Strona główna Blog Strona 2570

W jakim celu stosuje się prednizon u psów?

0

Co to jest Prednizon? W jakim celu stosuje się go u psów? Dowiedz się więcej o dawkowaniu, skutkach ubocznych i innych.

Co to jest prednizon?

Prednizon to kortykosteroid, który zwalcza stan zapalny w chorobach związanych z osłabieniem układu odpornościowego.

Prednizon, syntetyczny steroid, ma właściwości przeciwzapalne. Lek ten można podawać doustnie, miejscowo lub we wstrzyknięciu.

W jakim celu stosuje się prednizon u psów?

Prednizon jest stosowany w leczeniu szerokiej gamy schorzeń u psów. Weterynarze przepisują go jako lek immunosupresyjny i/lub przeciwzapalny w leczeniu wielu schorzeń, w tym:

  • Reakcje alergiczne

  • Swędzenie

  • Pokrzywka

  • Choroby skóry związane z zapaleniem

  • Zapalenie stawów i choroby ortopedyczne

  • Zaburzenia układu nerwowego

  • Zapalne choroby jelit

  • Astma

  • Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń i autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna (AIHA)

Prednizon ma wiele zastosowań. Może być stosowany jako terapia zastępcza w zaburzeniach endokrynologicznych (hormonalnych), w tym w chorobie Addisona. Terapia zastępcza to rodzaj terapii, w której podaje się substancję, której niedobór występuje w organizmie, np. hormony lub składniki odżywcze.

Prednizon leczy również neoplazję (nieprawidłowe komórki lub nowotwory). Lek ten jest stosowany w leczeniu wstrząsu anafilaktycznego (zagrażającej życiu reakcji alergicznej) i urazu rdzenia kręgowego.

Jakie są działania niepożądane związane ze stosowaniem prednizonu u psów?

Stosowanie prednizonu może powodować działania niepożądane. Należą do nich:?

  • Wymioty

  • Biegunka

  • Wzmożone pragnienie

  • Pacjent

  • Przyrost masy ciała

  • Senność

Te działania niepożądane zwykle ustępują po odstawieniu leku. Jednak długotrwałe stosowanie dużych dawek prednizonu może prowadzić do poważnych zaburzeń zdrowotnych, w tym:

  • Cukrzyca

  • Lipidemia

  • Zapalenie trzustki?

  • Polifagia (zwiększony apetyt)

  • Podwyższony poziom enzymów wątrobowych?

  • Otyłość

  • Osłabienie mięśniowe

  • Wypadanie włosów?

Jaka jest dawka prednizonu dla psów?

Dawkowanie prednizonu zależy od wagi psa, dlatego należy skonsultować się z lekarzem weterynarii. Jeśli weterynarz przepisze lek częściej niż raz dziennie, należy przestrzegać harmonogramu. Nigdy nie podawaj dwóch dawek naraz, ponieważ przedawkowanie prednizonu wiąże się z kilkoma poważnymi skutkami ubocznymi.

Objawy kliniczne przedawkowania prednizonu to:

  • Wymioty

  • Gorączka

  • Biegunka

  • Napady

  • Letarg

  • Podwyższone ciśnienie krwi

  • Zwiększona częstość akcji serca

Jeśli podejrzewasz, że twoje zwierzę przypadkowo przedawkowało, natychmiast zabierz je do weterynarza.

Jak długo pies może być leczony prednizonem?

Większość lekarzy weterynarii przepisuje prednizon tylko na określony czas. Wynika to z faktu, że krótkotrwałe stosowanie prednizonu ma mniej skutków ubocznych niż długotrwałe. Im dłużej pies otrzymuje prednizon, tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych działań ubocznych.

Długoterminowe recepty wystarczają na około trzy do czterech miesięcy. W stanach krytycznych okres leczenia może się wydłużyć. O tym, jak długo pies będzie otrzymywał prednizon, decydują różne czynniki. W niektórych przypadkach długotrwałe stosowanie prednizonu jest przepisywane na całe życie.

Na przykład, jeśli pies cierpi na poważną chorobę, długotrwałe stosowanie prednizonu jest nieuniknione. Jednak przed przepisaniem leku na dłuższy okres lekarz weterynarii rozważy korzyści i ryzyko.

Czy podawać psu prednizon?

Przed podaniem zwierzęciu jakichkolwiek leków należy zawsze skonsultować się z lekarzem weterynarii. Lekarz weterynarii przepisuje leki po postawieniu pełnej diagnozy.

Wszystko, co musisz wiedzieć o boreliozie u psów

0

Dowiedz się, w jaki sposób psy zarażają się boreliozą, jakie są objawy, na co zwracać uwagę i jak leczyć tę chorobę.

Czy psy mogą zachorować na boreliozę?

Zarówno ludzie, jak i psy mogą zarazić się boreliozą w wyniku zakażenia bakterią Borrelia burgdorferi. Zakażenie rozprzestrzenia się poprzez ukąszenia kleszczy pospolitych, znanych jako Ixodes scapularis i Ixodes pacificus. Chociaż przypadki zachorowań odnotowano we wszystkich 50 stanach, niektóre regiony są bardziej narażone na kleszcze niż inne. Ixodes scapularis występuje na środkowym zachodzie i północnym wschodzie, a Ixodes pacificus na zachodnim wybrzeżu.

Kleszcze piją krew i wolą żywić się zwierzętami takimi jak nornice, myszy i jelenie, ale nie unikają psów. Gdy kleszcz ugryzie psa, musi się na nim pożywiać przez dzień lub dwa, aby przenieść szkodliwe bakterie, które mogą wywołać boreliozę. Szczyt zakażeń przypada na wiosnę, kiedy kleszcz jest w stadium nimfy, lub wiosną i jesienią, kiedy dorosłe kleszcze szukają żywiciela, na którym mogłyby się pożywić.

W ciągu ostatnich 20 lat liczba przypadków boreliozy u ludzi zgłoszonych do Centrum Kontroli Chorób podwoiła się. Psy są bardziej narażone na ryzyko zachorowania na boreliozę, ponieważ spędzają dużo czasu na zewnątrz i są bardziej narażone na kontakt z kleszczami. Jeśli pies zostanie ugryziony, prawdopodobieństwo zakażenia boreliozą wynosi około 50%.

Jakie są objawy choroby z Lyme u psów?

Jeżeli Twój zwierzak był narażony na kontakt z kleszczami, możesz zwrócić uwagę na typowe objawy boreliozy u psów:

  • Niska energia

  • Utrata apetytu

  • Gorączka

  • Opuchnięte stawy

  • Ból i dyskomfort

  • Kulawizna?

  • Odwodnienie

  • Obrzęk węzłów chłonnych

U niektórych psów dochodzi do nagłego zapalenia stawów, które następnie powoduje ból i obrzęk. Jeśli zakażenie nie jest leczone, może mieć również skutki kardiologiczne i neurologiczne. W najcięższych przypadkach borelioza u psów może powodować niewydolność nerek, a nawet śmierć. Nie zdarza się to jednak zbyt często.

Jak rozpoznaje się boreliozę u psów?

Jeśli uważasz, że Twój pies został zarażony przez kleszcza, skontaktuj się z lekarzem weterynarii i umów się na wizytę. Lekarz weterynarii zbada Twojego psa i zapyta o niedawny kontakt z kleszczami. Lekarz weterynarii wykona dwa testy krwi: Test C6 i Test Quant C6.

Test C6 wykrywa zakażenie boreliozą poprzez sprawdzenie obecności przeciwciał przeciwko białku C6. Jeśli Twój pies został zarażony, przeciwciała te zaczynają się wytwarzać od dwóch do pięciu tygodni po ukąszeniu kleszcza. W tym czasie pies może nawet nie wykazywać żadnych objawów boreliozy. Następnie wykonaj test Quant C6 oraz badanie moczu. Badanie krwi może również sprawdzić czynność nerek Twojego psa. Na podstawie tych wyników podejmowana jest decyzja o wyborze najlepszej metody leczenia dla Twojego psa.

Inne testy, które mogą dać prognozy dotyczące boreliozy u psów, to mikroskopia, izolacja kultury i PCR.

Jakie jest leczenie boreliozy u psów?

Najczęstszą metodą leczenia boreliozy u psów jest podawanie antybiotyków, które pomagają psu zwalczyć zakażenie. Objawy zwykle szybko ustępują, jeśli pies dobrze reaguje na antybiotyki. Lekarz weterynarii może również udzielić Ci dalszych instrukcji dotyczących opieki nad psem w okresie rekonwalescencji.

Standardowym antybiotykiem stosowanym w leczeniu boreliozy u psów jest doksycyklina w dawce dziesięciu miligramów na kilogram. Pies będzie musiał przyjmować ten lek doustnie co 24 godziny przez 30 dni. Niektóre psy mogą potrzebować dłuższej dawki antybiotyków, aby zwalczyć infekcję.

Nieleczona borelioza u psów może być śmiertelna. Chociaż antybiotyki pomagają złagodzić objawy, psy mogą nadal odczuwać pewne skutki zakażenia. U niektórych psów może nawet dojść do przewlekłego uszkodzenia stawów.

Jak zapobiegać boreliozie u psów?

Aby zapobiec boreliozie u psów, staraj się unikać miejsc, w których występują kleszcze, zwłaszcza w szczycie sezonu. Po powrocie z zewnątrz sprawdź ciało psa i ostrożnie usuń kleszcze pęsetą.

W zapobieganiu pomaga całoroczne zwalczanie kleszczy. Możesz również zapytać swojego lekarza weterynarii o produkty zapobiegające kleszczom. Produkty te zabijają kleszcze na ciele psa, zanim będą one miały szansę rozprzestrzenić infekcję. Szczepionki mogą również pomóc w zapobieganiu boreliozie u psów, ale lekarze weterynarii ostrzegają przed ich stosowaniem, chyba że mieszkasz na obszarze, na którym występują kleszcze.

Jak zapalenie sutka wpływa na psy?

0

Co to jest zapalenie sutka u psów i co je wywołuje? Jak leczyć zapalenie gruczołu sutkowego u psów w okresie laktacji? Kliknij tutaj, aby przeczytać o objawach klinicznych, leczeniu i zapobieganiu.

Chociaż zapalenie sutka u psów jest rzadkie, nie należy wykluczać możliwości wystąpienia tego schorzenia u psa, ponieważ może ono mieć groźne dla życia konsekwencje, jeśli nie będzie kontrolowane.

Jeśli opiekujesz się psem karmiącym, musisz koniecznie zapoznać się z oznakami, objawami i leczeniem mastitis.

Co to jest zapalenie sutka u psów?

Mastitis jest rodzajem zapalenia gruczołów sutkowych u karmiących samic. Zazwyczaj jest to infekcja bakteryjna, ale czasami infekcje grzybicze piersi mogą również powodować zapalenie sutka.

Każdy uraz gruczołu sutkowego może spowodować, że patogeny przekroczą barierę skórną i przedostaną się do gruczołu sutkowego. Jeżeli nie doszło do urazu, infekcję może wywołać również przebywanie w niehigienicznych warunkach. Ponadto normalne karmienie szczeniąt może wywołać zapalenie sutka, jeśli ssące szczenięta podrapią pierś.

Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za wywoływanie mastitis są Staphylococcus, Escherichia coli i Streptococcus.

Co wywołuje zapalenie sutka u psów?

Poza infekcjami grzybiczymi i bakteryjnymi, nagromadzenie mleka w piersi prowadzi do zapalenia sutka. Takie przypadki są często związane ze śmiercią szczeniaka.

Nagłe odstawienie od matki również prowadzi do gromadzenia się mleka. Z powodu przedłużającego się okresu gromadzenia mleka w gruczole mlekowym dochodzi do zapalenia gruczołu mlekowego.

Jeśli karmiący pies ma większy miot szczeniąt, kanał strzykowy, stanowiący podstawową barierę fizyczną, pozostaje otwarty przez dłuższy czas. Zwiększa to ryzyko przedostania się bakterii do gruczołów mlekowych.

Jakie są objawy kliniczne i symptomy zapalenia gruczołu sutkowego u psów?

Mastitis zaczyna się jako łagodna infekcja. We wczesnym stadium choroby trudno jest je wykryć. Jednym ze sposobów na wykrycie wczesnego mastitis jest uważne obserwowanie szczeniąt. Jeśli szczenięta nie przybierają na wadze, wskazuje to na możliwość wystąpienia zapalenia gruczołów mlekowych.

Karmiące psy stają się niechętne do karmienia szczeniąt z powodu ciągłego dyskomfortu, bolesności i bólu. Gdy szczenięta nie są prawidłowo karmione, dochodzi do gromadzenia się mleka, co pogarsza stan zapalny. W tym momencie zaczynają się pojawiać następujące objawy fizyczne.

  • Lekkie zaczerwienienie wokół sutka

  • Gorączka

  • Wyczuwalna masa?

  • Przebarwiony gruczoł sutkowy

  • Zapalone strzyki

  • Utrata apetytu

  • Utrata wagi

  • Senność

Jeżeli zakażenie nie ustępuje, pies może stać się ospały. Ponadto, jeśli gruczoły sutkowe staną się bardziej zaognione i owrzodzone, na piersi mogą pojawić się otwarte rany lub strupy. W mleku może znajdować się ropa lub krew. Czasami mleko wypływające z gruczołów ma gęstą konsystencję.

Kiedy mastitis postępuje, gruczoł mlekowy staje się purpurowy. Jeśli nie podejmie się leczenia, stan ten może przerodzić się w ropień. W wyniku infekcji zaczynają obumierać również tkanki. Infekcje blokują dopływ krwi, powodując obumieranie tkanek. Jeśli infekcja przedostanie się do krwiobiegu, pies zaczyna wymiotować z powodu toksyn bakteryjnych.

Jak leczyć zapalenie sutka u psów?

Odpowiednio wczesne leczenie zapalenia sutka u psów powstrzymuje rozprzestrzenianie się zakażenia i zmniejsza szkody wyrządzone przez infekcję.

Jeśli infekcja jest łagodna, wczesne leczenie w domu pomoże zmniejszyć ból. Na przykład, można stosować ciepłe okłady na gruczoły mleczne. Do ciepłych okładów można użyć liści kapusty lub ręczników.

Kiedy u psa występuje laktacja, strzyki wypłukują bakterie wraz z mlekiem. Dojenie gruczołów mlecznych co sześć godzin pobudza przepływ krwi i udrażnia przewody mleczne. Ponieważ nagromadzone mleko pogarsza przebieg infekcji, dojenie ręczne pomaga w jej leczeniu. Jednak częste ręczne oddawanie mleka jest zbyt bolesne dla niektórych psów. W takim przypadku lekarz weterynarii może również przepisać niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) w celu opanowania bólu i stanu zapalnego. Jeśli pies nie karmi szczeniąt, lekarz weterynarii może zalecić stosowanie leku ograniczającego produkcję mleka.

W przypadku zakaźnego zapalenia sutka weterynarz przepisuje antybiotyki. Przepisywane są antybiotyki takie jak Clavamox lub cefaleksyna. Jeśli lekarz weterynarii przepisze te antybiotyki, należy zwrócić uwagę na skutki uboczne u psa.

Nieleczone zapalenie sutka może spowodować gangrenę, ropnie lub doprowadzić do wstrząsu septycznego. Dlatego tak ważne jest natychmiastowe leczenie tego schorzenia. ? W przypadku ciężkiej infekcji bakterie przedostają się do krwiobiegu, co powoduje sepsę. W takim przypadku konieczna jest natychmiastowa hospitalizacja, aby pies mógł otrzymać dożylnie płyny i antybiotyki.

Jak zapobiegać zapaleniu sutka u psów?

Możesz podjąć pewne środki ostrożności, aby zapobiec mastitis u psa w okresie laktacji.

Utrzymuj higienę w miejscu, w którym przebywa pies. Niehigieniczne warunki zwiększają ryzyko wystąpienia infekcji bakteryjnych i grzybiczych.

Należy również dbać o czystość gruczołów mlekowych, regularnie kąpiąc psy w okresie laktacji. Warto również obcinać paznokcie szczeniętom, aby nie drapały karmiącego psa.

Co wywołuje wiśniowe oko u psów?

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o wiśniowym oku u psów, w tym o ryzyku i sposobach leczenia.

Co to jest wiśniowe oko u psów?

Psy mają trzecią powiekę, zwaną błoną nyktyczną, która chroni oko. Wewnątrz tej błony znajduje się gruczoł zwany gruczołem nictitans, który produkuje łzy, które natłuszczają oko. Zwykle nie widać tego gruczołu, ponieważ znajduje się on głęboko w oku, otoczony chrząstką.

Wiśniowe oko występuje, gdy gruczoł ten zgrubieje, wysunie się na swoje miejsce, a następnie wystaje poza błonę. Powoduje to powstanie opuchniętego, czerwonego lub różowego guzka w dolnej powiece, który przypomina nieco wisienkę. Termin medyczny określający wiśniowe oko to wypadnięcie gruczołu spojówkowego.

Co powoduje wiśniowe oko u psów?

Nie jest do końca jasne, co powoduje wiśniowe oko u psów, ale uważa się, że przyczyną są słabe włókna. Gruczoł jest utrzymywany w miejscu przez tkankę łączną. Jeśli te włókna są słabe, gruczoł łatwo się wysuwa i wystaje na zewnątrz. Niektóre rasy mają tendencję do częstszego występowania wiśniowego oka niż inne, co jest prawdopodobnie spowodowane genetycznie słabą strukturą oka. Częściej też występuje u szczeniąt i młodych psów.

Wiśniowe oko jest najczęstsze u:

  • Buldogi angielskie

  • Buldogi francuskie

  • Duńczyki wielkie

  • Korsarze trzcinowe

  • Shar Peis

  • Boston teriery

  • Beagle

  • Cocker spaniele

  • Lhasa Apsos

  • Shih Tzus

Rasy brachycefaliczne, które mają krótkie kończyny i „zgniecione” twarze są bardziej narażone na wystąpienie wiśniowego oka.

W niektórych przypadkach wiśniowe oko u psów może być również spowodowane alergiami środowiskowymi. Dzieje się tak dlatego, że alergeny mogą wywołać reakcję układu odpornościowego, która prowadzi do zwiększenia liczby komórek w gruczole. Gruczoł puchnie, co powoduje jego wyślizgnięcie się i wybrzuszenie z oka.

Jakie są objawy wiśniowego oka u psów?

Głównym objawem wiśniowego oka jest różowy lub czerwony guzek tkanki w oku psa w pobliżu dolnej powieki. Inne objawy wiśniowego oka u psów mogą obejmować:

  • Wyciek ropny z oka

  • Suche oko

  • Opuchnięta powieka

  • Masa, która odchodzi i powraca?

Gdy gruczoł jest przesunięty w inne miejsce, krew nie krąży prawidłowo, co prowadzi do obrzęku gruczołu i braku produkcji łez. Może również dojść do zakażenia gruczołu.

Wiśniowe oko może być duże i obejmować większą część oka psa, może też być małe i pojawiać się tylko raz na jakiś czas. Zazwyczaj nie boli, ale pies może pocierać to miejsce, drażnić je i doprowadzić do krwawienia.

Jak leczyć wiśniowe oko u psów?

Wiśniowe oko wymaga zabiegu chirurgicznego w celu zmiany położenia gruczołu. W przeszłości lekarze weterynarii po prostu go usuwali, ale badania wykazały, że bez gruczołu oko nie wytwarza wystarczającej ilości łez. Bez łez pies będzie miał suche oko, zwane keratoconjunctivitis sicca, co może prowadzić do poważnych problemów z widzeniem.

Lekarz weterynarii będzie próbował skorygować położenie gruczołów, stosując różne techniki chirurgiczne. Należą do nich:

Zszycie. Polega ono na zmianie położenia gruczołu i przyszyciu go do tkanki łącznej wokół oka w celu utrzymania go na miejscu.

Imbrykacja. W tym przypadku, zwanym również techniką kopertową lub kieszonkową, usuwa się tkankę nad gruczołem. Następnie gruczoł jest pokrywany błoną śluzową i zaszywany jak kieszeń, aby wcisnąć gruczoł z powrotem na miejsce.

W zależności od stopnia zaawansowania wiśniowego oka lekarz weterynarii może zastosować obie te techniki razem, aby uzyskać najlepsze wyniki.

Jakie są zagrożenia związane z operacją wiśniowego oka?

Chociaż powikłania po operacji oka wiśniowego są rzadkie, zawsze istnieje ryzyko. Należą do nich:

  • Urazy i uszkodzenia oczu

  • Luźne szwy, które się rozwiązały

  • Stan zapalny

  • Opuchlizna?

Pewien obrzęk, stan zapalny i ból są normalne po operacji i powinny ustąpić w ciągu tygodnia.

W niektórych przypadkach wiśniowe oko może jednak powrócić i może być konieczna kolejna operacja. Często zdarza się, że wiśniowe oko jest leczone w jednym oku, a następnie obserwuje się je również w drugim oku.

Jeśli u Twojego psa wystąpi ciężki przypadek wiśniowego oka – masa powróci lub gruczoł przestanie działać – konieczne może być usunięcie gruczołu. W takim przypadku u psa wystąpi suchość oka i konieczne będzie codzienne podawanie leków wspomagających nawilżanie. Bez leków oko stanie się podrażnione i niewygodne, co może prowadzić do ślepoty.

Czy można zapobiegać wiśniowemu oku u psów?

Ponieważ wiśniowe oko jest spowodowane genetycznie słabą tkanką, nie ma sposobu, aby mu zapobiec. Jednak dzięki leczeniu gruczoł zwykle wraca do normalnego funkcjonowania w ciągu kilku tygodni od zabiegu.

Jeśli wiśniowe oko pozostanie nieleczone, masa i powieka ulegną podrażnieniu, zapaleniu, a nawet zakażeniu, co może prowadzić do trwałych uszkodzeń. Jeśli zaobserwujesz u psa wiśniowe oko, wymaga ono natychmiastowego leczenia. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii.

Dowiedz się więcej o piodermii, częstej chorobie bakteryjnej u psów

0

Piodermia, czyli zakażenie skóry, jest częstą chorobą bakteryjną występującą u psów. Już dziś poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

W zależności od głębokości zajęcia skóry, piodermię u psów dzieli się na:

  • Piodermię powierzchniową

  • Piodermia powierzchowna, zwana również powierzchownym bakteryjnym zapaleniem mieszków włosowych

  • Piodermia głęboka

Co wywołuje piodermię u psów?

Piodermia jest chorobą bakteryjną. Bakterie, które najczęściej wywołują piodermię u psów to:

  • Staphylococcus pseudintermedius, najczęstsza przyczyna

  • Gronkowce koagulazoujemne

  • Streptococci

  • Micrococcus species

  • Acinetobacter

Inne bakterie, takie jak Proteus i Pseudomonas, zostały znalezione w piodermii u psów. Bakterie te prawdopodobnie nie wywołują choroby same z siebie.

Skóra Twojego psa jest dość odporna na działanie bakterii, kiedy jest sucha. Wilgotne obszary skóry pozwalają bakteriom rozwijać się i wywoływać infekcje.

Piodermia powierzchniowa u psów

Piodermia powierzchniowa obejmuje najbardziej zewnętrzne warstwy skóry, ale nie mieszki włosowe. Choroba ta może objawiać się na kilka różnych sposobów:

Piodermia fałdowa (intertrigo). Jeżeli u Twojego psa fałdy skórne pozostają wilgotne, bakterie mogą się w nich namnażać i wywoływać chorobę. Zwróć uwagę na nadmierne swędzenie, czerwone i obolałe fałdy skórne, białą lub żółtą wydzielinę oraz śmierdzącą skórę.

Ostre wilgotne zapalenie skóry (hot spots). Na skórze psa pojawiają się małe, czerwone, wilgotne plamy. Stają się one bolesne, powiększają się, łysieją i zaczynają sączyć, jeśli nie są leczone.

Zespół przerostu bakteryjnego. Pies ma czerwone obszary na skórze, ale bez czyraków, widocznej ropy lub skorupy. Zauważalne jest swędzenie, zaczerwienienie, łysienie i nieprzyjemny zapach.

Piodermia powierzchowna psów

Jest to najczęstszy rodzaj piodermii u psów, znany również jako powierzchowne bakteryjne zapalenie mieszków włosowych. Obejmuje ona najbardziej zewnętrzne części mieszków włosowych psa. Podobnie jak inne rodzaje piodermii, piodermia powierzchowna psów jest zakażeniem bakteryjnym. Najczęstszą przyczyną jest Staphylococcus pseudintermedius.

Piodermia powierzchowna psów objawia się jako czerwone czyraki i wypełnione ropą obrzęki na skórze psa. Można zauważyć, że znajdują się one w pobliżu lub na mieszkach włosowych. U psa mogą pojawić się obszary łysienia oraz obszary skóry o ciemniejszym lub jaśniejszym zabarwieniu.

Powierzchowne bakteryjne zapalenie mieszków włosowych u psów często ma przyczyny leżące u podłoża. Do najczęstszych z nich należą:

  • Alergie

  • Pasożyty

  • Niewłaściwa pielęgnacja

  • Nadmierne drapanie

  • Obrażenia

  • Zaburzenia hormonalne

  • Zaburzenia rogowacenia (nieprawidłowości keratyny, białka strukturalnego skóry)

  • Dysplazje mieszkowe (wady mieszków włosowych i trzonu włosa, powodujące podatność na infekcje)

Piodermia głęboka u psów

Piodermia głęboka dotyczy głębszych warstw skóry, zwanych skórą właściwą. Piodermia głęboka objawia się bólem w miejscu zakażenia, tworzeniem się strupów, nieprzyjemnym zapachem oraz sączeniem się ropy i krwi. Jest to niebezpieczny stan, ponieważ zakażające bakterie mogą przedostać się do krwiobiegu, powodując bakteriemię (niebezpieczne zakażenie krwi).

Bakterie biorące udział w zakażeniu są takie same jak w innych postaciach piodermii. Ponieważ ten rodzaj piodermii niesie ze sobą ryzyko przedostania się infekcji do krwi i innych narządów, zawsze leczy się ją antybiotykami.

Jak leczyć piodermię u psów?

Leczenie piodermii polega na podawaniu antybiotyków, ale ich rodzaj zależy od rodzaju piodermii, na którą cierpi pies.

Jeśli zauważysz u swojego psa piodermię, powinieneś udać się do lekarza weterynarii. Oceni on psa i wykona niezbędne badania. Chociaż diagnoza jest zazwyczaj prosta, lekarz weterynarii może zlecić pobranie wycinka skóry lub wymazu z ropą do laboratorium w celu wykonania posiewu bakteryjnego. Pomoże to w doborze odpowiedniego antybiotyku.

Wiele antybiotyków, które wcześniej były bardzo skuteczne, takich jak penicylina i ampicylina, nie jest obecnie stosowanych. Najczęstsza przyczyna piodermii bakteryjnej u psów, Staphylococcus pseudintermedius, jest często oporna na te antybiotyki.

Lekarz weterynarii prawdopodobnie przepisze cefalosporynę pierwszej generacji, klindamycynę lub połączenie amoksycyliny i klawulanianu. Antybiotyki te mają większą skuteczność w zwalczaniu piodermii u psów. Leczenie jest zazwyczaj konieczne przez kilka tygodni.

Jeśli zauważysz, że stan Twojego psa nie uległ poprawie po 2 tygodniach, lub że pojawiają się u niego nowe czyraki lub inne zmiany, możliwe, że leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Należy porozmawiać z lekarzem weterynarii. Być może będzie on chciał pobrać na posiew ropę ze skóry psa, aby ukierunkować dalsze leczenie.

Długotrwałe leczenie jest niezbędne do całkowitego wyleczenia. Jeśli u Twojego psa występuje piodermia powierzchowna, lekarz weterynarii zaleci antybiotykoterapię przez 7 do 10 dni po ustąpieniu zakażenia. W przypadku piodermii głębokiej zaleca się 14 do 20 dni leczenia antybiotykami po ustąpieniu objawów piodermii.

Powierzchowne i powierzchniowe rodzaje piodermii można leczyć, stosując miejscowo chlorheksydynę, nadtlenek benzoilu lub mleczan etylu. Leki te mogą występować w postaci szamponów, sprayów, żeli, maści lub kremów. Takie leczenie jest szybciej skuteczne, ma mniej działań niepożądanych i skraca czas potrzebny na leczenie. Leczenie za pomocą szamponów leczniczych pozwala również na usunięcie skorupy i oczyszczenie sierści psa.

Jeśli u psa występuje piodermia na dużych powierzchniach skóry, lekarz weterynarii prawdopodobnie zdecyduje się na doustne podanie antybiotyków. Głęboka piodermia i piodermia powtarzająca się również wymagają dłuższych kursów antybiotyków.

Jak robaki płucne wpływają na psy?

0

Dowiedz się, w jaki sposób psy zarażają się lungwormą i jak choroba ta wpływa na ich zdrowie. Poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia robaka płuc u psów.

Jak robaki płucne wpływają na psy?

Mól płucny, czyli Angiostrongylus vasorum, jest robakiem atakującym psy i lisy. Ten rodzaj robaka został znaleziony w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii, Indiach, Afryce Południowej, Australii i Francji.

Po wniknięciu do organizmu robak zaczyna zakażać organy zwierzęcia. Gdy pies zostanie zarażony, dorosłe robaki płucne zaczynają żyć w sercu. Osiedlają się również w głównych naczyniach doprowadzających krew do płuc.

Jak wyglądają robaki płucne?

Dorosłe nicienie płucodyszne to małe, białe, włosowate robaki o długości od 1 do 3 cali. Samice są zwykle dłuższe od samców.

Jak psy zarażają się nicieniem płucnym?

Psy zarażają się motylicą płucną od zarażonych ślimaków. Po ich zjedzeniu przez psa larwy motylicy płucnej rozpoczynają fazę rozwojową wewnątrz organizmu.

Kiedy larwy przekształcają się w osobniki dorosłe, zaczynają przemieszczać się w organizmie psa w kierunku serca i naczyń krwionośnych. Prowadzi to do poważnych problemów z sercem i układem oddechowym u psa, w tym do zapalenia płuc.

We wczesnym stadium zakażenia pies nie wykazuje żadnych objawów. Jednak gdy robaki zaczynają wytwarzać larwy wewnątrz ciała psa, zaczynają pojawiać się objawy. Zwykle dzieje się to po 28 dniach od zakażenia.

Niektóre poważne problemy zdrowotne obejmują krwotoki (nieprawidłowe krwawienie) w ważnych narządach ciała psa, w tym w płucach, jelitach, oczach, wątrobie i rdzeniu kręgowym. Nieleczony stan może zagrażać życiu.

Jakie są objawy robaka płucnego u psów?

Do typowych objawów inwazji motylicy płucnej u psów należą:

  • Łagodny kaszel do ciężkiej niewydolności oddechowej

  • Niechęć do wysiłku fizycznego

  • Przedłużające się krwawienie po niewielkim urazie lub skaleczeniu

  • Nieprawidłowe krzepnięcie krwi

Zarażenie nicieniami płucnymi nie może być przenoszone bezpośrednio z psa na psa. Może jednak zostać przeniesiona poprzez wydalanie larw z kałem. Odchody te mogą zakażać kolejne ślimaki, które mogą być zjadane przez inne psy. Taki cykl pozwala na szybkie rozprzestrzenianie się zakażenia.

Czy niektóre psy są bardziej narażone na zarażenie motylicą płucną?

Tasiemce płucne mogą zarażać psy wszystkich ras i w każdym wieku. Szczenięta młodsze niż 2 lata mogą być bardziej narażone na zarażenie się tą chorobą z powodu częstego przebywania na zewnątrz.

Ślimaki są bardziej obecne w wilgotnych miesiącach wiosennych. Każdy kontakt psa ze śluzem na dworze może oznaczać zakażenie. Psy, które mają zwyczaj celowego zjadania ślimaków, są bardziej narażone na ryzyko zarażenia.

Jak rozpoznać zarażenie nicieniem płucnym u psa?

Lekarze weterynarii badają objawy i sposób przenoszenia się choroby, a także wykonują badania krwi w celu wykrycia larw w kale i zdiagnozowania zarażenia motylicą płucną u psów. W celu łatwiejszego zdiagnozowania zakażenia mogą oni zastosować endoskopię (bronchoskopię) oraz badania obrazowe, takie jak radiogramy i zdjęcia rentgenowskie.

W kale może znajdować się tylko kilka larw. Bronchoskopia (badanie płuc i dróg oddechowych) może być bardziej pomocna w diagnozowaniu zakażenia motylicą płucną. Obejmuje ona pobranie popłuczyn z tchawicy w celu zbadania obecności jaj, białych krwinek i larw.

Jak leczyć zarażenie nicieniami płucnymi u psów?

Weterynarze przepisują leki przeciwpasożytnicze w leczeniu robaków płuc u psów, wraz z chirurgicznym usunięciem guzków tchawicy. Leczenie przeciwpasożytnicze może trwać do 2 miesięcy.

Jak powstrzymać psa przed zjadaniem ślimaków?

Jeżeli podróżujesz z psem do miejsc, w których wykryto występowanie motylicy płucnej, porozmawiaj z lekarzem weterynarii. Regularne leczenie przeciwgrzybicze może pomóc w zapobieganiu tej chorobie u psów. Wychodząc z psem na spacer, możesz również sprawdzić, czy w otoczeniu nie ma ślimaków.

Zniechęcaj psa do zabawy ze ślimakami, odwracając jego uwagę czymś innym. Pomocne jest również bezpieczne usuwanie odchodów psa.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa: objawy i leczenie u psów

0

O kardiomiopatii rozstrzeniowej u psów mówimy wtedy, gdy mięsień sercowy staje się słaby. Już dziś poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

DCM występuje najczęściej u niektórych ras psów dużych i olbrzymich.

Co to jest DCM u psów?

DCM u psów może dotyczyć obu stron serca, ale najczęściej występuje po stronie lewej, która jest odpowiedzialna za wypychanie krwi do organizmu. W miarę pogłębiania się choroby może wystąpić kilka problemów:

Powiększone lub poszerzone komory. Ponieważ mięsień sercowy słabnie i ma problemy z pompowaniem krwi, krew napływa do serca i podnosi ciśnienie w jego wnętrzu. Mięsień staje się cienki, a ciśnienie rozciąga go, powodując rozdęcie lub powiększenie serca.

Nieszczelne zastawki. W miarę powiększania się serca oraz wzrostu ciśnienia i ilości krwi, zastawki serca zaczynają przeciekać, powodując szmery w sercu.

Nieregularne bicie serca. Bez siły mięsień sercowy zaczyna bić nieregularnie, a to prowadzi do zmniejszenia ilości krwi pompowanej przez organizm.

Zastoinowa niewydolność serca. Gdy zastawki przeciekają krew z powrotem do serca, płyn przedostaje się do płuc i wsiąka w tkankę płucną, powodując problemy z oddychaniem.

Co powoduje DCM u psów?

Nie jest do końca jasne, dlaczego psy zapadają na DCM, ale prawdopodobnie kilka czynników odgrywa tu rolę, m.in:

Genetyka. Niektóre rasy mogą mieć dziedziczną skłonność do zachorowania na DCM. Rasy duże i olbrzymie są bardziej narażone na DCM, zwłaszcza dobermany, boksery i dogi. DCM może wystąpić u mniejszych ras, takich jak cocker spaniele, ale jest u nich mniej powszechne.

Wiek… Starsze psy są również bardziej narażone na DCM; rzadko zdarza się to u psów poniżej 4 roku życia.

Odżywianie… Niektóre psy z DCM nie mają wystarczającej ilości aminokwasów: tauryny lub l-karnityny. Niedobór może wystąpić, jeśli w diecie nie ma wystarczającej ilości tych aminokwasów lub jeśli pies nie może prawidłowo wchłaniać aminokwasów.

Istnieją również doniesienia o występowaniu DCM u psów, które stosują dietę bezzbożową lub karmę zawierającą takie składniki jak:

  • Groch

  • Soczewica

  • Nasiona roślin strączkowych

  • Ziemniaki?

Nie jest jasne, czy i w jaki sposób te pokarmy powodują kardiomiopatię rozstrzeniową, ale badania nad tym związkiem trwają.

Zakażenie. Parwowirus u szczeniąt i niektóre choroby, takie jak choroba Chagasa, mogą powodować problemy z sercem, ale zdarza się to rzadko.

Toksyny. Niektóre substancje chemiczne mogą uszkadzać serce i prowadzić do DCM. Najczęstszą toksyną jest lek przeciwnowotworowy o nazwie doksorubicyna.

W większości przypadków kardiomiopatia rozstrzeniowa u psów ma podłoże genetyczne i zwykle występuje u niektórych ras.

Jakie są objawy DCM u psów?

Choroba postępuje powoli i może nie dawać żadnych objawów, ale objawy DCM u psów mogą pojawić się nagle. Oznaki i objawy różnią się w zależności od stadium choroby i rasy psa.

Objawy obejmują:

  • Szybkie bicie serca

  • Kaszel

  • Kłopoty z oddychaniem

  • Szybkie oddychanie lub dyszenie

  • Świszczący oddech i przekrwienie

  • Utrata apetytu

  • Blade dziąsła

  • Słabość

  • Omdlenia?

  • Utrata wagi

  • Zmęczenie?

  • Opuchnięty brzuch z powodu nagromadzenia płynów

  • Zapaść

  • Nagła śmierć

Jak rozpoznaje się kardiomiopatię rozstrzeniową u psów?

Lekarz weterynarii przeprowadzi badanie fizykalne i osłucha płuca oraz serce psa. Jeśli usłyszy szmery w sercu, nieregularne bicie serca lub dziwne odgłosy w płucach, wykona badania w celu potwierdzenia. Badania te obejmują:

RTG klatki piersiowej. Badania te mogą wykazać obecność płynu w płucach.

Elektrokardiogram. Badanie to pokazuje rytm elektryczny serca i pomaga znaleźć nieregularne bicie serca.

Echokardiogram… To badanie ultrasonograficzne pokazuje wielkość serca i stopień jego wydolności.

Badania krwi. Sprawdzają poziom pewnych białek, który zmienia się wraz z chorobą serca, a także czynność wątroby i nerek.

Jeśli pies należy do rasy, która ma tendencję do zapadania na DCM, lekarz weterynarii może zlecić wykonanie rutynowych badań przesiewowych. Obejmują one zwykle regularne kontrole w celu osłuchania serca. W przypadku nieregularnego bicia serca, lekarz może wykonać 24-godzinne badanie holterowskie w celu sprawdzenia rytmu serca. Wczesne wykrycie DCM może pomóc w spowolnieniu postępu choroby.

Jak leczy się kardiomiopatię rozstrzeniową u psów?

Wczesne leczenie może zapobiec szybkiemu pogłębianiu się choroby. Lekarz weterynarii może przepisać kilka rodzajów leków w celu kontrolowania ilości płynów, kontrolowania rytmu serca i spowolnienia postępu choroby, w tym:

  • Inhibitory ACE

  • Diuretyki

  • Beta-blokery

  • Leki na ciśnienie krwi

  • Glikozydy nasercowe, takie jak digoksyna

  • Suplementy tauryny

Suplementy są przeznaczone wyłącznie do leczenia żywieniowych przypadków DCM i nie leczą przyczyn genetycznych ani innych. Ważne jest, aby przed podaniem psu suplementów porozmawiać z lekarzem weterynarii.

DCM zmienia się powoli w czasie, więc przy wczesnym rozpoznaniu i leczeniu pies może przeżyć kilka lat, zanim pojawią się objawy choroby.

Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o ryzyku wystąpienia DCM u psów i możliwościach leczenia.

Toczeń u psów, przyczyny i leczenie

0

Co to jest toczeń u psów i co go wywołuje? Jak można leczyć toczeń? Kliknij tutaj, aby przeczytać o objawach klinicznych, leczeniu i innych.

Toczeń rumieniowaty układowy u psów

Toczeń układowy u psów dotyka różnych części ciała. Naśladuje on również objawy innych chorób. Z tego powodu trudno jest zdiagnozować toczeń u psa.

Toczeń poważnie wpływa na tkanki wewnętrzne psów. Ponieważ choroba atakuje tkanki wewnętrzne, wpływa na wiele układów i funkcji organizmu. Na przykład, u niektórych psów układ odpornościowy atakuje narządy, podczas gdy u innych może wpływać na skórę i gruczoły.

Toczeń rumieniowaty dyskretny u psów

Toczeń dyskoidalny u psów znany jest również jako toczeń rumieniowaty twarzy lub skórny. Różne typy DLE dotykają wyrostka nosowego, błony śluzowej, dziąseł lub skóry u psów. W wyniku tego u psów dochodzi do tworzenia się strupów i strupów na skórze. Najczęściej strupy występują wokół nosa.

Ponieważ układ odpornościowy atakuje warstwę komórek w obrębie skóry, powoduje to złuszczanie się powierzchni skóry. W wyniku tego dochodzi do zaburzenia pigmentacji skóry. DLE występuje często w gorącym i słonecznym klimacie, gdzie promieniowanie UV pogarsza stan.

Jakie są objawy tocznia rumieniowatego układowego u psów?

Objawy tocznia układowego u psów zależą od tkanki, która jest dotknięta chorobą. Do objawów SLE należą:

  • Zaczerwienienie skóry i zmieniona pigmentacja

  • Owrzodzenie skóry

  • Letarg

  • Obrzęk węzłów chłonnych

  • Utrata apetytu

  • Gorączka

  • Ból mięśni?

  • Powiększenie wątroby?

  • Powiększona śledziona?

Jakie są objawy dyskretnego tocznia rumieniowatego u psów?

DLE dotyka skóry twarzy, zwłaszcza wokół nosa. Do typowych objawów DLE należą:

  • Zakażenia bakteryjne w obszarze dotkniętym chorobą

  • Swędzenie

  • Łuszcząca się skóra

  • Strupy

  • Blizny

  • Depigmentacja?

  • Ból w miejscu zakażenia

  • Zaczerwienienie?

  • Wrzody?

  • Nadżerka?

Co wywołuje toczeń u psów?

Przyczyny tocznia u psów obejmują czynniki genetyczne, zaburzenia immunologiczne i czynniki środowiskowe. Czynniki środowiskowe, takie jak promieniowanie ultrafioletowe i dym papierosowy wywołują lub pogarszają przebieg DLE. Stres również może pogorszyć przebieg tocznia.

Niektóre rasy psów są bardziej podatne na zachorowanie na tę chorobę. Należą do nich owczarki niemieckie, brytany, alaskan malamuty, syberian husky, chow chow i owczarki szetlandzkie.

Jak leczyć toczeń układowy u psów?

Jeżeli układ odpornościowy psa zaatakuje czerwone krwinki, konieczna jest natychmiastowa hospitalizacja. Leczenie tru zależy od zakażonego układu organizmu, ale zawsze konieczne jest podawanie leków przeciwzapalnych i immunosupresyjnych. Na przykład, jeśli u psów z toczniem występuje zapalenie stawów, konieczne jest ograniczenie aktywności. Jednak leki przeciwzapalne i immunosupresyjne będą prawie zawsze potrzebne.

Jeśli u psa występuje nadwrażliwość skóry na słońce, leczenie obejmuje ochronę przed słońcem, aby zapobiec powstawaniu zmian skórnych.

W ciężkich przypadkach tru może wpływać na nerki. Lekarz weterynarii może zalecić leki i dietę wysokiej jakości.

Jak leczyć toczeń dyskoidalny u psów?

Ponieważ każdy pies inaczej reaguje na leki, lekarz weterynarii może podać różne kombinacje leków, aby sprawdzić, co najlepiej zadziała w przypadku danego psa.

Niektóre psy dobrze reagują na leczenie miejscowe. Do leków miejscowych należą maści, takie jak takrolimus, lub miejscowe kremy steroidowe. W przypadku leczenia miejscowego należy nakładać maść na dziesięć minut. Upewnij się, że zwierzę nie zlizuje maści.

Niektóre psy wymagają również podawania leków ogólnoustrojowych, takich jak połączenie antybiotyku z niacynamidem, na przykład tetracykliny z niacynamidem. Jeśli pies nie reaguje dobrze na te leki, może potrzebować silniejszego leku immunosupresyjnego, takiego jak cyklosporyna.

Dobre efekty może przynieść także stosowanie małych dawek sterydów. Lekarz weterynarii zbada psa i sprawdzi, jaka kombinacja leków będzie najlepsza. Czasami terapia ogólnoustrojowa jest łączona z leczeniem miejscowym, aby uzyskać najlepsze wyniki.

Jakie są niektóre długoterminowe problemy związane z toczniem u psów?

Toczeń u psów wymaga długotrwałego leczenia. W przypadku DLE leczenie powinno być kontynuowane aż do zaniku wszystkich zmian chorobowych. Nie należy przerywać leczenia nawet wtedy, gdy stan zapalny się zmniejszy, ponieważ leczenie zmian trwa dłużej.

Po ustąpieniu zmian lekarz weterynarii odstawia leki, stopniowo zmniejszając ich dawkę, aby zapobiec zaostrzeniu choroby.

Tru u psów ma charakter postępujący. Diagnoza wymaga długotrwałego leczenia w celu zmniejszenia odpowiedzi immunologicznej psa. Przyjmowanie przez psa leków obniżających odporność ma różne skutki uboczne.

Ważne jest również, aby pamiętać o ochronie psa przed światłem słonecznym i innymi czynnikami środowiskowymi, które pogarszają objawy tocznia. Psy z toczniem powinny pozostawać w pomieszczeniach zamkniętych w ciągu dnia, aby zminimalizować ekspozycję na słońce.

Czy orzeszki ziemne są bezpieczne dla psów? To, co muszą wiedzieć wszyscy właściciele zwierząt domowych

0

Jako świadomy właściciel zwierzęcia, ważne jest, aby wiedzieć, co jest bezpieczne dla Twojego psa. Dowiedz się, czy spożywanie orzeszków ziemnych jest bezpieczne dla Twojego psa, jakie są możliwe skutki uboczne i jakie jest prawidłowe dawkowanie.

Niestety, odpowiedzi na te pytania nie są tak proste, jak „tak” lub „nie”. Niektóre rodzaje masła orzechowego mogą wywołać reakcję alergiczną lub być śmiertelne dla Twojego psa. Dowiedzmy się, dlaczego.

Czy orzeszki ziemne są dobre dla psów?

Orzeszki ziemne są bardzo wartościowym pożywieniem, zawierającym cenne minerały i witaminy.

Są zdrowe dla psów, tak samo jak dla ludzi. Orzeszki ziemne dostarczają naszym pupilom niezbędnych składników odżywczych, takich jak witamina B6, witamina E, fosfor, potas, niacyna i wiele innych.

Musisz jednak zachować ostrożność, jeśli chcesz codziennie podawać psu orzeszki ziemne.

Czy orzeszki ziemne są bezpieczne dla psów?

Tak, w małych ilościach. Wybór odpowiedniego rodzaju orzeszków ziemnych i masła orzechowego jest również ważny dla zdrowia Twojego psa.

Warto wiedzieć, że orzeszki ziemne są bogate w tłuszcze. Ponieważ psy zwykle nie radzą sobie z trawieniem tłuszczów, może to prowadzić do problemów trawiennych.

Niektóre z typowych objawów zaburzeń trawienia u psów to wymioty i biegunka.

W większości przypadków spożywanie zbyt dużej ilości tłuszczów może prowadzić do bolesnego stanu zwanego zapaleniem trzustki. Zapalenie trzustki jest stanem zapalnym trzustki psa spowodowanym regularnym spożywaniem tłuszczów.

Chociaż stan ten jest uleczalny, może też okazać się śmiertelny.

Czy psy mogą więc jeść orzeszki ziemne? Tak, mogą, ale w małych ilościach.

Najlepszymi rodzajami orzeszków ziemnych są te niesolone, prażone na sucho lub surowe, ale mogą one nie być tak smaczne jak solone. Jeśli Twój pies zje jeden lub dwa solone orzeszki, nic mu nie będzie.

Jednak spożywanie zbyt dużej ilości solonych orzeszków ziemnych ma pewne wady. Orzeszki te zawierają duże ilości sodu, który może być szkodliwy dla zdrowia Twojego psa. Dlatego przygotowując smakołyki dla psa, używaj orzeszków o niskiej zawartości sodu.

Czy psy mogą być uczulone na masło orzechowe?

Masło orzechowe jest smacznym przysmakiem dla psów. Jednak niewłaściwy produkt może wywołać u nich silną reakcję alergiczną. Najbezpieczniejszym wyborem masła orzechowego dla Twojego psa jest takie, które nie zawiera sztucznego słodzika o nazwie ksylitol.

Chociaż składnik ten jest często stosowany w wielu produktach spożywczych jako zamiennik cukru, jest on bardzo toksyczny dla psów, nawet jeśli jest spożywany w niewielkich ilościach.

Może on powodować stan znany jako hipoglikemia, który oznacza spadek poziomu cukru we krwi prowadzący do niewydolności wątroby, co może być śmiertelne.

Jako odpowiedzialny właściciel zwierzęcia, musisz zawsze sprawdzać etykietę masła orzechowego, zanim kupisz je swojemu psu. Jeśli na liście składników znajduje się ksylitol, nie wkładaj go do koszyka. Niektóre marki zamiast ksylitolu stosują także „naturalny słodzik” lub „alkohol cukrowy”.

Pamiętaj, aby nie podawać psu masła orzechowego w dużych ilościach, niezależnie od tego, czy zawiera ono ksylitol, czy nie. Zawsze dbaj o to, aby dieta Twojego pupila była umiarkowana i zbilansowana, co pozwoli mu zachować zdrowie przez długi czas.

Jeśli Twój pies zje ksylitol, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii lub z biurem kontroli zatruć zwierząt. Niektóre z typowych objawów zatrucia ksylitolem to dezorientacja, drgawki, dyszenie, zataczanie się lub upadek.

Jakie psy powinny unikać orzeszków ziemnych?

Niektóre psy z poważnymi schorzeniami powinny całkowicie unikać jedzenia orzeszków ziemnych, w tym:

  • Psy mające problemy z nerkami. Masło orzechowe zawiera zazwyczaj dużo sodu lub soli, co może pogorszyć problemy z nerkami u psa.

  • Niektóre psy stosują ścisłą, zalecaną przez weterynarza dietę. Jeśli więc pies jest na specjalnej diecie, lepiej nie podawać mu masła orzechowego.

  • Psy z nadwagą. Masło orzechowe zawiera dużo tłuszczów, więc nie jest dobre dla psów z nadwagą.

Jaka jest bezpieczna ilość orzeszków ziemnych, którą można podawać mojemu psu?

Kluczem do określenia właściwej dawki orzeszków ziemnych dla Twojego psa jest umiar. Jeśli Twój pies uwielbia orzeszki ziemne, nie powinieneś pozwalać mu na jedzenie więcej niż kilku orzeszków dziennie.

Zaplanuj 2-3 dniową przerwę między kolejnymi dawkami.

Przed podaniem psu, zwłaszcza mniejszym rasom, lepiej usunąć łupiny z orzeszków ziemnych. Włóknisty materiał może bowiem spowodować zadławienie się Twojego czworonożnego przyjaciela.

Jeśli masz więcej pytań lub wątpliwości, odwiedź swojego lekarza weterynarii, który ustali właściwą i bezpieczną dawkę orzeszków ziemnych dla Twojego futrzanego przyjaciela.

Czy orzechy są szkodliwe dla psów?

Nie, orzechy nie są szkodliwe dla naszych futrzanych przyjaciół, jeśli są spożywane w niewielkich ilościach. Lepiej jednak unikać regularnego podawania psu orzeszków ziemnych lub podobnych smakołyków.

Większość właścicieli zwierząt woli przygotowywać domowe przysmaki dla swoich psów. Dzięki temu mogą dostosować ilość składników i wyeliminować wszelkie zagrożenia dla zdrowia.

Poznaj objawy i leczenie erlichiji u psów

0

Ehrlichia jest niebezpieczną chorobą, którą psy zarażają się poprzez ukąszenia kleszczy. Już dziś poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

Co to jest erlichioza u psów?

Ehrlichia to riketsje, rodzaj bakterii, które żyją wewnątrz komórek. Wywoływana przez nie choroba znana jest jako erlichioza. Kilka rodzajów Ehrlichia wywołuje chorobę u psów, ale dwa gatunki są powszechne: Ehrlichia canis i Ehrlichia ewingii.

Bakterie te żyją w kleszczach. Kiedy kleszcze te ukąszą psa, bakterie zawarte w ich ślinie wywołują zakażenie. Kilka gatunków kleszczy może przenosić tę infekcję. Najczęściej spotykane to kleszcz brązowy, kleszcz samotnej gwiazdy, kleszcz amerykański i kleszcz czarnonogi. Kleszcze przenoszą zakażenie po przyczepieniu do psa przez kilka godzin.

Ehrlichia atakuje monocyty, które są komórkami układu odpornościowego psa. Niektóre gatunki atakują również płytki krwi, które są niezbędne do krzepnięcia krwi. Ehrlichia u psów może powodować zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenię) i krwawienia.

Jakie są objawy erlichiozy u psów?

Objawy erlichiozy mogą być natychmiastowe (ostre) lub długotrwałe (przewlekłe). Objawy ostre występują po 7 do 21 dniach od ukąszenia kleszcza i dlatego często występują w lecie, kiedy kleszcze są aktywne. Powszechnymi objawami są:

  • Gorączka

  • Obrzęk węzłów chłonnych

  • Kulawizna i sztywność

  • Niechęć do chodzenia

  • Zmniejszony apetyt

  • Zmęczenie

  • Kaszel i trudności w oddychaniu

Pies najprawdopodobniej wyzdrowieje z tej ostrej choroby. Jeśli erlichioza zostanie wcześnie rozpoznana, zgony są rzadkością u młodych, zdrowych psów.

Choroba przewlekła może pojawić się o każdej porze roku. U Twojego psa mogą wystąpić niektóre lub wszystkie z wymienionych objawów:

  • Powiększenie śledziony i węzłów chłonnych

  • Niska liczba płytek krwi i krwawienie z nosa, skóry, dziąseł, stolca lub moczu?

  • Niewydolność nerek

  • Problemy z mózgiem i kręgosłupem częściowy paraliż, brak koordynacji i depresja

  • Utrata wagi

  • Kulawizna, która może przechodzić z jednej kończyny na drugą

Jak rozpoznaje się erlichiozę u psów?

Jeżeli zauważysz, że Twój pies nie je dobrze, jest ospały lub ma inne objawy erlichiozy u psów, powinieneś udać się do lekarza weterynarii. Jeśli pies przebywał na obszarze zarażonym kleszczami lub mieszkał w hodowli lub pensjonacie, lekarz weterynarii zleci wykonanie badań w celu zdiagnozowania erlichiozy.

Niektóre z testów pomocnych w diagnostyce erlichiozy to:?

  • Pełna morfologia krwi (CBC). Zwykle stwierdza się niski poziom hemoglobiny (niedokrwistość, która zmniejsza zdolność krwi do przenoszenia tlenu) oraz niską liczbę płytek krwi (małopłytkowość, która może powodować krwawienia).

  • Przeciwciała Ehrlichia w testach serologicznych. Wynik dodatni utrzymuje się przez wiele lat, nawet po wyleczeniu zakażenia.

  • Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR). Wynik tego testu jest dodatni tylko w fazie aktywnej. Staje się ujemny po skutecznym leczeniu.

  • Posiewy krwi są ostatecznym badaniem diagnostycznym. Wyhodowanie bakterii w laboratorium jest pewną diagnozą. Na wyniki trzeba poczekać do 8 tygodni.

Jak leczyć erlichiozę u psów?

W celu usunięcia erlichiozy u psów stosuje się antybiotyki. Najczęściej stosowane są doksycyklina i minocyklina, leki z grupy antybiotyków tetracyklinowych. Inne leki zalecane przez American College of Veterinary Internal Medicine (ACVIM) to chloramfenikol, dipropionian imidokarbu i amikarbalid. Wyzdrowienie jest bardzo dobre w przypadku ostrej erlichiozy leczonej wcześnie. Gorączka zwykle ustępuje w ciągu dnia lub dwóch, ale leczenie powinno być prowadzone przez 28 dni.

Jeżeli zakażenie jest długotrwałe (erlichioza przewlekła), powrót do zdrowia nie jest pewny. Konieczne jest stosowanie długotrwałych kursów antybiotyków. Objawy ustępują po kilku dniach, ale nieprawidłowości we krwi mogą utrzymywać się przez wiele miesięcy.

Jeśli w wyniku zakażenia pies stracił dużo krwi, lekarz weterynarii może zlecić transfuzję krwi. Transfuzja ta może polegać na przetoczeniu krwi pełnej lub koncentratu płytek krwi.

Jak mogę zapobiegać erlichiozie u mojego psa?

Zakażenie to może być przyczyną ciężkiej choroby, dlatego też najlepiej jest podjąć odpowiednie środki ostrożności, aby zapewnić psu bezpieczeństwo:

  • Skonsultuj się z lekarzem weterynarii w sprawie programu zwalczania kleszczy u Twojego psa, jeżeli mieszkasz lub podróżujesz do miejsc, w których kleszcze są obecne. Może to obejmować obroże przeciwkleszczowe i podobne urządzenia zapobiegające przyczepianiu się kleszczy do psa, a także regularne podawanie psu tabletek i gryzaków przeznaczonych do zwalczania kleszczy.

  • Unikać wyprowadzania psów na tereny, na których występują kleszcze.

  • Po powrocie z miejsca zarażonego kleszczami przez kilka dni dokładnie sprawdzaj, czy pies nie ma kleszczy.

  • Jeśli mieszkasz na terenie, gdzie występują kleszcze, powinieneś codziennie sprawdzać, czy Twój pies nie ma kleszczy.

Chroniąc psa przed kleszczami, zapobiegasz również innym chorobom przenoszonym przez kleszcze, takim jak? Borelioza, gorączka plamista Gór Skalistych i tularemia.

Jak sprawdzić, czy mój pies nie ma kleszczy?

Jeżeli pies został narażony na kontakt z człowiekiem, należy sprawdzić, czy nie ma na nim kleszczy. Miejsca, w których kleszcze najczęściej się przyczepiają to:

  • W uszach i wokół nich

  • Wokół powiek

  • Między palcami stóp

  • Pod przednimi nogami

  • Między tylnymi kończynami

  • Wokół ogona

  • Pod obrożą

Jeśli zauważysz kleszcza u swojego psa, usuń go za pomocą pęsety z cienką końcówką. Chwyć główkę kleszcza jak najbliżej skóry psa i wyciągnij ją prosto. Nigdy nie należy chwytać ani ściskać ciała kleszcza, gdy jest on przyczepiony do skóry psa.

Dla własnego bezpieczeństwa powinieneś nosić rękawiczki podczas sprawdzania, czy Twój pies nie ma kleszczy i podczas ich usuwania. Dobrą praktyką jest również dokładne mycie rąk.

Twój pies nie może zarazić Cię tą chorobą, ale może przynieść kleszcze do domu. Niektóre gatunki Ehrlichia mogą wywołać chorobę u ludzi. Osoby starsze i z obniżoną odpornością mogą zachorować na ciężką chorobę. Zapobieganie ukąszeniom kleszczy, podejmowanie działań mających na celu trzymanie kleszczy z dala od zwierząt domowych oraz utrzymywanie podwórka wolnego od kleszczy może chronić Twoje zwierzęta i rodzinę.