Strona główna Blog Strona 2586

Pozyskiwanie wapnia przy nietolerancji laktozy

0

Jeśli nie tolerujesz laktozy, uzyskanie odpowiedniej ilości wapnia może być trudne. Rozwiąż quiz dla lekarzy, aby dowiedzieć się, jak dostarczać go więcej.

Jeśli nie tolerujesz laktozy, nie możesz spożywać mleka krowiego ani produktów mlecznych.

  • Prawda

  • False

Jeśli nie tolerujesz laktozy, nie możesz spożywać mleka krowiego ani produktów mlecznych.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Większość osób z nietolerancją laktozy może spożywać niektóre jej rodzaje bez objawów, więc prawdopodobnie nie musisz całkowicie rezygnować z nabiału. Jest to ważne, ponieważ nabiał i mleko krowie są bogatym źródłem wapnia. Należy poeksperymentować, aby zobaczyć, co będzie dla nas najlepsze: Może się zdarzyć, że będziesz mógł spożywać niewielkie ilości mleka krowiego (np. pół szklanki) lub pić mleko do posiłku, bez wywoływania objawów.

Mleko bez laktozy zawiera tyle samo wapnia i innych składników odżywczych, co zwykłe mleko. Inne napoje bogate w wapń to wzbogacone napoje bezmleczne, takie jak mleko sojowe i migdałowe. Aby uniknąć objawów, do mleka krowiego lub innych produktów mlecznych można również dodawać preparaty zastępujące enzym laktazę, sprzedawane bez recepty w aptekach.

Uzyskaj wyniki

Które z poniższych czynników mogą uniemożliwić organizmowi wchłanianie wapnia?

  • Sól

  • Witamina D

  • Węglowodany

Które z poniższych zjawisk może uniemożliwić organizmowi wchłanianie wapnia?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Spożywanie diety bogatej w sól może zmniejszyć ilość wapnia zatrzymywanego przez organizm. Staraj się więc unikać diety wysokosolnej i wysokosolnych potraw. Z drugiej strony, witamina D jest potrzebna, aby pomóc organizmowi w przyswajaniu wapnia. Naturalne światło słoneczne, w niewielkich ilościach, jest dobrym źródłem witaminy D. Podobnie jak łosoś i ryby słonowodne (takie jak dorsz i tuńczyk), wątroba, żółtka jaj i wzbogacone mleko.

Uzyskaj wyniki

Ile mniej więcej wapnia zawiera 8-uncjowa porcja chudego mleka lub beztłuszczowego jogurtu z owocami?

  • 200 miligramów

  • 300 miligramów

  • 1 000 miligramów

Ile mniej więcej wapnia zawiera ośmiouncjowa porcja chudego mleka lub beztłuszczowego jogurtu z owocami?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Szklanka odtłuszczonego mleka lub kubek jogurtu beztłuszczowego z owocami dostarcza około 300 miligramów wapnia, co stanowi około jedną trzecią 1000 miligramów wapnia potrzebnego dorosłej osobie każdego dnia. Jeśli pominąć owoce, jogurt zawiera prawie połowę dziennego zapotrzebowania. Produkty mleczne nie zawierające laktozy mają tyle samo wapnia co zwykłe. Kobiety po 50. roku życia i kobiety w ciąży potrzebują więcej wapnia – co najmniej 1200 miligramów dziennie.

Pobierz Wyniki

Który z wymienionych produktów spożywczych zawiera najwięcej wapnia w porcji?

  • Squash

  • Czerwone mięso

  • Migdały

  • Banany

Który z wymienionych produktów spożywczych zawiera najwięcej wapnia w porcji?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jedna uncja migdałów, czyli około 20-25 orzechów, zawiera około 75 miligramów wapnia. To dużo jak na ich wielkość, ale to tylko około 8% dziennego zapotrzebowania.

Pobierz Wyniki

Który z poniższych produktów ma prawie tyle samo wapnia, co 8-uncjowa szklanka mleka?

  • 1,5 uncji sera cheddar

  • Miseczka ryżu

  • Hamburger

Która z wymienionych substancji zawiera prawie tyle samo wapnia, co 8-uncjowa szklanka mleka?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jeśli cierpisz na nietolerancję laktozy, możesz lepiej unikać jej objawów, spożywając niewielkie ilości sera. Już 1,5 uncji sera cheddar lub częściowo chudej mozzarelli dostarcza prawie tyle samo wapnia, co szklanka mleka – przy znacznie mniejszej ilości laktozy. Uncja twardego sera może zawierać tylko około 1 grama laktozy, podczas gdy szklanka zwykłego mleka ma jej około 10 gramów. Dostępne są również sery bez laktozy.

Pobierz Wyniki

Niektóre produkty spożywcze mogą być wzbogacane w wapń. Ale nigdy nie będziesz otrzymywać wapnia z:

  • Sok pomarańczowy

  • Zboża

  • Dietetyczne napoje gazowane

  • Chleb

Niektóre produkty spożywcze mogą być wzbogacane w wapń. Ale wapnia nie dostaniesz nigdy z:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Jeśli nie tolerujesz laktozy, żywność wzbogacona w wapń może również pomóc w dostarczeniu odpowiedniej ilości wapnia w codziennej diecie. Sok pomarańczowy, płatki śniadaniowe, niektóre rodzaje pieczywa i napoje bezmleczne, takie jak mleko sojowe i ryżowe, często zawierają dodatek wapnia.

Z drugiej strony, picie dietetycznych napojów gazowanych może obniżać gęstość kości i zwiększać ryzyko złamań. Naukowcy nie wiedzą, czy jest to spowodowane zawartością fosforu w napojach gazowanych, czy też faktem, że osoby pijące dużo napojów gazowanych nie otrzymują wystarczającej ilości wapnia.

Pobierz wyniki

Wapń pomaga utrzymać mocne kości. Dlatego wykonaj kilka ćwiczeń. Które z tych ćwiczeń są najlepsze dla mocnych kości?

  • Pływanie

  • Spacer

  • Jazda na rowerze

Wapń pomaga utrzymać mocne kości. Dlatego wykonaj kilka ćwiczeń. Które z tych ćwiczeń są najlepsze dla mocnych kości?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Im więcej ćwiczysz, tym mocniejsze stają się Twoje kości. Ćwiczenia z obciążeniem – takie jak chodzenie, które sprawiają, że kości i mięśnie pracują wbrew grawitacji – pomagają utrzymać mocne kości. Inne ćwiczenia z obciążeniem to tai chi i joga, tenis, a nawet taniec. Podnoszenie ciężarów również pomaga budować wytrzymałość kości i mięśni.

Ćwiczenia takie jak pływanie czy jazda na rowerze mogą pomóc w utrzymaniu dobrej kondycji, ale nie budują kości (chyba że podczas jazdy na rowerze stoisz na pedałach). Osoby cierpiące na osteoporozę powinny skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem programu ćwiczeń.

Uzyskaj wyniki

Ile masz lat, kiedy zaczynasz tracić więcej kości niż organizm wytwarza?

  • 30s

  • 40s

  • 50s

Ile masz lat, kiedy zaczynasz tracić więcej kości niż organizm wytwarza?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

W ciągu całego życia organizm stale traci stare kości i wytwarza nowe. Młodzi ludzie wytwarzają nowe kości szybciej niż tracą stare i gromadzą do 90% „szczytowej masy kostnej” – kiedy mają najwięcej kości – w wieku od 18 do 25 lat. Po około 30. roku życia zaczynamy powoli tracić więcej kości niż ich wytwarzamy, a utrata masy kostnej gwałtownie wzrasta u kobiet w ciągu pierwszych kilku lat po menopauzie.

Dlatego tak ważne jest, by w młodości dostarczać sobie wystarczającą ilość wapnia i witaminy D, aby zbudować jak najwięcej kości – a następnie w późniejszym okresie życia starać się zachować jak najwięcej kości. Ćwiczenia z obciążeniem, takie jak chodzenie i podnoszenie ciężarów, również przyczyniają się do wzmocnienia kości, niezależnie od wieku.

Uzyskaj wyniki

Jakie produkty spożywcze, poza nabiałem, mogą pomóc w dostarczaniu wapnia do organizmu?

  • Zielenina liściasta – jarmuż, rzepa, bok choy

  • Rabarbar

  • Łosoś

    Łosoś

  • Wszystkie z powyższych

Jakie produkty spożywcze, oprócz nabiału, mogą pomóc w dostarczaniu wapnia do organizmu?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Istnieją inne źródła wapnia, ale mleko i produkty mleczne, w tym produkty mleczne bez laktozy, są najbardziej wartościowe, a następnie różne produkty wzbogacone w wapń, takie jak sok pomarańczowy i niektóre zboża. Bez nich może być trudno uzyskać wystarczającą ilość wapnia.

Filiżanka rabarbaru zawiera 348 miligramów wapnia, w porównaniu z 302 miligramami zawartymi w szklance chudego mleka. Filiżanka mrożonej rzepy ma około 249 miligramów, filiżanka mrożonego jarmużu ma 179 miligramów, a 3 uncje łososia z puszki z ośćmi mają około 181 miligramów. Jeśli nie spożywasz nabiału, zapytaj lekarza o możliwość zwiększenia ilości wapnia w diecie oraz o to, czy powinieneś przyjmować suplementy wapnia.

Uzyskaj wyniki

Jeśli nie tolerujesz laktozy, możesz jeść jogurt.

  • Prawda

  • False

Możesz spożywać jogurt, jeśli nie tolerujesz laktozy.

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Niektóre osoby z nietolerancją laktozy nie mają problemów z jogurtem, zwłaszcza jeśli zawiera on żywe kultury bakterii lub probiotyki, które pomagają im trawić laktozę. Szukaj etykiet z napisem „aktywne kultury bakterii jogurtowych”, „żywe kultury bakterii jogurtowych” lub „zawiera aktywne kultury bakterii”. Jeden kubek zwykłego, niskotłuszczowego jogurtu zawiera więcej wapnia niż szklanka mleka – około 400 miligramów. Można też znaleźć jogurt bez laktozy.

Pobierz Wyniki

Twój organizm potrzebuje witaminy D, aby jak najlepiej wykorzystać wapń. Który z poniższych produktów spożywczych zawiera witaminę D?

  • Łosoś

  • Sardynki

  • Mleko wzmocnione

  • Wszystkie z powyższych

Twój organizm potrzebuje witaminy D, aby jak najlepiej wykorzystać wapń. Który z poniższych produktów spożywczych zawiera witaminę D?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Twój organizm potrzebuje witaminy D, aby móc wchłaniać wapń i budować mocne kości. Twoje ciało wytwarza witaminę D pod wpływem światła słonecznego, ale większość ludzi potrzebuje innych źródeł, aby uzyskać wystarczającą ilość witaminy D. Mleko, w tym mleko bezlaktozowe, i niektóre soki pomarańczowe są wzbogacane w witaminę D, ale inne produkty mleczne (takie jak ser) mogą jej nie zawierać.

Niewiele produktów spożywczych zawiera witaminę D, choć łosoś, sardynki i jajka tak. Wielu ekspertów uważa jednak, że aby uzyskać wystarczającą ilość witaminy D, konieczne może być stosowanie suplementów, zwłaszcza jeśli nie tolerujesz laktozy i nie pijesz dużo mleka.

Pobierz Wyniki

Twój wynik:

011 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Zapalenie wyrostka robaczkowego: definicja, objawy i leczenie

0

Dowiedz się, co to jest zapalenie wyrostka robaczkowego, jakie są jego przyczyny, czego się spodziewać i więcej.

Co wywołuje zapalenie wyrostka robaczkowego?

Małe worki z tłuszczem znajdują się nad okrężnicą i jelitem grubym. Zapalenie wyrostka robaczkowego występuje, gdy przepływ krwi do tych worków jest odcięty lub ograniczony. Może się to zdarzyć w przypadku zapalenia tkanki wokół worków. Może się to również zdarzyć w przypadku skręcenia worków wokół siebie.

Worki te, czyli wyrostki nadtwardówkowe, są wrażliwe. Gdy dopływająca do nich krew jest ograniczona, dochodzi do ich zapalenia. Niewiele wiadomo na temat wyrostków robaczkowych i ich funkcji, co jest kolejnym powodem, dla którego zapalenie wyrostka robaczkowego wciąż pozostaje zagadką. Naukowcy nie odkryli jeszcze kluczowej funkcji, jaką pełnią te przydatki.

To właśnie stan zapalny wywołuje tak intensywne i bolesne uczucie w jamie brzusznej. Jednak nawet jeśli zapalenie nie jest leczone, może ustąpić. Stwierdzono, że nieleczone zapalenie wyrostka robaczkowego samoistnie ustępuje w ciągu dwóch tygodni.

Badania nie są jednoznaczne co do przyczyn występowania tego schorzenia u niektórych osób. Jedno z badań wykazało, że zapalenie wyrostka robaczkowego występuje częściej u osób powyżej 20 roku życia z nadwagą. Należy jednak przeprowadzić więcej badań, zanim będzie można ostatecznie określić, co jest przyczyną tego stanu.

Objawy nadtwardówkowego zapalenia wyrostka robaczkowego

Ból brzucha. Zapalenie wyrostka robaczkowego charakteryzuje się bólem w nadbrzuszu. W większości przypadków ból występuje po prawej stronie brzucha, ale może być odczuwalny także po lewej stronie. Ból ten może być silny i trudny do zignorowania.

W większości przypadków odczuwalny jest jedynie ból brzucha. Inne objawy występują rzadko, ale mogą obejmować:

  • Ból pleców

  • Gorączka

  • Nudności

  • Wymioty?

Zapalenie wyrostka robaczkowego może również powodować leukocytozę, która jest odpowiedzią krwi na stan zapalny. Leukocytoza powoduje napływ białych krwinek do obszaru objętego stanem zapalnym. Objaw ten występuje rzadko, a pacjent nie wie, że tak się dzieje, dopóki nie wykona badania krwi.

Diagnostyka nadpłytkowego zapalenia wyrostka robaczkowego

Zapalenie wyrostka robaczkowego najprawdopodobniej zostanie zdiagnozowane po wizycie u lekarza z powodu silnego bólu brzucha. Lekarz zleci wykonanie tomografii komputerowej, a podczas przeglądania skanów będzie mógł stwierdzić obecność zapalenia wyrostka robaczkowego. Zwróci uwagę na zgrubienie ściany jelita środkowego oraz inne wizualne wskazówki. Na tomografii komputerowej można dostrzec skutki zapalenia wyrostka robaczkowego, ale zmiany mogą być subtelne. Z tego powodu łatwo jest błędnie zdiagnozować zapalenie wyrostka robaczkowego jako coś innego. Lekarz lub radiolog wykonujący badanie musi wiedzieć, na co zwracać uwagę.

Zapalenie wyrostka robaczkowego rozpoznaje się jedynie u 1% osób cierpiących na ból brzucha, dlatego jest mało prawdopodobne, aby to właśnie ono było przyczyną występującego u Ciebie bólu brzucha.

Objawy nadpłytkowego zapalenia wyrostka robaczkowego są bardzo podobne do objawów innych schorzeń, w tym:

  • Zapalenie wyrostka robaczkowego, które występuje w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego

  • Zakażenia przewodu pokarmowego?

  • Pęknięte torbiele jajników?

  • Choroba zapalna miednicy

Choroba ta jest często błędnie diagnozowana lub uważana za jedno z tych schorzeń, ponieważ objawy są podobne. Niektóre z tych schorzeń wymagają operacji, ale zapalenie wyrostka robaczkowego nie jest konieczne. Postawienie właściwego rozpoznania jest ważne, aby można było leczyć odpowiedni problem.

W przypadku zdiagnozowania zapalenia wyrostka robaczkowego, rozpoznaje się albo zwykłe zapalenie wyrostka robaczkowego, albo ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. O normalnym zapaleniu wyrostka robaczkowego mówimy wtedy, gdy dochodzi do zapalenia tkanki otaczającej worki tłuszczowe w pobliżu jelita grubego. Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego ma miejsce, gdy worki tłuszczowe ulegają skręceniu lub ich przepływ krwi jest ograniczony.

Leczenie zapalenia wyrostka robaczkowego

Leczenie obu typów zapalenia wyrostka robaczkowego jest stosunkowo mało uciążliwe.

Lekarz poda Ci lek przeciwzapalny, a objawy powinny ustąpić w ciągu jednego do dwóch tygodni. Objawy mogą ustąpić bez podawania leków.

Jeśli odczuwasz silny ból brzucha, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Jeśli nie jest to zapalenie wyrostka robaczkowego, może to być jedna z chorób o podobnych objawach. Choroby te są uleczalne, ale należy się nimi opiekować, aby uniknąć poważnych problemów.

Masaż brzucha: Co to jest i jak może poprawić trawienie?

0

Techniki masażu brzucha mogą pomóc w poprawie trawienia. Dowiedz się, jakie są zalety, wady i jak wpływa na zdrowie.

Korzyści zdrowotne wynikające z masażu brzucha

Osoby zajmujące się medycyną naturalną uważają, że masaż brzucha może pomóc w usprawnieniu ruchu między organami wewnętrznymi a innymi tkankami w organizmie. Uważa się również, że pomaga on złagodzić stres i napięcie w ciele.

Masaż brzucha można wykonywać sobie lub komuś innemu, ważne jest jednak, aby stosować prawidłową technikę. Warto rozważyć skorzystanie z pomocy licencjonowanego masażysty, osteopaty lub innego wykwalifikowanego terapeuty.

Nie poddawaj się masażowi brzucha, jeśli jesteś w ciąży lub masz:

  • Zapalne choroby jelit

  • Zespół jelita drażliwego z jelitem spastycznym

  • Niedawny uraz w okolicy brzucha

  • Uraz kręgosłupa, który lekarz uzna za niestabilny?

Masaż brzucha może tymczasowo złagodzić dyskomfort i objawy związane z problemami trawiennymi. W celu uzyskania długotrwałego rozwiązania należy zwrócić się o pomoc do lekarza.

Techniki masażu brzucha

Samomasaż brzucha. Połóż się na plecach, zegnij kolana i ustaw stopy w wygodnej pozycji. Jeśli wolisz rozprostować nogi, umieść poduszkę za kolanami, tak aby dolna część pleców dotykała podłogi. Między plecami a podłożem nie powinno być żadnej wolnej przestrzeni. Zacznij od rozluźnienia ciała. Można nawet użyć olejku do masażu.

Połóż obie dłonie na prawej dolnej części brzucha. Podczas wydechu delikatnie uciskaj dłońmi i przesuwaj je w górę, w kierunku żeber. Powtórz ten ruch 10 razy, aby rozgrzać mięśnie brzucha i przygotować się do głębszego masażu.

Teraz umieść dłonie blisko dolnej części pleców i uciskaj je, przesuwając ręce do przodu, nad biodra i w dół do miednicy. Powtórz 10 razy, aby pobudzić nerwy kontrolujące pracę jelit.

Następnie połóż jedną rękę na prawej dolnej części brzucha. Mocno i głęboko uciskaj, tworząc okrąg. Przesuwaj się w górę i w poprzek ciała, tuż pod żebrami, z powrotem w dół i w poprzek podbrzusza. Powtarzaj ten ruch przez dwie minuty, aby pobudzić wypróżnienie.

Możesz powtórzyć ten sam ruch zgodnie z ruchem wskazówek zegara, stosując technikę ugniatania. Przy każdym ucisku wykonaj niewielki ruch okrężny, zanim przesuniesz dłonie do kolejnego punktu masażu. Na koniec połóż obie dłonie mocno na brzuchu, a następnie poruszaj nimi w górę i w dół oraz w przód i w tył, aby wywołać wibracje, które pobudzą ruchy jelit.

Masaż brzucha na dnie miednicy. Wykonuj ten masaż w czasie, kiedy zwykle wypróżniasz się. Może on być bardziej skuteczny rano niż później w ciągu dnia. Możesz wypić ciepły płyn, np. herbatę lub wodę, aby pobudzić wypróżnienie.

Technika ta, stosowana raz lub dwa razy dziennie, może pomóc w utrzymaniu stałego rytmu wypróżnień. Masaż powinien trwać 10-15 minut. Połóż się na twardym podłożu i zegnij kolana do klatki piersiowej, aby uwolnić napięcie w plecach i brzuchu. Następnie rozprostuj nogi tak, aby było Ci wygodnie.

Pracuj zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Rozpocznij masaż pod lewym żebrem i wykonaj jedno pociągnięcie w dół, aż do przedniej części kości biodrowej po tej samej stronie. Powtórz ten ruch od góry do dołu dziesięć razy. Następnie rozpocznij kolejny ruch, głaszcząc się w dół po tej samej stronie, tym razem dodając poziome pociągnięcie w poprzek podbrzusza, tworząc literę L przy każdym ruchu.

Wykonaj ruch „L” 10 razy. W kolejnym ruchu dodaj trzecie pociągnięcie w górę po drugiej stronie, tworząc literę U, powtarzając 10 razy. Ostatnim etapem jest masowanie brzucha zgodnie z ruchem wskazówek zegara w odległości 2-3 centymetrów od pępka w celu stymulacji jelita cienkiego.

Dlaczego wyrzucasz pianę?

0

Piana w wymiotach jest zwykle spowodowana przez wrzody żołądka lub spożycie zbyt dużej ilości tłustych lub kwaśnych pokarmów, ale mogą ją wywołać także inne schorzenia. Dowiedz się, dlaczego tak się dzieje i co to mówi o Twoim zdrowiu.

Dlaczego wyrzucam pianę?

Istnieje kilka możliwych przyczyn pienistych wymiotów. Oto niektóre z najczęstszych.

1. Zjadłeś określone rodzaje pokarmów

Niektóre pokarmy mogą powodować powstawanie piany, szczególnie jeśli zostały zjedzone na pusty żołądek. Należą do nich:

  • Kwaśne napoje gazowane, takie jak Sprite i Cola

  • Żywność śmieciowa o wysokiej zawartości tłuszczu i kwasów, taka jak niektóre rodzaje chipsów

2. Wypiłeś za dużo alkoholu

Nadmierne spożywanie alkoholu może również spowodować, że będziesz wymiotować pianą. Nadmiar alkoholu może podrażnić twój układ pokarmowy, powodując zapalenie żołądka, wymioty, ból i niestrawność.

3. Masz wirusową lub bakteryjną infekcję żołądka

Być może zjadłeś coś, co wywołało wirusową lub bakteryjną infekcję jelit lub żołądka. Może to powodować wymioty, zaparcia i biegunkę.

4. Jesteś w ciąży

Zmiany w poziomie hormonów w czasie ciąży mogą spowodować, że będziesz wymiotować pianą. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy wymiotujesz w nocy.

5. Przyjmujesz leki, które wywołują wymioty

Niektóre leki, takie jak morfina i ibuprofen, mogą wywoływać wymioty.

6. Choroba powodująca wymioty Piana na wymioty

Wreszcie, może występować stan chorobowy, który powoduje powstawanie piany wymiotnej. Należą do nich między innymi przepuklina rozworu przełykowego, kandydoza i kwaśny refluks.

Jakie schorzenia mogą powodować rzucanie się pianą?

Następujące stany chorobowe mogą powodować wymioty pianą:

  • Przepuklina rozworu przełykowego

  • Candidiasis

  • Choroba refluksowa przełyku (GERD)

Co to jest przepuklina rozworu przełykowego?

Przepuklina rozworu przełykowego powstaje, gdy górna część żołądka wciska się do klatki piersiowej przez szczelinę w przeponie. W normalnych warunkach przepona zapobiega przedostawaniu się kwasów żołądkowych do przełyku. Działa ona jako bariera pomiędzy jamą brzuszną a klatką piersiową.

Przepuklina rozworu przełykowego może wystąpić, jeśli:

  • Ciągłe bekanie

  • Przykry smak w ustach

  • Pieczenie w klatce piersiowej

  • Duszność

  • Zgaga

Przepuklina rozworu przełykowego jest zwykle leczona operacyjnie. Podczas zabiegu otwór w przeponie zostaje zaciśnięty. Możliwe jest również zszycie żołądka, aby przestał się wypychać do góry.

Co to jest kandidiasis?

Candida jest grzybem, który może zainfekować różne części ciała, w tym pochwę i przełyk. Po zakażeniu prawdopodobnie rozwinie się u Ciebie choroba zwana kandydozą, która jest rodzajem zakażenia drożdżakowego.

Jesteś bardziej narażony na kandydozę, jeśli:

  • Masz osłabiony układ odpornościowy

  • Spożywają dużo cukru, który jest pożywką dla drożdży

  • Przyjmować antybiotyki, które mogą zabijać bakterie w organizmie utrzymujące populację drożdży w ryzach

  • Masz cukrzycę, ponieważ wysoki poziom cukru we krwi zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji drożdżakowych

Kandydozę leczy się zwykle lekami przeciwgrzybiczymi, a w razie potrzeby także lekami przeciwbólowymi.

Co to jest choroba refluksowa przełyku (gastroesophageal reflux disease – GERD)?

Choroba refluksowa przełyku (gastroesophageal reflux disease, GERD) to zaburzenie trawienia, które sprawia, że pierścień łączący przełyk z żołądkiem jest słaby i nie reaguje na polecenia.

Pierścień ten nazywany jest dolnym zwieraczem przełyku (LES) i w normalnych warunkach wspomaga pracę układu trawiennego, umożliwiając przechodzenie pokarmu z przełyku do żołądka. Osoby cierpiące na GERD mają osłabiony LES, dlatego pokarm może być wypychany z powrotem w górę przełyku, co prowadzi do następujących objawów:

  • Zgaga

  • Piana wymiotna

  • Ciągły kaszel

  • Niestrawność

Choroba refluksowa przełyku jest zwykle leczona za pomocą:

  • H2-blokery, takie jak famotydyna, które mogą zmniejszać wydzielanie kwasu żołądkowego

  • Leki zobojętniające kwas żołądkowy w żołądku i przełyku, które łagodzą zgagę

Jak przestać wymiotować pianą?

Możesz przestać wymiotować pianą, lepiej o siebie dbając. Zwracaj baczniejszą uwagę na to, co jesz i pijesz oraz ćwicz co najmniej kilka razy w tygodniu.

Aby przestać wymiotować pianą, staraj się nie pobudzać nadmiernie żołądka pokarmami i napojami, które wywołują ten rodzaj wymiotów, zwłaszcza jeśli cierpisz na którąś z chorób, które omówiliśmy powyżej. Należy unikać następujących słodkich, kwaśnych i tłustych pokarmów i napojów:

  • Kofeina

  • Czekolada

  • Alkohol

  • Lody

  • Pomidory lub produkty pomidorowe

  • Produkty cytrusowe

  • Smażone śmieciowe jedzenie, takie jak chipsy ziemniaczane

Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia piany wymiotnej, można:

  • Żuć i połykać powoli

  • Jedz wiele małych posiłków w ciągu dnia zamiast trzech dużych

  • Nosić luźną odzież

  • Ćwicz więcej

Oprócz zmiany diety i stylu życia, należy także unikać palenia tytoniu i utrzymywać prawidłową wagę. Nadwaga może pogorszyć objawy choroby.

Wymioty kałowe: Co to jest i dlaczego się zdarza?

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o wymiotach rzutowych, poznaj ich wady, zalety, ryzyko, korzyści i jak mogą wpływać na zdrowie.

Wymioty rzutowe to sytuacja, w której organizm wydala wymiociny z większą siłą niż zwykle. Jest to jedna z reakcji organizmu na coś, co rozpoznaje jako toksyczne, ale istnieją schorzenia, które również mogą powodować wymioty rzutowe.

Co to są wymioty rzutowe?

Nudności i wymioty to objawy ogólne, które często występują razem. Objaw ogólny oznacza, że nie ma jednej choroby lub stanu, który wywołuje ten objaw. Zarówno mdłości, jak i wymioty mogą wskazywać na wiele różnych problemów, wynikających z przyczyn fizycznych, a nawet psychicznych lub emocjonalnych.

Wymioty to wydalanie zawartości żołądka. Wymioty rzutowe różnią się od siebie z powodu dwóch głównych czynników.

  • Zwykłe epizody wymiotów są często poprzedzone falą mdłości. Wymioty rzutowe mogą pojawić się nagle, bez żadnych oznak, że zaraz wystąpią.

  • Wymioty rzutowe są wydalane z dużo większą siłą niż zwykłe wymiociny. Odnotowano nawet przypadki, że osiągają one odległość 1,2 metra, czyli prawie cztery stopy.

  • Co powoduje wymioty rzutowe?

    Wymioty to coś, co może przyprawić większość ludzi o rozstrój żołądka, ale ma to swój cel. Nasz organizm wyczuwa, że coś jest dla nas szkodliwe i musi to usunąć. W niektórych przypadkach wymioty rzutowe są spowodowane spożyciem czegoś toksycznego, więc organizm oczyszcza się, aby zachować zdrowie. W innych przypadkach wymioty rzutowe mogą być spowodowane przez wirusy lub problemy z układem nerwowym. Niektóre przyczyny to:?

    Zatrucie pokarmowe. Zatrucie pokarmowe występuje, gdy spożywasz żywność zanieczyszczoną szkodliwymi zarazkami. Zatrucie pokarmowe może wywołać kilka różnych rodzajów bakterii i wirusów. Do najbardziej znanych należą Staphylococcus aureus, salmonella i E.coli.

    Twój organizm zwykle wykrywa te drobnoustroje w ciągu 2-12 godzin od spożycia i w tym czasie może zacząć wydalać zawartość żołądka.

    Toksyny. Są one inne niż bakterie i wirusy i znajdują się w rzeczach, których ludzie zazwyczaj nie powinni jeść, np. w niejadalnych grzybach lub zepsutej żywności. Czas ich działania może wynosić od kilku godzin do 1-2 dni. Zależy to od rodzaju spożytego pokarmu. Być może słyszałeś o zatruciu jadem kiełbasianym, który jest niebezpieczną toksyną.

    Infekcje. Niektóre infekcje wirusowe mogą powodować wymioty rzutowe. Jednym z przykładów jest norowirus. Łatwo przenosi się z człowieka na człowieka poprzez kontakt z kropelkami i kałem. Ponieważ wymioty rzutowe mogą sięgać nawet do czterech stóp, kropelki mogą również rozprzestrzeniać się tak daleko, zanieczyszczając inne osoby.

    Ciśnienie śródczaszkowe. Jest to sytuacja, w której mózg uciska na wnętrze czaszki, powodując różne skutki w organizmie. Często jest ono powiązane z innymi stanami chorobowymi i może wywoływać wymioty rzutowe oraz silne bóle głowy po przebudzeniu się ze snu.

    Powikłania wymiotów kałowych

    Większość przypadków wymiotów rzutowych jest krótkotrwała, ale przedłużająca się choroba i wymioty mogą być przyczyną powikłań.

    Odwodnienie jest najczęstszym problemem związanym ze wszystkimi wymiotami, ale szczególnie z tym gwałtownym rodzajem wymiotów. Może do niego dojść, gdy żołądek wydala swoją zawartość, a ty nie jesteś w stanie nic utrzymać. W takim połączeniu organizm nie jest w stanie przyjmować płynów i dochodzi do odwodnienia.

    Silne wymioty, w niektórych rzadkich przypadkach, mogą spowodować pęknięcie przełyku. Mogą również uszkodzić wyściółkę żołądka.

    Jeśli osoba wdycha wymiociny, co nazywamy aspiracją, to również może powodować różne problemy. ?

    Postępowanie w przypadku wymiotów rzutowych

    Odwodnienie spowodowane wymiotami rzutowymi można zwykle łatwo wyleczyć. Należy pić niewielkie ilości czystych płynów. Zacznij pić dopiero po 30 minutach od ostatniego epizodu wymiotów.

    Pomocne może być także picie bulionu lub słabej herbaty. Napoje sportowe nie wydają się zapewniać żadnego dodatkowego efektu, dobrego lub złego, więc pij je ostrożnie, jeśli twój organizm je toleruje. Kiedy już uda Ci się utrzymać małe ilości płynów, następnym krokiem jest jedzenie.

    Sięgnij po dietę BRAT, czyli potrawy mdłe i bogate w skrobię, które pomogą Ci uspokoić żołądek. BRAT to akronim oznaczający:?

    • Banany?

    • Ryż

    • Sos jabłkowy

    • Tosty

    Głównym założeniem jest spożywanie mdłych, bogatych w skrobię pokarmów do czasu, aż będziesz gotowy na ponowne spożywanie regularnych posiłków. Dieta BRAT nie jest przeznaczona do długotrwałego stosowania, ale na okres 24-48 godzin po wystąpieniu nudności lub wymiotów.

    Jeśli cierpisz z powodu nudności, lekarz może zalecić stosowanie leków przeciw nudnościom w celu złagodzenia objawów.

    Jeśli uważasz, że wymioty rzutowe mogą być spowodowane ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, lekarz może wykonać badanie tomografii komputerowej mózgu (TK), aby uzyskać dalsze informacje.

    Kiedy należy zgłosić się do lekarza

    Większość wirusów mija w ciągu krótkiego okresu czasu. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli:?

    • Objawy utrzymują się dłużej niż kilka dni

    • Nie jesteś w stanie utrzymać płynów

    • Masz gorączkę

    • Twoje stolce są krwawe

    • Masz ciężką lub długotrwałą biegunkę

    • Brakuje ci leków na receptę z powodu nietolerancji żołądkowej

    Proctalgia Fugax: Objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

    0

    Proctalgia fugax to stan, w którym występują skurcze mięśni odbytu. Dowiedz się o objawach, przyczynach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

    Proctalgia fugax to ból lub skurcz odczuwany w okolicy pośladków i odbytnicy. Odbytnica to ostatnia część jelita grubego, kończąca się odbytem, która usuwa z organizmu nieczystości stałe.

    Ból ten jest wynikiem skurczów lub rozkurczów mięśni dna miednicy, mięśni zwieracza odbytu lub mięśni odbytu. Ponieważ proctalgia fugax jest nieprzewidywalna, jest trudna do zdiagnozowania przez lekarzy i do zbadania przez naukowców.

    Objawy

    Proctalgia fugax to przejściowy ból odbytu. Przez krótki czas może występować silny ból. Skurcze w odbycie mogą trwać od kilku sekund do kilku minut.

    Silne epizody proktalgii fugax mogą być na tyle bolesne, że mogą wybudzać ze snu lub uniemożliwiać pójście do pracy lub szkoły. Pomiędzy epizodami pacjent prawdopodobnie nie odczuwa żadnego bólu ani dyskomfortu. Jeśli ból nie jest spowodowany innym skurczem, przyczyną może być inna choroba odbytu, dlatego należy porozmawiać z lekarzem, aby wykluczyć inne schorzenia.

    Przewlekła proktalgia fugax. Epizody przewlekłej proktalgii fugax trwają zwykle ponad 20 minut i zdarzają się częściej niż sporadycznie. Inne długotrwałe objawy to dyskomfort związany ze zbyt długim siedzeniem i bolesne wypróżnienia.

    Proctalgia Fugax a zespół Levatora

    Proctalgia fugax jest formą zespołu lewatywy (zwanego również zespołem lewatywy ani). W obu przypadkach dochodzi do skurczów mięśni w okolicy miednicy. Proctalgia fugax ma charakter przejściowy, natomiast inne rodzaje zespołu levatorów mogą trwać kilka dni.

    Kolejną istotną różnicą jest umiejscowienie bólu. Ból spowodowany proctalgia fugax jest odczuwany głównie w odbytnicy. Ból spowodowany zespołem mięśnia dźwigacza jest odczuwany w specyficznych lub niewyraźnych obszarach dna miednicy oraz w udach i pośladkach.

    Objawy zespołu mięśnia dźwigacza są zwykle odczuwane wyżej w miednicy niż objawy proctalgia fugax. Można zauważyć, że objawy pogarszają się podczas siedzenia, a poprawiają się podczas stania lub leżenia.

    Przyczyny

    Znalezienie przyczyny proctalgia fugax może być trudne. Przyczyny są różne u różnych osób i wymagają różnego podejścia do leczenia. Inne schorzenia w okolicy odbytu mogą powodować skurcze, które wydają się podobne do proctalgia fugax, ale są diagnozowane i leczone jako odrębne problemy. Czasami przyczyną proktalgii fugax jest choroba podstawowa, a wyleczenie tej choroby powoduje złagodzenie objawów proktalgii fugax.

    Stres. Proctalgia fugax może być związana ze stresem i niepokojem. W niektórych przypadkach osoby cierpiące na proctalgia fugax odczuwały stres tuż przed wystąpieniem skurczów.

    Badania wykazały podobną zależność między stresem a zespołem levatora. U wielu osób z zespołem levatora występują zaburzenia psychospołeczne, w tym depresja i lęk.

    Następujące czynności mogą powodować proctalgia fugax:

    • Aktywność seksualna

    • Zaparcia

    • Nieprawidłowe wypróżnienia

    • Menstruacja

    Diagnoza

    Proctalgia fugax jest trudna do zdiagnozowania ze względu na to, jak szybkie i przypadkowe mogą być skurcze. Nie ma testów na proktalgię fugax. Lekarz wykluczy jednak inne możliwe przyczyny bólu odbytu.

    Inne schorzenia odbytu, które lekarz może sprawdzić to:

    • Hemoroidy

    • Wrzody, ropnie lub inne nieprawidłowe narośla

    • Szczeliny odbytu lub małe rozdarcia

    • Zapalne choroby jelit

    Historia choroby. Lekarz może postawić diagnozę na podstawie historii objawów. Należy dokładnie notować, kiedy występują skurcze, jak długo trwają, jakie jest ich nasilenie oraz co działo się przed wystąpieniem skurczów, aby pomóc lekarzowi w postawieniu lepszej diagnozy.

    Badanie fizykalne. Lekarz może przeprowadzić badanie fizykalne w celu sprawdzenia, czy w odbytnicy nie ma miejsc, w których występuje tkliwość lub ból przy dotykaniu tego obszaru. Tkliwość odbytnicy lub jej nerwów może być przyczyną proctalgia fugax. Podobne badanie fizykalne przeprowadza się w celu wykluczenia innych schorzeń powodujących ból odbytu.

    Leczenie

    Większość metod leczenia proctalgia fugax zależy od objawów. Leczenie ma na celu złagodzenie bólu i dyskomfortu. Dzieje się tak głównie dlatego, że epizody są krótkie, nieregularne i bez wyraźnej przyczyny.

    Leczenie w domu. Przed wypróbowaniem metod leczenia należy skonsultować się z lekarzem, aby wykluczyć inne przyczyny. Objawy można zwalczać samodzielnie, stosując następujące metody:

    • Leki przeciwskurczowe dostępne bez recepty (OTC)

    • Leki zwiotczające mięśnie i przeciwbólowe dostępne bez recepty

    • Ciepłe kąpiele

    • Poduszki grzewcze i okłady z lodu

    Inną domową metodą, która może pomóc w uniknięciu proctalgia fugax, jest spożywanie większej ilości błonnika. Błonnik pozwala na łagodniejsze wypróżnienia. Dzięki temu mięśnie odbytu nie będą pracować zbyt intensywnie, co może zmniejszyć ryzyko wystąpienia skurczów.

    Zastrzyki. W przypadku silniejszego bólu lekarz może zalecić różne zastrzyki w celu powstrzymania skurczów mięśni. Wstrzyknięcie botoksu w okolice odbytu spowoduje rozluźnienie mięśni. Zastrzyk zewnątrzoponowy lub środek znieczulenia miejscowego znieczuli okolice miednicy, aby złagodzić skurcze mięśni.

    Stymulacja elektryczna. W przypadku ciężkiej proctalgia fugax ulgę może przynieść stymulacja elektryczna mięśni odbytu. Ta metoda leczenia polega na wprowadzeniu do odbytu małej sondy wielkości palca i zastosowaniu prądu o niskim napięciu w celu rozluźnienia spastycznych mięśni poprzez wibracje.

    9 wskazówek, jak ułatwić trawienie

    0

    Chcesz poznać "przepis" na łagodniejsze trawienie? Wypróbuj dziewięć poniższych wskazówek. Pomogą Ci one uniknąć takich objawów, jak wzdęcia, odbijanie czy pieczenie.

    Oczywiście, jeśli masz jakiekolwiek objawy trawienne, które są poważne lub nie chcą ustąpić, skontaktuj się z lekarzem.

    1. Skorzystaj z roślinnej mocy

    Pokarmy roślinne zawierają błonnik. Pomaga on zachować regularność. Dodatkowa zaleta: Napełnia Cię, co jest plusem, jeśli chcesz schudnąć.

    Wybieraj pokarmy o wysokiej zawartości błonnika, takie jak:

    • Warzywa

    • Owoce

    • Orzechy i nasiona

    • Całe ziarna

    • Fasola i soczewica

    Zacznij powoli. Dodając stopniowo błonnik do swojej diety, zwiększ również ilość wypijanej wody. Woda jest najlepszym przyjacielem błonnika. Błonnik nasiąka nią, co pozwala uniknąć skurczów i gazów.

    2. Zupa z dodatkowym posiłkiem

    Woda i inne płyny, takie jak zupa, rosół i sok, mogą ułatwić przejście przez Twój organizm.

    Nie przepadasz za zupami? Spróbuj herbaty ziołowej lub wody z plasterkiem ogórka, cytryny lub limonki. Albo cokolwiek innego, byleby nie zawierało alkoholu (który odwadnia) lub zbyt dużo kofeiny (która może nadmiernie pobudzić jelita).

    Jeśli wolisz napoje gazowane, pamiętaj, że zwiększają one poziom kwasu żołądkowego, co u niektórych osób wywołuje zgagę.

    3. Podziel się na mniejsze porcje

    Jedz mniejsze porcje wolniej. Dokładnie przeżuwaj pokarm, aby ułatwić pracę układu trawiennego.

    4. Ruszaj się

    Czy jest coś, czego nie mogą zrobić dla Ciebie ćwiczenia? Lista korzyści wciąż się wydłuża. Wiesz już, że jest to dobre dla Twojego serca i talii. Okazuje się, że osoby aktywne fizycznie mają także łatwiejsze trawienie.

    Zwróć uwagę na porę. Dla niektórych osób ćwiczenia tuż po posiłku mogą powodować niestrawność. Dlatego zaplanuj treningi przed posiłkami lub odczekaj co najmniej godzinę po jedzeniu.

    5. Przynieś dobre robaki

    Probiotyki to „dobre” bakterie, które znajdują się w Twoich jelitach. Znajdują się w niektórych jogurtach i sfermentowanej żywności. Pomagają w trawieniu. Możesz je także dodać do swojej diety za pomocą suplementów.

    6. Przechytrz tłuste potrawy

    Tłuszcze zwykle pozostają w organizmie najdłużej, przez co są trudniejsze do strawienia. Być może zauważyłeś nawet uczucie pełności lub pieczenia po obfitym posiłku.

    Ogranicz tłuste potrawy, takie jak frytki, hamburgery i tłuste jedzenie. Zamiast tego jedz chude mięso i ryby. Staraj się też częściej grillować posiłki niż je smażyć.

    7. Drogi dzienniczku (żywieniowy)

    Zwracaj uwagę na pokarmy, które wydają się wywoływać dyskomfort żołądkowy. Zapisuj, co jadłeś i jak się czułeś, abyś pamiętał na następny raz.

    Niektórzy ludzie uważają, że zgagę wywołują kwaśne pokarmy, takie jak pomidory czy owoce cytrusowe. U innych osób problemy wywołują pszenica, cebula lub produkty mleczne, takie jak mleko czy ser.

    Pikantne potrawy są częstą przyczyną zgagi, bólu brzucha lub biegunki, dlatego warto trzymać się z daleka od wszystkiego, co rozgrzewa usta.

    Palenie może także zaburzać trawienie. Dodaj to do listy powodów, dla których warto rzucić palenie. Jeśli już wcześniej próbowałeś rzucić palenie, to nic nie szkodzi! Próbuj dalej i poproś swojego lekarza o pomoc.

    8. Łagodzenie stresu

    Stres wpływa na cały organizm, w tym na układ trawienny. Pozbądź się stresu, kiedy tylko możesz. W przypadku problemów, których nie możesz uniknąć, znajdź sposoby na relaks. Pomocne może być także zapisanie się na kilka sesji z doradcą lub wzięcie udziału w zajęciach z zarządzania stresem. Aby poprawić trawienie, należy robić wszystko, co możliwe, aby utrzymać stres pod kontrolą.

    9. Skorzystaj z porady specjalisty

    Niektóre leki lub problemy medyczne mogą zaburzać sprawne trawienie. Jeśli wykluczyłeś inne problemy, ale nadal masz objawy, powiedz lekarzowi, co się dzieje. Weź ze sobą listę wszystkich przyjmowanych leków. Może to pomóc w ustaleniu źródła problemu.

    Anoskopia: Jak to działa, czego można się spodziewać i podobne procedury

    0

    Anoskopia to zabieg polegający na sprawdzeniu, czy w odbytnicy i odbycie nie występują nieprawidłowości. Dowiedz się, jak przebiega, czego można się spodziewać i więcej.

    Jak działa anoskopia

    Anoskopia to bezbolesny zabieg, który zwykle można wykonać w gabinecie lekarskim w ciągu 10-30 minut. Nasmarowana plastikowa rurka zwana anoskopem jest wprowadzana kilka centymetrów do odbytnicy. Anoskop jest wyposażony w lupę i światło, dzięki czemu lekarz może sprawdzić, czy nie ma żadnych nieprawidłowości.

    Lekarz może pobrać próbkę tkanki, aby później wykonać biopsję. Zazwyczaj wykonuje się to tylko wtedy, gdy podczas wstępnej anoskopii wykryte zostaną jakiekolwiek nieprawidłowości, np. podejrzany wzrost.

    Czego należy się spodziewać

    Przygotowanie. Do anoskopii nie jest konieczne żadne przygotowanie. Często jednak zaleca się wypróżnienie lub opróżnienie pęcherza moczowego, aby procedura była bardziej komfortowa. Jeśli pacjent lub lekarz obawiają się tego, mogą podać środek przeczyszczający lub lewatywę w celu przygotowania pacjenta.

    Dyskomfort. Zabieg jest bezbolesny. Prawdopodobnie wystąpi uczucie dyskomfortu, ucisku lub wzdęcia. Możesz także czuć się tak, jakbyś miał zaraz wypróżnić się, ale to uczucie jest normalne. Po zabiegu może wystąpić niewielka bolesność.

    Ryzyko. Nie ma większego ryzyka związanego z anoskopią. Hemoroidy, biopsja lub szczeliny odbytu mogą powodować niewielkie krwawienie po zabiegu. Większość skutków ubocznych ustępuje po kilku dniach.

    Dlaczego się go stosuje

    Lekarz może zasugerować wykonanie anoskopii w celu określenia, czy występują u pacjenta pewne schorzenia.

    Szczeliny odbytu. Szczeliny odbytu to niewielkie rozdarcia w wyściółce odbytu. Powstają one zazwyczaj w wyniku oddania dużego lub twardego stolca podczas wypróżnienia. Szczeliny odbytu powodują bolesne i krwawe wypróżnienia.

    Szczeliny odbytu można często zdiagnozować na podstawie badania fizykalnego. Przewlekłe szczeliny odbytu lub rozdarcia, które mają nietypowe cechy, np. znajdują się z boku odbytu, a nie z tyłu lub z przodu, mogą być oznaką choroby podstawowej. Lekarz może zlecić wykonanie anoskopii w celu określenia tego rodzaju schorzeń.

    Polipy odbytu. Polipy odbytu są spokrewnione z polipami jelita grubego, a polipy odbytu to narośla, które powstają w obrębie wyściółki odbytu. Większość polipów jelita grubego lub odbytu jest nieszkodliwa. Jeśli jednak pozostaną one nie zbadane lub nieleczone, mogą w końcu doprowadzić do raka okrężnicy lub odbytnicy.

    Polipy odbytu zwykle nie dają objawów. W przypadku pojawienia się bólu odbytu, krwawych stolców lub nietypowych zmian w sposobie wypróżniania, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. W celu określenia problemu lekarz może zasugerować wykonanie anoskopii. Rak odbytnicy może być śmiertelny, jeśli zostanie wykryty w późnym stadium, dlatego zachowanie ostrożności i postawienie diagnozy ma kluczowe znaczenie dla wyleczenia.

    Hemoroidy. Hemoroidy to obszary obrzękniętych żył wokół odbytu i odbytnicy. Mogą być wewnętrzne i rozwijać się wewnątrz odbytu, lub zewnętrzne i rozwijać się pod skórą wokół odbytu. Hemoroidy są powszechne u dorosłych i łatwe do leczenia.

    Objawy hemoroidów zewnętrznych obejmują:

    • Podrażnienie, dyskomfort lub ból w okolicy odbytu

    • Obrzęk wokół odbytu

    • Krwawienie

    Hemoroidy wewnętrzne są trudniejsze do wykrycia, dlatego lekarz może zlecić wykonanie anoskopii w celu ich zbadania. Zazwyczaj nie widać ani nie czuć hemoroidów wewnętrznych.

    Procedury pokrewne

    Badania fizykalne. Przed przystąpieniem do jakichkolwiek procedur inwazyjnych lekarz przeprowadzi badanie fizykalne odbytu i odbytnicy. W tym celu lekarz zazwyczaj bada te miejsca za pomocą posmarowanego palca w rękawiczce, szukając jakichkolwiek widocznych oznak uszkodzenia lub nieprawidłowości.

    Proktoskopia. Proktoskopia ma podobną procedurę jak anoskopia. Do odbytu wprowadza się giętką rurkę w celu zbadania wnętrza odbytnicy i dolnej części okrężnicy. W proktoskopii poszukuje się narośli, stanów zapalnych i źródeł krwawienia.

    Podczas gdy anoskop jest stosunkowo krótki, proktoskop ma zwykle około 10-12 cali długości. Często wymaga to wcześniejszego zastosowania środka przeczyszczającego lub lewatywy w celu oczyszczenia jelita grubego.

    Sigmoidoskopia. Do sigmoidoskopii używa się cienkiej, elastycznej rurki zwanej sigmoidoskopem. Sigmoidoskop to rurka o długości 2 stóp, na końcu której znajduje się kamera wideo. Pozwala ona lekarzowi na dokładne obejrzenie odbytnicy i ostatnich dwóch metrów jelita grubego.

    Sigmoidoskopia może pomóc lekarzowi w poszukiwaniu objawów jelitowych, takich jak ból brzucha, krwawienie, biegunka i inne problemy jelitowe. Jest ona także stosowana u osób starszych w celu wykrycia raka jelita grubego, ale nie jest to jedyna możliwość. Sigmoidoskopia może być preferowana jako alternatywa dla kolonoskopii, ponieważ zajmuje mniej czasu i wymaga mniejszej ilości środków.

    Wyniki anoskopii

    Po przeprowadzeniu anoskopii lekarz będzie mógł od razu podać jej wyniki. Jeśli konieczne jest wykonanie biopsji, może upłynąć kilka dni. W pozostałych przypadkach po anoskopii wszystko przebiega normalnie.

    Przepuklina brzuszna: Bezpieczne ćwiczenia i jak je wykonywać

    0

    Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w zachowaniu zdrowia w przypadku przepukliny brzusznej. Poznaj najlepsze ćwiczenia na przepuklinę brzuszną i dowiedz się, jak zacząć.

    Jedną z przyczyn powstawania przepuklin brzusznych jest wysiłek fizyczny lub ciężkie ćwiczenia fizyczne. Jeśli u pacjenta występuje już przepuklina brzuszna, musi on zachować szczególną ostrożność podczas ćwiczeń. Po operacji przepukliny istnieją ćwiczenia, które mogą pomóc w gojeniu się ran i zwiększyć siłę rdzenia, aby zapobiec nawrotom przepukliny.

    Ćwiczenia pomagające w leczeniu przepukliny brzusznej

    Przed przystąpieniem do wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń na przepuklinę brzuszną należy skonsultować się z lekarzem. Wiele z tych ćwiczeń najlepiej wykonywać w okresie rekonwalescencji po operacji przepukliny, pod kierunkiem fizykoterapeuty lub lekarza.

    Od siadu do stania

    • Krok 1: Usiądź i podejdź do krawędzi krzesła.

    • Krok 2: Aktywuj mięśnie rdzenia.

    • Krok 3: Pochyl tułów nad nogami, przenosząc ciężar ciała na stopy.

    • Krok 4: Wyprostuj nogi, stając w pełnym rozkroku.

    Rozciąganie kolan w siadzie

    • Krok 1: Usiądź na krześle z oparciem. Usiądź tak, aby plecy były oparte o krzesło.

    • Krok 2: Podnieś jedną nogę do góry, prostując ją.

    • Krok 3: Powoli opuść nogę i powtórz na drugą stronę.

    Skurcze dna miednicy

    • Krok 1: Połóż się na plecach.

    • Krok 2: Weź kilka głębokich oddechów.

    • Krok 3: Przy wydechu napnij mięśnie łonowo-guziczne (te, których używasz do trzymania moczu).

    Wypady w przód

    • Krok 1: Stań z jedną stopą nieco przed drugą.

    • Krok 2: Zrób krok do przodu na tylnej nodze.

    • Krok 3: Ugnij przednie kolano, opuszczając się w dół w kierunku podłoża.

    • Krok 4: Nie stawiaj tylnego kolana całkowicie na podłożu.

    • Krok 5: Wstań i powtórz ćwiczenie na drugiej nodze.

    Pociągnięcia za guziki

    • Krok 1: Połóż się na plecach.

    • Krok 2: Zegnij kolana, trzymając stopy na podłodze lub łóżku.

    • Krok 3: Wykonaj wdech.

    • Krok 4: Przy wydechu zbliż pępek do kręgosłupa, aktywując mięśnie brzucha.

    • Krok 5: Przytrzymaj przez kilka sekund.

    • Krok 6: Rozluźnij się i powróć do normalnego oddychania.

    Rdzeń Twisty

    • Krok 1: Połóż się na plecach.

    • Krok 2: Zegnij kolana, trzymając stopy na łóżku lub podłodze.

    • Krok 3: Opuść kolana na jedną stronę.

    • Krok 4: Przywróć kolana do pozycji środkowej.

    • Krok 5: Powtórz ćwiczenie na drugą stronę.

    Pochylenia miednicy

    • Krok 1: Połóż się na plecach.

    • Krok 2: Zegnij kolana, stopy pozostaw na łóżku lub podłodze.

    • Krok 3: Umieść ręce pod dolną częścią pleców.

    • Krok 4: Pochyl miednicę do przodu, prostując kręgosłup i aktywując mięśnie brzucha.

    • Krok 5: Przytrzymaj przez kilka sekund.

    • Krok 6: Wróć do pozycji wyjściowej i powtórz ćwiczenie.

    Kwestie bezpieczeństwa

    Ćwiczenia te mogą zapobiec wystąpieniu kolejnej przepukliny brzusznej po operacji, jednak ważne jest również, aby zachować ostrożność i słuchać swojego ciała. Powrót do normalnego poziomu aktywności może trwać 12 tygodni po operacji. Należy zacząć od wykonywania mniejszej liczby powtórzeń i lżejszych ćwiczeń, a w miarę zdrowienia wykonywać więcej powtórzeń i bardziej forsownych ruchów.

    Podczas wykonywania tych ćwiczeń poziom bólu nie powinien znacznie wzrosnąć. Należy przerwać wykonywanie ćwiczeń, jeśli ból wzrośnie o więcej niż dwa punkty w 10-punktowej skali bólu.

    Co to jest test strunowy? Jak i kiedy jest wykonywany

    0

    Dowiedz się, co musisz wiedzieć o teście sznurkowym, poznaj kiedy i dlaczego jest on wykonywany oraz jaki może mieć wpływ na zdrowie.

    Kiedy należy wykonać test strunowy?

    Test sznurkowy może być potrzebny, jeśli lekarz uważa, że w jelitach może znajdować się pasożyt. Zwykle najpierw badana jest próbka stolca. Jeśli wynik badania kału jest negatywny, można wykonać próbę pasmową.

    Jak wykonuje się test sznurkowy?

    Test sznurkowy składa się z ważonej kapsułki żelatynowej, do której przymocowany jest sznurek. Jeden koniec sznurka przykleja się do policzka, a następnie połyka się kapsułkę. Pozostawia się ją na 4 do 6 godzin lub na całą noc. W tym czasie nie można nic jeść. Następnie sznurek jest usuwany. Zostanie ona zbadana pod mikroskopem w celu sprawdzenia, czy nie ma na niej śladów pasożytów.

    Jakie są objawy pasożyta jelitowego?

    Niektóre pasożyty mogą żyć w jelitach przez wiele lat, nie powodując żadnych objawów. Jeśli wystąpią objawy, mogą one obejmować:?

    • Biegunka

    • Nudności

    • Wymioty

    • Wzdęcia

    • Gazy

    • Luźne stolce z krwią i śluzem

    • Ból lub tkliwość brzucha

    • Utrata wagi

    • Zmęczenie

    • Robaki w stolcu

    • Wysypka lub swędzenie wokół odbytu?

    Co wywołuje pasożyty jelitowe?

    Pasożyty jelitowe rozprzestrzeniają się zazwyczaj poprzez przenoszenie z kału do jamy ustnej. Dzieje się tak, gdy połkniesz niewielką ilość odchodów. Niektóre metody przenoszenia pasożytów z kału do jamy ustnej obejmują:?

    • Spożywanie surowych owoców lub warzyw umytych w skażonej wodzie

    • Spożywanie surowych skorupiaków, które wyrosły w skażonej wodzie

    • Picie wody zanieczyszczonej surowymi ściekami

    • Pływanie w basenach, które są skażone

    • Pływanie w jeziorach lub wodach oceanów, które są zanieczyszczone surowymi ściekami

    • Aktywność seksualna polegająca na kontakcie usta-odbyt

    Jakie są rodzaje pasożytów jelitowych?

    Pasożyty jelitowe są bardziej powszechne w nierozwiniętych częściach świata, ale niektóre z nich są nadal rozpowszechnione w Stanach Zjednoczonych, w tym:?

    Enterobius vermicularis. Nazywana jest również pinworm. Jest to najczęstszy pasożyt jelitowy w Stanach Zjednoczonych. Powoduje swędzenie wokół odbytu i pochwy. Pasożyt ten jest szczególnie rozpowszechniony u dzieci. Ponad 30% dzieci na świecie jest zarażonych.

    Giardia lamblia. Jest to najczęstsza infekcja jelitowa na świecie i druga co do częstości występowania w Stanach Zjednoczonych. Giardia dobrze przeżywa w zimnych górskich strumieniach i często zaraża osoby, które spędzają dużo czasu na świeżym powietrzu. Jej przydomek to „biegunka backpackerska”. Objawy pojawiają się zwykle po 1 do 2 tygodni od zarażenia. ?

    Ancylostoma duodenale i necator americanus. Są to rodzaje tęgoryjców. Tęgoryjce żyją w jelicie cienkim. Większość inwazji tęgoryjców nie powoduje żadnych objawów. Najpoważniejszym powikłaniem po zarażeniu tęgoryjcami jest niedokrwistość spowodowana utratą krwi.

    Entamoeba histolytica. Pasożyt ten wywołuje chorobę zwaną amebiozą. Zwykle występuje w miejscach, gdzie warunki życia są zatłoczone i niehigieniczne. W Stanach Zjednoczonych jest rzadka, ale czasami występuje u osób, które niedawno podróżowały lub wyemigrowały z obszarów, gdzie jest ona powszechna, takich jak część Afryki, Ameryki Łacińskiej i Azji. Może szybko rozprzestrzeniać się na wiele osób poprzez skażoną wodę.

    Kto jest narażony na zarażenie się pasożytami jelitowymi?

    Czynniki, które mogą zwiększyć ryzyko zarażenia się pasożytami jelitowymi to:?

    • posiadanie HIV/AIDS

    • Osłabiony układ odpornościowy

    • Podróże międzynarodowe

    • Odwiedzanie lub zamieszkiwanie na obszarze, na którym występują pasożyty

    • Bycie starym lub młodym

    • Niska higiena

    • Niehigieniczne jedzenie i woda

    • Przebywanie w placówkach opiekuńczych

    • Przebywanie w ośrodkach opieki nad dziećmi

    Jak leczy się pasożyty jelitowe?

    Leczenie zakażenia pasożytniczego zależy od tego, co jest jego przyczyną. Niektóre infekcje pasożytnicze nie wymagają leczenia i ustępują samoistnie. Niektóre leki przeciwpasożytnicze pozwalają pozbyć się pasożyta. W przypadku niektórych pasożytów robaków, lek zmniejsza ich liczbę, dzięki czemu objawy ustępują. Niektóre antybiotyki i leki przeciwgrzybicze mogą leczyć inne rodzaje pasożytów.

    Jak zapobiegać pasożytom jelitowym?

    Ryzyko zarażenia się pasożytami jelitowymi można zmniejszyć stosując się do następujących wskazówek:?

    • Unikaj picia nieuzdatnionej wody z jezior lub strumieni.

    • Unikaj połykania wody z basenu lub wody z parków wodnych.

    • Upewnij się, że jedzenie jest odpowiednio ugotowane.

    • Upewnij się, że woda nie jest skażona.

    • Unikaj picia wody z kranu podczas podróży w rejony występowania pasożytów.

    • Przestrzegaj zasady „Ugotuj, ugotuj, obierz lub zapomnij” w odniesieniu do żywności podczas podróży w rejony występowania pasożytów.

    Myć ręce w następujących sytuacjach:?

    • Przed jedzeniem

    • Po skorzystaniu z toalety

    • Przed, w trakcie i po przygotowaniu posiłków

    • Przed i po opiece nad osobą chorą

    • Przed i po opatrzeniu skaleczenia lub rany

    • Po dotknięciu zwierzęcia lub odpadów zwierzęcych

    • Po zmianie pieluchy lub pomocy w korzystaniu z toalety przez dziecko