żel krzemionkowy jest wytwarzany z dwutlenku krzemu, związku naturalnie występującego w piasku, którego małe cząsteczki mogą wchłaniać duże ilości wody. Dlatego w produktach kupowanych w sklepach umieszcza się saszetki z żelem krzemionkowym, aby zapobiec uszkodzeniom spowodowanym wilgocią. Saszetki z żelem krzemionkowym można często znaleźć w następujących produktach:

  • Ubrania (np. płaszcze, buty i kapelusze)

  • Elektronika (np. pudełka na telefony komórkowe i aparaty fotograficzne)

  • Butelki z lekami lub witaminami

  • Żywność (np. paczki z suszonymi owocami i suszoną wołowiną)

Producenci często umieszczają na opakowaniach napis Nie jeść, ponieważ ośrodki kontroli zatruć zgłosiły wzrost liczby przypadków przypadkowego spożycia opakowań żelu krzemionkowego. Większość przypadków dotyczy małych dzieci.

Czy żel krzemionkowy jest toksyczny?

Żel krzemionkowy jest nietoksyczny, ale stwarza ryzyko zadławienia dla małych dzieci.

Jednak w niektórych rzadkich przypadkach producenci pokrywają żel krzemionkowy chlorkiem kobaltu, związkiem toksycznym. Zjedzenie żelu krzemionkowego pokrytego chlorkiem kobaltu prawdopodobnie spowoduje nudności i wymioty. Chlorek kobaltu to wskaźnik wilgotności, który w stanie suchym jest ciemnoniebieski, a w stanie nasyconym wodą – różowy. Żel krzemionkowy pokryty chlorkiem kobaltu nie jest zwykle stosowany w produktach konsumenckich.

Co się stanie, jeśli zjesz żel krzemionkowy?

Dzieci mogą pomylić żel krzemionkowy z jedzeniem lub cukierkami i zjeść sam żel krzemionkowy lub całe opakowanie. Dorośli czasami mylą opakowania żelu krzemionkowego z opakowaniami soli lub cukru, które często znajdują się w jedzeniu na wynos.

Przypadkowe zjedzenie osuszającego żelu krzemionkowego nie powinno spowodować choroby u dziecka, ponieważ jest on chemicznie obojętny, co oznacza, że nie ulegnie rozkładowi w organizmie i nie spowoduje zatrucia. W większości przypadków żel krzemionkowy przejdzie przez organizm bez żadnych szkodliwych skutków.

Nie oznacza to jednak, że spożywanie żelu krzemionkowego jest całkowicie pozbawione ryzyka. Suszony żel krzemionkowy stwarza zagrożenie zadławienia. Ponadto spożywany w dużych ilościach silikażony żel krzemionkowy może powodować niedrożność jelit. Dlatego producenci często umieszczają na opakowaniach napisy Nie jeść lub Wyrzucić po użyciu.

W rzadkich przypadkach w opakowaniach z żelem krzemionkowym obecne są inne toksyczne składniki (np. chlorek kobaltu i silne zasady). Dlatego ważne jest, aby po spożyciu żelu krzemionkowego sprawdzić, czy nie występują jakiekolwiek objawy (np. wymioty i bóle brzucha).

Co należy zrobić po zjedzeniu żelu krzemionkowego?

Jeśli Ty lub Twoje dziecko przypadkowo zjecie żel krzemionkowy, ważne jest, aby wypić wodę, aby ułatwić przedostanie się żelu do żołądka. Następnie należy obserwować, czy nie występują objawy.

Jeśli dziecko zakrztusi się, należy zwrócić się o pomoc medyczną i wykonać następujące czynności:

  • W przypadku dzieci w wieku powyżej 1 roku wykonaj manewr Heimlicha.

  • W przypadku dzieci w wieku poniżej jednego roku należy wykonać manewr Heimlicha u niemowląt.

Nie należy wkładać palców do ust dziecka, ponieważ może to spowodować wepchnięcie pakietu do dróg oddechowych.

Kiedy należy zwrócić się o pomoc lekarską?

Odwodnienie spowodowane połknięciem żelu krzemionkowego może powodować podrażnienie gardła i nosa, bóle brzucha, wymioty, zaparcia i nudności. Należy zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli:

  • Kulki żelu krzemionkowego są niebieskie lub różowe (tzn. są pokryte chlorkiem kobaltu).

  • Wielokrotne wymioty lub niemożność utrzymania pokarmu w ustach.

  • Odczuwasz bóle brzucha i/lub nie możesz oddać gazów lub stolca.

Bóle brzucha i niemożność oddania gazów lub stolca mogą wskazywać na niedrożność jelit, która może być spowodowana stosowaniem saszetek z żelem krzemionkowym.

Co należy zrobić, jeśli żel krzemionkowy dostanie się do oczu?

Żel krzemionkowy może podrażniać oczy. Dlatego należy płukać oczy letnią wodą, od czasu do czasu podnosząc górną i dolną powiekę, przez co najmniej 15 minut.

Postbiotyki: Czym są i dlaczego mają znaczenie?

0

Postbiotyki są częścią mikrobiomu Twojego organizmu, czyli zbioru mikroorganizmów, które utrzymują Cię w zdrowiu. Dowiedz się więcej o tym, czym są, dlaczego są ważne i nie tylko.

Czasami te mikroorganizmy potrzebują pomocy. Probiotyki są powszechnie stosowane w celu utrzymania mikrobiomu organizmu, ale postbiotyki zyskują coraz większą popularność jako nowy czynnik wpływający na mikrobiom.

Co powinieneś wiedzieć o swoim mikrobiomie

Mikrobiom Twojego organizmu to delikatny system „dobrych” i „złych” mikroorganizmów. Współpracują one ze sobą w celu utrzymania zdrowia. Jeśli równowaga między dobrymi i złymi mikroorganizmami zostanie zachwiana, odczujesz to.

Organizmy wchodzące w skład mikrobiomu to bakterie, grzyby, wirusy i pierwotniaki. Każdy człowiek ma inną kombinację mikroorganizmów, więc jego mikrobiom jest unikalny. Ta wyjątkowość sprawia, że leczenie problemów z mikrobiomem jest trudne.

Dysbioza. Zaburzenie równowagi w mikrobiomie, czyli dysbioza, może mieć poważne powikłania. Dysbioza może prowadzić do:

  • nowych alergii

  • Choroby autoimmunologiczne (nieswoiste zapalenia jelit lub cukrzyca typu 1)

  • Rak

  • Zaburzenia psychiczne

Probiotyki. Probiotyki to dobre bakterie. Kiedy chorujesz, możesz mieć za dużo złych bakterii. Probiotyki pomagają zwalczać złe bakterie do czasu, aż poczujesz się lepiej.

W przypadku braku równowagi w mikrobiomie można przyjmować suplementy probiotyczne, aby przywrócić równowagę. Dobrze zbilansowana dieta zwykle dostarcza wystarczającej ilości dobrych bakterii do utrzymania mikrobiomu. Przed sięgnięciem po suplementy należy upewnić się, że dieta jest odpowiednia.

Prebiotyki. Mikroorganizmy w Twoim organizmie muszą się odżywiać. Probiotyki żywią się prebiotykami, czyli węglowodanami złożonymi, takimi jak inulina, pektyny i skrobia.

Postbiotyki. Postbiotyki są produktem ubocznym probiotyków, gdy odżywiają się one prebiotykami. Ich cel jest taki sam: utrzymanie mikrobiomu.

Postbiotyki osiągają swój cel przy większej kontroli i mniejszym ryzyku w porównaniu z suplementami probiotycznymi.

Czynniki, które wpływają na mikrobiom. U większości ludzi ich mikrobiom jest w stabilnej równowadze. Na stabilność mikrobiomu może wpływać Twój unikalny mikrobiom, wiek, dieta i czynniki środowiskowe. Aby przywrócić równowagę mikrobiomu, można stosować probiotyki i postbiotyki.

Co to są postbiotyki?

Nie zapominaj, że mikroorganizmy w Twoim mikrobiomie są żywe. Postbiotyki to substancje wytwarzane przez mikroorganizmy w czasie, gdy zajmują się swoimi sprawami. Substancje te nie są żywymi mikroorganizmami, ale mimo to są korzystne dla Twojego mikrobiomu.

Inne nazwy postbiotyków. Postbiotyki mogą być określane różnymi nazwami. Niektóre z tych nazw to:

  • Paraprobiotyki

  • Nieżywotne komórki mikroorganizmów

  • Fermentowane preparaty do początkowego żywienia niemowląt (FIF)

Jakie są korzyści i zagrożenia związane z postbiotykami?

Korzyści zdrowotne. Korzyści zdrowotne wynikające ze stosowania postbiotyków nie są w pełni poznane, ale naśladują one korzyści zdrowotne wynikające ze stosowania probiotyków. Postbiotyki:

  • Wspierają układ odpornościowy?

  • Zapobiegaj stanom zapalnym.

  • Mają właściwości antyrakotwórcze?

  • Działają przeciwbakteryjnie i zapobiegają infekcjom.

  • Mogą obniżać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych.

  • Może wspomagać tworzenie się oksytocyny, która pomaga w gojeniu się ran i wspiera funkcje porodowe.

Jedną z zalet postbiotyków w porównaniu z probiotykami jest ryzyko związane z ich stosowaniem. Ponieważ postbiotyki nie zawierają mikroorganizmów, istnieje mniejsze ryzyko powikłań związanych z dodaniem nowych bakterii do mikrobiomu.

Probiotyki są bezpieczne dla większości ludzi. Jednak osoby o słabym układzie odpornościowym, ciężko chore lub będące w trakcie rekonwalescencji po zabiegu chirurgicznym mogą nabawić się infekcji wywołanej przez probiotyki.

Praktyczne korzyści stosowania postbiotyków. Produkcja postbiotyków jest bardziej ekonomiczna niż probiotyków. Postbiotyki:

  • Mają długi okres przydatności do spożycia

  • Są łatwe do przechowywania

  • Łatwo je transportować

  • Nie są tak wrażliwe na niskie temperatury

  • Większa niezawodność produkcji

Czy zastanawiasz się nad postbiotykami?

Postbiotyki można otrzymywać z pożywienia lub w postaci suplementów. Suplementy mogą być szkodliwe dla niektórych osób. Przed samodzielnym zakupem suplementów probiotycznych lub postbiotycznych należy skonsultować się z lekarzem.

O tym, jakie bakterie znajdują się w Twoim mikrobiomie, decydują genetyka, środowisko, wiek, przyjmowane leki i inne czynniki. Suplementy i niektóre diety mogą nie być dla Ciebie odpowiednie, ale niektóre pokarmy mogą zwiększyć ilość postbiotyków w Twoim mikrobiomie.

Stopniowo zmieniaj swoją dietę. Najlepszym sposobem na zrównoważenie mikrobiomu jest dobrze dobrana dieta. Jeśli będziesz podawać bakteriom probiotycznym odpowiednie pokarmy, będą one produkować postbiotyki.

Jeśli jesteś w stanie, spożywanie diety bogatej w błonnik może poprawić stan Twojego mikrobiomu. Całe owoce, warzywa, rośliny strączkowe i zboża są ważnymi źródłami błonnika.

Ponadto następujące produkty spożywcze zawierają prebiotyki, które odżywiają mikrobiom:

  • Czosnek

  • Cebula

  • Pory

  • Szparagi

  • Banany

  • Wodorosty?

Zmieniając dietę, należy powoli wprowadzać nowe pokarmy. Spożywanie zbyt wielu pokarmów prebiotycznych może powodować gazy i wzdęcia. Osoby cierpiące na schorzenia układu pokarmowego powinny zachować ostrożność przy drastycznych zmianach diety.

Spożywanie pokarmów zawierających probiotyki niekoniecznie zwiększy ilość postbiotyków w organizmie, dlatego należy zachować ostrożność przy dodawaniu do diety suplementów probiotycznych. ?

Skonsultuj się z lekarzem

Należy powtórzyć, że postbiotyki wymagają dalszych badań. Badania wykazały pozytywne wyniki, ale wciąż jeszcze wiele pozostaje do odkrycia. Zanim weźmiesz swój mikrobiom we własne ręce, stosując suplementy postbiotyczne, porozmawiaj z lekarzem.

Co powoduje otłuszczenie stolca i jak je leczyć?

0

Co powoduje otłuszczenie kału? Jak rozpoznać, że masz za dużo tłuszczu w stolcu i co to oznacza dla Twojego zdrowia?

Jeśli któryś z narządów trawiennych ma problem, może to zakłócić proces trawienia. Może dojść do stanu, w którym organizm nie otrzymuje wszystkich składników odżywczych z pożywienia. Zamiast składników odżywczych, które zasilają organizm, niektóre z nich, w tym tłuszcz, mogą być wydalane w stolcu.

W przypadku choroby utrudniającej trawienie tłuszczów, mogą pojawić się również tłuste stolce lub tłuszcz w kale. W takiej sytuacji mogą wystąpić problemy trawienne, takie jak ból, gazy lub biegunka. Lekarz będzie musiał przeprowadzić badania, aby ustalić, co jest przyczyną tłuszczowych stolców.

Przyczyny tłuszczów w kale

Zbyt duża ilość tłuszczu w stolcu to tzw. stłuszczenie stolca (steatorrhea). Jest to znak, że układ trawienny nie rozkłada pokarmu w stopniu wystarczającym do jego prawidłowego wchłonięcia. Nazywa się to zespołem złego wchłaniania.

Jeśli pokarm nie jest prawidłowo wchłaniany, zazwyczaj jest to spowodowane problemem z jednym z narządów układu pokarmowego. Do najczęstszych przyczyn złego wchłaniania należą:?

  • Jelita nie są w stanie wchłonąć składników odżywczych

  • Twoja trzustka nie produkuje wystarczającej ilości enzymów trawiennych

  • Wątroba nie wytwarza wystarczającej ilości żółci do rozkładu tłuszczów zawartych w diecie

  • Masz inny problem zdrowotny, który wpływa na trawienie

Objawy złego wchłaniania

Jeśli masz problem zdrowotny, który powoduje zaburzenia wchłaniania, możesz zauważyć nietypowe objawy i zmiany w stolcu. Wiele z objawów stłuszczenia stolca jest podobnych do objawów zaburzeń trawienia. W przeciwieństwie do rozstroju żołądka spowodowanego wirusem lub dolegliwości związanych z jedzeniem, objawy złego wchłaniania nie ustępują samoistnie. One trwają i nasilają się z czasem.

Niektóre z objawów tłuszczowych stolców to:

  • Częste tłuste, luźne stolce?

  • Stolec, który unosi się na wodzie i trudno go spłukać w toalecie

  • Duże ilości stolca podczas wypróżnień

  • Stolce o nieprzyjemnym zapachu

  • Niestrawność

  • Gaz

  • Skurcze

  • Niewyjaśniona utrata wagi

Po pewnym czasie zaburzenia wchłaniania mogą prowadzić do niedożywienia, utraty tkanki tłuszczowej i utraty mięśni. Bez leczenia może dojść do powikłań, takich jak słaby stan kości, niedokrwistość lub niedobory witamin. U dzieci zaburzenia wchłaniania mogą powodować spowolnienie wzrostu, problemy neurologiczne i opóźnienie dojrzewania, ponieważ organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości składników odżywczych.

Badanie zawartości tłuszczu w kale

Jeśli lekarz podejrzewa, że pacjent ma problem z zaburzeniami wchłaniania, przeprowadzi badania, które to potwierdzą. Badanie na obecność tłuszczów w stolcu jest nieinwazyjne, ale wymaga pobrania stolca.

Lekarz udzieli wskazówek, jak pobierać stolec w domu i przechowywać próbki. Następnie wyśle próbki do laboratorium w celu ich analizy. Na tej podstawie lekarz może ustalić, ile kulek tłuszczowych znajduje się w próbce.

Może być konieczne pobranie tylko jednej próbki. Lekarz może poprosić o próbki stolca z kilku dni. Pozwoli to na porównanie ilości tłuszczu w każdej próbce. Wyższa niż przeciętna ilość tłuszczu jest oznaką złego wchłaniania.

Lekarz poinformuje Cię, czy musisz ograniczyć swoją dietę podczas pobierania próbek stolca. Niektóre leki i suplementy mogą wpływać na wyniki badań, dlatego należy omówić to z lekarzem. Podczas pobierania próbek odradza się stosowanie środków przeczyszczających.

Warunki podstawowe

Stłuszczone stolce i zaburzenia wchłaniania nie są chorobami samymi w sobie. Są one objawami innych problemów zdrowotnych. Po ustaleniu przez lekarza, że u pacjenta występuje zespół złego wchłaniania, przeprowadzi on dalsze badania w celu ustalenia przyczyny. Lekarz zapyta pacjenta o historię choroby i wszystkie przyjmowane leki. Omówi dietę i styl życia pacjenta. Wszystkie te informacje pomogą zawęzić przyczynę tłuszczowych stolców.

Do stanów prowadzących do powstawania tłuszczowych stolców i zaburzeń wchłaniania należą:

  • Choroby wątroby, w tym nowotwory dróg żółciowych lub zwężenie dróg żółciowych

  • Celiakia

  • Choroba trzustki, w tym przewlekłe zapalenie trzustki lub rak trzustki

  • Choroba Leśniowskiego-Crohna

  • Mukowiscydoza

  • Kamica żółciowa (cholelithiasis)

  • Zapalenie jelit

  • Przerost bakterii w jelicie cienkim

Leczenie tłuszczów kałowych

Leczenie tłuszczowych stolców i zaburzeń wchłaniania zależy od ich przyczyny. Kiedy lekarz zna przyczynę zaburzeń wchłaniania, może rozpocząć plan leczenia. Może być konieczne zastosowanie leków, zabiegu chirurgicznego lub zmiana stylu życia w celu opanowania dolegliwości.

Dieta elementarna: Czy jest odpowiednia dla Ciebie?

0

Dieta elementarna zastępuje wszystkie pokarmy i napoje specjalnymi preparatami. Dowiedz się więcej o tym, dla kogo jest przeznaczona, czego można się po niej spodziewać i nie tylko.

Podstawy diety elementarnej

Preparaty stosowane w diecie elementarnej są zazwyczaj w postaci płynnej lub proszku.

Formuły te są lekkostrawne i kompletne pod względem odżywczym, co oznacza, że dostarczają wszystkich potrzebnych składników odżywczych. Białka są rozkładane na proste aminokwasy i zawierają bardzo mało tłuszczu.

Diety elementarne trwają zwykle od 2 do 6 tygodni, co umożliwia leczenie lub inne zabiegi, w zależności od schorzenia. Po tym czasie można zacząć powoli ponownie wprowadzać pokarmy do diety.

Kto może odnieść korzyści z diety elementarnej?

Dieta elementarna jest przeznaczona dla osób, które mają poważne problemy trawienne, w tym:

  • Przerost bakterii w jelicie cienkim (SIBO)

  • Eozynofilowe zapalenie przełyku

  • Choroba Crohna

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Rak

  • Biegunka spowodowana promieniowaniem

Osoby cierpiące na te schorzenia często mają uszkodzony przewód pokarmowy, co powoduje problemy z przyswajaniem pokarmów. Może to prowadzić do niedożywienia, odwodnienia i innych poważnych problemów.

Dieta elementarna może również złagodzić objawy zaburzeń trawiennych, takich jak:

  • Ból brzucha

  • Biegunka

  • Zaparcia

  • Krwawienie z odbytu

  • Wrzody

  • Niedrożność jelit

  • Zmęczenie

  • Zawroty głowy

  • Reakcje alergiczne

  • Gaz

  • Wzdęcia

  • Wymioty

  • Refluks

  • Utrata wagi?

Niektórych ludzi przyciąga dieta elementarna w celu utraty wagi. Nie należy próbować tej diety, chyba że zaleci to lekarz. Jest to rygorystyczna dieta przeznaczona wyłącznie do użytku medycznego.

SIBO i dieta elementarna

Jak sama nazwa wskazuje, SIBO to problem trawienny, w którym w jelicie cienkim rozwija się zbyt wiele bakterii. Większość bakterii w jelitach znajduje się w jelicie grubym, a nie cienkim.

Zbyt duża ilość bakterii w jelicie cienkim może powodować problemy trawienne, takie jak:

  • Gazy

  • Skurcze

  • Wzdęcia

  • Biegunka

  • Zaparcie?

Objawy te występują zwykle po spożyciu określonych pokarmów. Bakterie fermentują włókna pokarmowe i uwalniają gazy. W zależności od dominującego typu bakterii, może występować zbyt duża ilość metanu lub wodoru. SIBO z dominacją metanu powoduje zaparcia, a z dominacją wodoru – biegunkę.

SIBO może być trudne do wyleczenia, ponieważ bakterie mogą stać się odporne na antybiotyki i szybko odrastać. Wiele osób stosuje dietę o niskiej zawartości FODMAP, aby kontrolować objawy, ale czasami to nie pomaga.

W takich przypadkach pomocna może być dieta elementarna. Badania wykazują, że dieta elementarna pomaga obniżyć poziom bakterii u pacjentów z SIBO.

Eozynofilowe zapalenie przełyku i dieta elementarna

Eozynofilowe zapalenie przełyku jest długotrwałą (przewlekłą) chorobą alergiczną przełyku, przewodu, którym pokarm trafia do żołądka. Alergie powodują gromadzenie się białych krwinek w przełyku, co wywołuje stan zapalny i uszkodzenia. Objawy obejmują:

  • Problemy z połykaniem

  • Problemy z wymiotowaniem

  • Brak apetytu

  • Wąski przełyk

  • Utknięcie pokarmu

Stan ten może utrudniać jedzenie, co może prowadzić do utraty wagi i innych problemów.

Lekarz może zasugerować stosowanie diety elementarnej przez 6 tygodni, aby przełyk mógł się zagoić. Badania wykazują, że 95% do 98% osób z eozynofilowym zapaleniem przełyku czuje się lepiej stosując tę dietę.

Zapalna choroba jelit (IBD) i dieta elementarna

Nieswoiste choroby zapalne jelit (IBD) są chorobami autoimmunologicznymi, które powodują stan zapalny w układzie pokarmowym. Twój układ odpornościowy atakuje jelita i powoduje ich uszkodzenie. U niektórych osób występują okresy remisji z zaostrzeniami pomiędzy nimi. Zaostrzenia te mogą powodować takie objawy, jak:

  • Biegunka

  • Wrzody

  • Gorączki

  • Krwawienie

  • Krwawe stolce

  • Pilna potrzeba zrobienia kupy

  • Uczucie pełności

  • Bolące stawy

  • Zmęczenie?

Jeśli zaostrzenia trwają długo, istnieje duże ryzyko odwodnienia i niedożywienia, zwłaszcza jeśli występuje biegunka.

Ponieważ IBD uszkadza jelita, organizm może mieć problemy z przyswajaniem pokarmu, co może skutkować brakiem witamin. Dieta elementarna może pomóc obniżyć aktywność choroby i poprawić ogólne odżywianie.

Wyzwania związane z dietą elementarną

Dieta elementarna jest bardzo restrykcyjna i może być trudna do przestrzegania. Ludziom, zwłaszcza dzieciom, często bardzo trudno jest zrezygnować z jedzenia na 6 tygodni. Ograniczenia dietetyczne mogą być również wyzwaniem dla rodziców i rodzin dzieci stosujących dietę.

Ze względu na zmianę w przyjmowaniu pokarmów dieta elementarna może wywoływać silne emocje. Możesz zauważyć, że czujesz się:

  • Złość

  • Sfrustrowany

  • Przygnębiony

  • Zestresowani

  • Zmartwiony?

Możesz tęsknić za jedzeniem i być sfrustrowany swoim stanem zdrowia. Rodzice mogą czuć się winni i smutni, że odbierają dzieciom jedzenie.

Specjalne preparaty w diecie elementarnej mogą mieć również nieprzyjemny smak. Może to być bardzo denerwujące, zwłaszcza dla dzieci, a także utrudniać prawidłowe odżywianie. Pomocne może być picie preparatów na zimno lub robienie z nich smoothie z lodem.

Te specjalne środki spożywcze często muszą być przepisane przez lekarza. Jeśli cierpisz na zaburzenia trawienia, porozmawiaj z lekarzem o tym, czy dieta elementarna jest dla Ciebie odpowiednia.

Nietrzymanie stolca: Co to jest i jak się to leczy? Objawy nietrzymania stolca.

0

Kiedy od tak dawna nie wypróżniałeś się, że twarda masa stolca utknęła w okrężnicy lub odbytnicy, mamy do czynienia z zaburzeniem rytmu wypróżnień. Dowiedz się, jakie są przyczyny i sposoby leczenia tego niebezpiecznego problemu.

Zapadnięcie na kał to duża, twarda masa stolca, która utknęła w okrężnicy lub odbytnicy tak mocno, że nie można jej wypchnąć. Problem ten może być bardzo poważny. Jeśli nie jest leczony, może być przyczyną poważnej choroby, a nawet śmierci. Częściej występuje u starszych osób dorosłych, które mają problemy z jelitami.

Przyczyny

Prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z oddawaniem stolca wzrasta wraz z wiekiem. Istnieje kilka powszechnych powodów, dla których możesz mieć ten problem:

Zaparcia. Do wypróżnienia może czasami dojść, jeśli masz zaparcia – co oznacza, że chcesz się wypróżnić, ale nie możesz tego zrobić – i nie jesteś leczony.

Środki przeczyszczające. Jeśli zażywasz środki przeczyszczające zbyt często, możesz sprawić, że twój organizm nie będzie wiedział, kiedy należy się wypróżnić. Twoje ciało będzie mniej skłonne do reagowania na potrzebę wypróżnienia, a stolec może gromadzić się w okrężnicy lub odbytnicy.

Inne leki. Niektóre leki opioidowe stosowane w leczeniu bólu mogą spowalniać trawienie, co zwiększa prawdopodobieństwo gromadzenia się stolca w jelicie grubym.

Poziom aktywności. Osoby mało aktywne są bardziej narażone na zaparcia i wypróżnienia niż osoby, które poruszają się w ciągu dnia.

Nawyki kąpielowe. Jeśli często wstrzymujesz wypróżnienie, ponieważ nie masz dostępu do toalety, kiedy tego potrzebujesz, lub nie chcesz do niej pójść, kiedy jesteś w obcym miejscu, może to z czasem doprowadzić do zalegania kału.

Objawy

Często, jeśli dojdzie do wypróżnienia, istnieje prawdopodobieństwo, że przez jakiś czas miałeś zaparcia. A potem nagle mogą wystąpić inne objawy, w tym:

  • Bardzo wodnista biegunka, która wycieka lub wypływa na zewnątrz

  • Biegunka lub stolec, który wycieka podczas kaszlu lub śmiechu

  • Nudności lub wymioty

  • Ból pleców lub brzucha

  • Odwodnienie

  • Mała ilość moczu lub jego brak (i brak potrzeby siusiania)

  • Opuchnięty brzuch

  • Kłopoty z oddychaniem

  • Zbyt szybkie bicie serca (tachykardia)

  • Niskie ciśnienie krwi

  • Zawroty głowy

  • Pocenie się

  • Gorączka

  • Dezorientacja

Jeśli cierpisz na zaparcia i masz którykolwiek z tych problemów, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Powinien on poinformować Cię, czy jest to nagły przypadek i czy powinieneś zadzwonić pod numer 911 po pomoc. Wiele osób z zaburzeniami oddawania stolca jest w podeszłym wieku lub cierpi na inne poważne choroby, dlatego problem ten może zagrażać życiu.

Jeśli masz problemy z oddychaniem, szybkie lub nieregularne bicie serca, zawroty głowy lub jesteś zdezorientowany, natychmiast zadzwoń pod numer 911.

Diagnoza

Istnieje kilka sposobów, w jakie lekarz może stwierdzić, czy pacjent ma problemy z oddawaniem stolca.

Wywiad lekarski. Lekarz zapyta, jak często chodzisz do toalety, kiedy ostatnio chodziłeś i czy było to trudne. Będzie musiał wiedzieć, czy często masz zaparcia i jak często stosujesz środki przeczyszczające. Inne pytania, których możesz się spodziewać: Ile wody i innych płynów pijesz, ile błonnika spożywasz i jakie leki przyjmujesz?

Badanie fizykalne. Lekarz powinien sprawdzić ogólny stan zdrowia pacjenta i przeprowadzić cyfrowe badanie odbytnicy. W tym celu lekarz założy rękawiczki, posmaruje palec środkiem nawilżającym (śliskim żelem), a następnie włoży palec do odbytnicy, aby sprawdzić, czy nie doszło do zalegania kału lub innych problemów.

Zdjęcie rentgenowskie. Lekarz może być w stanie wykryć zagnieżdżenie kału, wykonując zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i brzucha.

Sigmoidoskopia. Podczas tego badania lekarz używa sigmoidoskopu (cienkiego, rurkowatego instrumentu ze światłem i soczewką) do poszukiwania problemów wewnątrz dolnej części okrężnicy, w obszarze najbliższym odbytnicy. Lekarz sprawdzi, czy w jelicie grubym nie doszło do zalegania kału lub czy coś innego nie jest przyczyną objawów.

Leczenie

Aby uzyskać poprawę stanu zdrowia, należy usunąć twardą masę stolca z okrężnicy lub odbytnicy. Choroba nie ustępuje samoistnie, a jeśli dopuści się do jej pogorszenia, może prowadzić do śmierci.

Najczęstszym sposobem leczenia zaburzeń oddawania stolca jest lewatywa, czyli specjalny płyn, który lekarz wprowadza do odbytnicy, aby zmiękczyć stolec. Lewatywa często powoduje wypróżnienie, więc możliwe, że po zmiękczeniu stolca przez lewatywę, pacjent będzie w stanie samodzielnie wypchnąć masę kału.

Czasami, jeśli sama lewatywa nie załatwia sprawy, stolec trzeba rozbić i usunąć ręcznie.

Po usunięciu twardej masy stolca nawyki jelitowe powinny powrócić do normy, pod warunkiem, że kontrolujesz ryzyko wystąpienia zaparć w przyszłości.

Profilaktyka

Istnieją rzeczy, które możesz zrobić, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zaparć stolca:

  • Zażywanie przepisanych przez lekarza środków zmiękczających stolec (leków ułatwiających oddawanie stolca).

  • Bądź aktywny, nawet jeśli chodzi tylko o codzienny spacer.

  • Pij dużo wody i jedz pokarmy bogate w błonnik, aby utrzymać regularność wypróżnień.

  • Zapytaj lekarza, czy przyjmowane przez Ciebie leki mogą powodować problemy.

Rodzaje przepuklin: Pępkowa, nadbrzuszna, pachwinowa, nadbrzuszna

0

Istnieje wiele rodzajów przepuklin, a niektóre z nich mogą prowadzić do poważnych problemów. Dowiedz się, jakie są najczęstsze rodzaje przepuklin, gdzie występują i kiedy należy zgłosić się do lekarza.

Mięśnie całego ciała umożliwiają każdy ruch – od mrugnięcia okiem po przebiegnięcie maratonu. Ale to nie wszystko, co robią. Ponieważ mięśnie są gęste i silne, pomagają także utrzymać organy na swoim miejscu.

Czasami jednak może się zdarzyć, że w ścianie mięśnia, która zazwyczaj jest napięta, pojawi się słaby punkt. W takiej sytuacji narząd lub inna tkanka może przecisnąć się przez otwór i spowodować przepuklinę.

Wyobraź sobie dętkę wybrzuszającą się przez otwór w poobijanej oponie: Powstaje pęcherzyk powietrza, który wyskakuje tam, gdzie nie powinien.

Istnieje wiele rodzajów przepuklin. Mogą one boleć, ale w większości przypadków wystarczy, że zobaczysz wybrzuszenie lub guzek w brzuchu lub pachwinie. Zazwyczaj nie ustępują one bez leczenia, co często oznacza operację.

Przepukliny pachwinowe

Około 3 na 4 przepukliny znajdują się w pachwinie. Istnieją dwa rodzaje przepuklin: pachwinowa i udowa.

Prawie wszystkie przepukliny pachwinowe są pachwinowe. Dochodzi do nich, gdy część jelita przeciska się przez słabe miejsce w dolnej części brzucha i dotyka obszaru pachwiny zwanego kanałem pachwinowym.

Istnieją dwa rodzaje tej przepukliny:

  • Pośrednia. Częściej spotykany typ; wchodzi do kanału pachwinowego

  • Bezpośredni. Nie wchodzi do kanału.

Ludzie często zapadają na nie podnosząc ciężkie przedmioty.

Występują one znacznie częściej u mężczyzn niż u kobiet, ale nie ograniczają się do osób dorosłych. W rzeczywistości operacja ich usunięcia jest jedną z najczęstszych operacji wykonywanych u dzieci i nastolatków.

W przypadku przepukliny pachwinowej prawdopodobnie zauważysz guzek w miejscu połączenia uda i pachwiny. Może się wydawać, że nie jest on widoczny w pozycji leżącej, ale jest wyraźnie widoczny podczas kaszlu, stania lub wysiłku. Jeśli przepuklina powoduje ból, może się on nasilać przy pochylaniu się, kaszlu lub podnoszeniu ciężkich przedmiotów.

Na ogół przepukliny te nie są niebezpieczne. Jeśli jednak nie podejmie się leczenia, mogą one prowadzić do poważniejszych problemów. Na przykład, może dojść do odcięcia dopływu krwi do części jelita, która się w niej znajduje. W takiej sytuacji mamy do czynienia z przepukliną uduszoną, która może zagrażać życiu. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy skontaktować się z lekarzem:

  • Gorączka

  • Guzek przepukliny staje się czerwony, purpurowy lub ciemny

  • Ból nasila się bardzo szybko

  • Nudności lub wymioty

  • Brak możliwości oddania gazów lub zrobienia kupy

Tylko kilka na 100 przepuklin pachwinowych to przepukliny udowe. Występują one częściej u starszych kobiet. Często są mylone z przepuklinami pachwinowymi.

Wybrzuszają się one do innego obszaru pachwiny, zwanego kanałem udowym. Może być widoczny guzek w okolicy pachwiny lub w górnej części uda.

Mogą one stanowić zagrożenie dla życia w taki sam sposób, jak przepukliny pachwinowe. Niebezpieczeństwo związane z przepukliną udową polega jednak na tym, że często nie odczuwa się żadnych objawów ani nic nie widać, dopóki nie jest potrzebna natychmiastowa pomoc lekarska.

Przepukliny pępkowe

Jest to drugi co do częstości występowania rodzaj przepukliny. Dochodzi do nich, gdy tłuszcz lub część jelita przeciska się przez mięsień w okolicy pępka. Przepukliny te występują częściej u noworodków – szczególnie u tych, które urodziły się wcześniej niż oczekiwano i u dzieci poniżej 6 miesiąca życia – ale mogą na nie zachorować również dorośli.

Kobiety są bardziej narażone na wystąpienie przepukliny pępkowej niż mężczyźni. Szanse są również większe, jeśli:

  • Masz nadwagę

  • Wielokrotnie zachodziły w ciążę

  • Posiadać dużą ilość płynu w brzuchu (stan zwany wodobrzuszem)

  • Długotrwały kaszel

  • Mieć problemy z siusianiem z powodu powiększonej prostaty

  • Długotrwałe zaparcia

  • Wielokrotnie wymiotują

Przepukliny pępkowe zazwyczaj nie bolą. Objawiają się po prostu jako guzek w pobliżu lub nawet w pępku. U niemowląt przepukliny często wracają na swoje miejsce przed pierwszymi urodzinami, więc leczenie nie jest konieczne.

Jeśli jednak przepuklina powiększy się lub dojdzie do uduszenia, konieczna może być operacja.

Przepukliny po nacięciu

W przypadku operacji, podczas której lekarz wykonuje otwór w brzuchu, może później dojść do powstania przepukliny pachwinowej. Tkanka może przedostać się przez ranę chirurgiczną, która nie uległa całkowitemu zagojeniu. Podobnie jak przepukliny pachwinowe, mogą one prowadzić do poważniejszych problemów, jeśli nie zostaną naprawione. Jedynym sposobem ich naprawienia jest operacja, ale leczenie może być trudne.

Przepukliny pachwinowe są częste u osób, które przeszły operację, zwłaszcza nagłą. Jeśli wykonasz którąś z tych czynności przed całkowitym zagojeniem się nacięcia, możesz być bardziej narażony na jej wystąpienie:

  • Przybrać dużo na wadze

  • Ćwiczenie zbyt wcześnie lub zbyt intensywnie

  • Zajść w ciążę

Szanse są również większe, jeśli rana ulegnie zakażeniu lub jeśli:

  • Jesteś mężczyzną w wieku powyżej 60 lat

  • Są otyli

  • Mają długotrwałą chorobę płuc

  • Cukrzyca (DM) lub niewydolność nerek

  • Palenie tytoniu

  • Przyjmowanie długotrwałych leków, takich jak sterydy lub leki wpływające na układ odpornościowy

Przepukliny rozworu przełykowego

Przepukliny te różnią się nieco od pozostałych, ponieważ dotyczą przepony – warstwy mięśni, która oddziela klatkę piersiową od brzucha. Przełyk biegnie z gardła do żołądka i przechodzi przez otwór w przeponie.

W przypadku przepukliny rozworu przełykowego część żołądka wypycha się przez ten otwór do klatki piersiowej. Nie widać żadnego guzka, ale może pojawić się zgaga lub ból w klatce piersiowej, a także kwaśny smak w ustach.

Przepukliny te są najczęstsze u kobiet w ciąży, ale najczęściej występują u osób w wieku 50 lat i starszych.

Pierwszą metodą leczenia jest zwykle zmiana stylu życia i stosowanie leków łagodzących objawy. Często jednak pacjent może nawet nie wiedzieć, że ma przepuklinę i nie musi nic z tym robić.

Inne przepukliny

Do mniej powszechnych typów należą:

  • Przepuklina nadbrzusza. Jest to sytuacja, w której tłuszcz przepycha się przez brzuch, gdzieś pomiędzy pępkiem a dolną częścią mostka. Występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet.

  • Olbrzymia przepuklina ściany jamy brzusznej. Może wystąpić, jeśli masz przepuklinę pachwinową lub inny rodzaj przepukliny, który jest trudny do wyleczenia i ciągle powraca. Do jej naprawienia zwykle konieczna jest dodatkowa operacja.

  • Przepuklina Spigeliana. Ten typ przepukliny występuje, gdy tkanka tłuszczowa przedostaje się przez mięśnie poniżej pępka, wzdłuż dolnej krawędzi miejsca, gdzie mógłby znajdować się sześciopak.

Zespół złego wchłaniania: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Jeśli Twój organizm nie przyswaja witamin, składników odżywczych i minerałów, których potrzebujesz, może to być spowodowane zespołem złego wchłaniania. Dowiedz się, co go powoduje i co możesz z tym zrobić.

Ten problem trawienny może prowadzić do takich objawów, jak wzdęcia i biegunka.

Co ważniejsze, zespół złego wchłaniania może powodować poważne komplikacje, w tym większe prawdopodobieństwo infekcji i złamań kości.

Przyczyny

W normalnych warunkach większość składników odżywczych jest wchłaniana do krwiobiegu przez ścianę jelita cienkiego, gdy częściowo strawiony pokarm przechodzi przez układ pokarmowy. (Pozostałe składniki odżywcze są wchłaniane przez jelito grube).

Następnie krew przenosi składniki odżywcze, takie jak wapń czy białko, do kości, mięśni i narządów. Resztki pokarmu wydalane są przez odbytnicę, kiedy idziesz do toalety.

Proces ten może zostać zakłócony przez kilka schorzeń.

Infekcje wywołane przez bakterie, wirusy lub pasożyty mogą uszkodzić ściany jelit, uniemożliwiając przedostanie się strawionych substancji. Wówczas tracimy te składniki odżywcze wraz ze stolcem, gdy idziemy do toalety.

Do innych przyczyn złego wchłaniania należą:

  • mukowiscydozę, przewlekłe zapalenie trzustki i inne choroby, które wpływają na trzustkę

  • Nietolerancja laktozy lub inne schorzenia związane z enzymami

  • Zaburzenia jelitowe, takie jak celiakia (kiedy białko glutenowe pochodzące z pszenicy, jęczmienia i żyta powoduje atak układu odpornościowego na organizm)

  • Ciężka zastoinowa niewydolność serca, która powoduje, że ściana jelita staje się obrzęknięta płynem (obrzęk) i nie wchłania dobrze składników odżywczych.

Niektóre z tych przyczyn nabierają większego sensu, gdy weźmie się pod uwagę ich wpływ na układ trawienny.

Na przykład operacja usunięcia części jelita cienkiego oznacza, że pozostała część jelita cienkiego ma mniejszą powierzchnię do wchłaniania składników odżywczych.

Z kolei celiakia może uszkadzać ściany jelita, utrudniając wchłanianie składników odżywczych do krwiobiegu.

Objawy

Niewłaściwe wchłanianie powoduje dyskomfort w jamie brzusznej, w tym gazy i wzdęcia. Inne objawy, które mogą wystąpić:

  • Częsta biegunka

  • Nieprzyjemnie pachnący i luźny stolec

  • Stolce o jasnej barwie lub nieporęczne

  • Stolec, który trudno spłukać, ponieważ unosi się na powierzchni lub przylega do muszli klozetowej

  • Utrata wagi

  • Łuszcząca się skóra, wysypki

Przewlekła (lub trwająca) biegunka jest bardzo częstym objawem zaburzeń wchłaniania. W przypadku wystąpienia takich objawów należy skontaktować się z lekarzem.

Komplikacje

Jeśli organizm nie otrzymuje witamin, minerałów i innych składników odżywczych, których potrzebuje, aby być silnym i dobrze się rozwijać, może dojść do poważnych powikłań. Jeśli nie jest leczony, zespół złego wchłaniania może prowadzić do:

  • Większe prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji

  • Osteoporoza (niska gęstość kości), która zwiększa ryzyko złamań kości

  • Wolniejszy wzrost i przyrost masy ciała u dzieci

Niektóre składniki odżywcze, takie jak witamina A i cynk, są niezbędne dla zdrowego układu odpornościowego i prawidłowego wzrostu. Jeśli organizm nie przyswaja tych i innych ważnych witamin i minerałów, może to mieć negatywny wpływ na zdrowie.

Kto jest bardziej narażony na tę chorobę?

U dzieci z ciężką grypą żołądkową istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia krótkotrwałego epizodu zespołu złego wchłaniania.

Krótkotrwały problem może nie wymagać leczenia. Trwający zespół złego wchłaniania jest bardziej prawdopodobny, jeśli cierpisz na jedną z następujących chorób układu pokarmowego:

  • Celiakia

  • Mukowiscydoza (twój organizm wytwarza gęsty śluz, który zaburza zdrowie płuc i układu pokarmowego)

  • Choroba Crohns’a (stan zapalny wywołany tym schorzeniem utrudnia wchłanianie składników odżywczych przez jelita)

Inne rzeczy, które mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia zespołu:

  • Stosowanie środków przeczyszczających lub długotrwałe przyjmowanie antybiotyków.

  • Operacje jelitowe

  • Podróżowanie do miejsc znanych z obecności pasożytów jelitowych

Diagnoza i testy

Jeśli lekarz podejrzewa zespół złego wchłaniania, musi poznać objawy i produkty spożywane przez pacjenta.

Lekarz może wykonać kilka testów, aby znaleźć przyczynę problemu. Należą do nich:

Badanie stolca:

Zbyt duża ilość tłuszczu w stolcu może oznaczać zaburzenia wchłaniania.

Wodorowy test oddechowy na obecność laktozy:

Lekarz może sprawdzić, jak dobrze przyswajasz składniki odżywcze, mierząc ilość wodoru w oddechu po wypiciu roztworu cukru mlecznego (laktozy).

Test potowy:

Badanie próbki potu może pomóc w rozpoznaniu mukowiscydozy. Jednym ze skutków tej choroby jest brak enzymów umożliwiających prawidłowe trawienie pokarmu.

Biopsja jelita cienkiego:

Z wnętrza jelita cienkiego pobiera się niewielką próbkę tkanki i bada, czy nie wykazuje ona oznak infekcji lub innych problemów.

Endoskopia:

Lekarz używa długiej, elastycznej rurki z kamerą do zbadania jelit.

Leczenie

Leczenie zespołu złego wchłaniania zależy od przyczyny.

Pacjent może być objęty specjalną dietą zawierającą pokarmy, które są łatwiej trawione i wchłaniane. Można także podawać suplementy, aby uzupełnić niedobory składników odżywczych, które nie są dobrze wchłaniane.

Czasami przyczyną zespołu złego wchłaniania jest zbyt aktywny przewód jelitowy. Można przepisać leki, które pomogą mu się rozluźnić i sprawią, że składniki odżywcze będą mogły dłużej przenikać do krwiobiegu.

Jeśli przyczyną jest infekcja, mogą zostać przepisane antybiotyki.

Pielęgnacja i profilaktyka w domu

Zespołowi złego wchłaniania nie zawsze można zapobiec, zwłaszcza jeśli cierpisz na celiakię, mukowiscydozę lub inne przewlekłe schorzenia. Stan przewlekły to taki, który trwa przez długi czas, od kilku miesięcy do całego życia.

Należy jednak ściśle współpracować z lekarzem, aby jak najlepiej radzić sobie z tymi chorobami. Środki przeczyszczające i antybiotyki należy stosować ostrożnie i tylko w razie potrzeby.

Jeśli pacjent otrzymuje specjalną dietę bogatą w składniki odżywcze, których potrzebuje jego organizm, powinien zadawać wszelkie pytania lekarzowi, pielęgniarce lub dietetykowi.

Co to jest pierwotne żółciowe zapalenie dróg żółciowych? Kto na nie choruje?

0

Pierwotne żółciowe zapalenie dróg żółciowych to przewlekła choroba wątroby, która blokuje przewody żółciowe i często dotyka kobiety w średnim wieku. Dowiedz się od ekspertów doktora o objawach i leczeniu.

Żółciowa oznacza żółć. Jest to płyn trawienny, który pomaga organizmowi pozbyć się dodatkowych tłuszczów, takich jak zbyt wysoki poziom cholesterolu, oraz innych rzeczy, których organizm nie potrzebuje.

Zapalenie dróg żółciowych to stan zapalny przewodów żółciowych wątroby.

W takim przypadku żółć może nie być w stanie wydostać się z wątroby. Dlatego rzeczy, których pozbywa się żółć, mogą się gromadzić lub przedostawać do innych części ciała. Może to powodować blizny i uszkodzenia narządów. Z czasem może się to pogorszyć.

Kto na to choruje?

Choroba ta występuje u około 4 do 15 osób na 1 milion. Najczęściej dotyka ona kobiet w wieku od 30 do 65 lat.

Czasami choroba występuje rodzinnie. Prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę może być większe, jeśli masz mamę, tatę, brata lub siostrę – zwłaszcza bliźniaka jednojajowego – cierpiącego na tę chorobę.

Przyczyny

Lekarze nie wiedzą, co powoduje pierwotne żółciowe zapalenie dróg żółciowych. Naukowcy badają, jaką rolę mogą odgrywać geny, zmiany w układzie odpornościowym i inne czynniki.

Osoby cierpiące na tę chorobę mają bardzo niski poziom pewnych białych krwinek, zwanych krążącymi limfocytami T, które pomagają organizmowi zwalczać infekcje. Komórki te mogą również działać inaczej u osób z pierwotnym żółciowym zapaleniem dróg żółciowych. Nie jest jeszcze jasne, w jaki sposób lub czy te różnice wywołują zaburzenia czynności wątroby lub ich objawy.

Inna teoria głosi, że choroba jest problemem związanym z układem odpornościowym.

Objawy

Na początku choroba może nie dawać żadnych objawów. U ponad połowy osób cierpiących na tę chorobę (do 60%) lekarze wykrywają ją niespodziewanie podczas badania krwi w celu sprawdzenia, jak dobrze pracuje wątroba.

Jeśli wystąpią objawy, pierwsze i najczęstsze z nich to:

  • Swędzenie spowodowane nagromadzeniem żółci w organizmie

  • Przyciemniona skóra

  • Uczucie ciągłego zmęczenia (fatigue)

  • Suchość oczu i ust

  • Ból stawów

  • Ból brzucha po prawej stronie

  • Utrata wagi

Może również wystąpić żółte zabarwienie skóry i białek oczu (żółtaczka) spowodowane nagromadzeniem żółci w organizmie.

Z czasem tkanka wątroby może ulec zbliznowaceniu i stwardnieniu. Mogą wystąpić inne powikłania, ponieważ wątroba przestaje pracować z powodu bliznowacenia. Nazywa się to marskością wątroby. Mogą tworzyć się kamienie żółciowe i kamienie w drogach żółciowych, powodujące ból i infekcje.

Do innych powikłań PBC należą:

Wysokie ciśnienie krwi w żyle wątrobowej (nadciśnienie wrotne). Może to prowadzić do gromadzenia się płynów w stopach, kostkach, nogach i jamie brzusznej. Może dojść do obrzęku śledziony.

Encefalopatia wątrobowa. Toksyny, które zwykle usuwa wątroba, zaczynają gromadzić się w tym narządzie, a w końcu w mózgu. Może to powodować dezorientację, zmiany osobowości, a nawet śpiączkę.

Spuchnięte naczynia krwionośne (żylaki) w przełyku i żołądku. Mogą one pęknąć i spowodować poważne, zagrażające życiu krwawienie.

Niedobory witamin i składników odżywczych. W przypadku zablokowania dróg żółciowych wątroba nie może już filtrować substancji, takich jak cholesterol i inne tłuszcze, w normalny sposób. Zmienia to sposób, w jaki organizm rozkłada tłuszcze oraz witaminy A, D, E i K. W rezultacie organizm nie może wykorzystywać składników odżywczych w taki sposób, jak wcześniej. Osteoporoza może wystąpić, gdy organizm ma problemy z wykorzystaniem witaminy D i wapnia.

Inne zaburzenia autoimmunologiczne. Nierzadko u pacjentów z PBC rozpoznaje się inne choroby autoimmunologiczne. Mogą to być takie schorzenia jak zespół Sjögrena i autoimmunologiczna choroba tarczycy. Reumatoidalne zapalenie stawów występuje u 40% do 60% osób z PBC.

Steatorrhea. Gdy żółć nie może dostać się do jelita cienkiego, organizm nie może prawidłowo wchłaniać tłuszczu i dochodzi do tego stanu. Tłuszcz gromadzi się w stolcu, powodując luźne, tłuste i nieprzyjemnie pachnące wypróżnienia.

Diagnoza

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i zada pytania dotyczące historii chorób i rodziny pacjenta. Może również wykonać następujące badania krwi:

  • Fosfataza alkaliczna, test na zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych

  • AMA, test sprawdzający, czy organizm wytwarza przeciwciała, które atakują urządzenia energetyczne komórek, czyli mitochondria. Lekarz może nazwać je przeciwciałami antymitochondrialnymi.

Konieczne będzie wykonanie badań obrazowych, takich jak badanie ultrasonograficzne, rezonans magnetyczny lub zdjęcie rentgenowskie dróg żółciowych.

Lekarz może również zlecić wykonanie biopsji wątroby, polegającej na pobraniu niewielkiej próbki tkanki do badań laboratoryjnych.

Masz pierwotne żółciowe zapalenie dróg żółciowych, jeśli występują u Ciebie co najmniej dwa z poniższych objawów:

  • Wysoki poziom fosfatazy alkalicznej

  • Przeciwciała antymitochondrialne

  • Oznaki choroby w biopsji wątroby

Leczenie

Głównym sposobem leczenia PBC jest lek o nazwie ursodiol. Jest to naturalna postać żółci, która może usprawnić pracę wątroby i pomóc w dłuższym życiu. Przyjmuje się go w postaci tabletek, chyba że pacjent otrzyma nową wątrobę w ramach przeszczepu. Zgłasza się niewiele działań niepożądanych tego leku.

Jeśli nie możesz przyjmować ursodiolu lub nie działa on wystarczająco dobrze, lekarz może przepisać kwas obeticholowy (Ocaliva) razem z lub zamiast ursodiolu.

Lekarz może zalecić inne metody leczenia w celu złagodzenia objawów, które mogą obejmować:

  • Leki łagodzące swędzenie, takie jak cholestyramina lub kolestypol

  • Leki obniżające ciśnienie krwi w żyłach

  • Diuretyki, czyli tabletki nawadniające, usuwające nadmiar płynów z organizmu

  • Plazmafereza, zabieg mający na celu usunięcie z krwi niepożądanych substancji

  • Suplementy witaminowe stosowane w leczeniu niedoborów witamin K, A, D, wapnia i żelaza

  • Dieta niskotłuszczowa z dodatkiem średniołańcuchowych triglicerydów w celu zwiększenia spożycia kalorii

W przypadku niewydolności wątroby lub powikłań, których nie można już skutecznie leczyć, lekarz może zalecić wpisanie pacjenta na listę osób oczekujących na przeszczep wątroby.

Porady dotyczące życia z pierwotnym żółciowym zapaleniem dróg żółciowych

W przypadku tej choroby należy unikać picia alkoholu i zażywania nielegalnych narkotyków. Czynniki te mogą dodatkowo uszkodzić wątrobę.

Przed zastosowaniem jakichkolwiek leków dostępnych bez recepty, w tym zwłaszcza ziół i suplementów diety, należy poinformować lekarza. Wiele substancji może wpływać na pracę wątroby i zakłócać przebieg leczenia i jego wyniki.

Rak wątroby jest zagrożeniem u osób, u których dochodzi do bliznowacenia wątroby, zwanego marskością wątroby. Należy porozmawiać z lekarzem o tym, jakie badania należy wykonać. Konieczne może być wykonywanie badań kontrolnych co 6 do 12 miesięcy.

Źródła:

Więcej informacji na temat pierwotnego żółciowego zapalenia dróg żółciowych można znaleźć w następujących źródłach:

  • Amerykańska Fundacja Wątroby

  • Narodowy Instytut Cukrzycy oraz Chorób Układu Pokarmowego i Nerek (National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases)

  • Krajowa Organizacja ds. Rzadkich Zaburzeń