Strona główna Blog Strona 2564

Psy projektanta Zaca Posena

0

Projektant mody Zac Posen może rządzić wybiegami, ale jego 3 psy rządzą roostem.

Po 11 latach spędzonych ze swoim czarnym pudlem miniaturowym, Tiną Turner, projektant mody Zac Posen nie słyszy zbyt wiele o upodobnieniu się do swojego psa (ponieważ on również ma ciemne, kręcone włosy). Jak sam mówi, jest to już po prostu stwierdzenie oczywistości.

Jak zwykle jego firma House of Z żongluje licznymi projektami. W 2014 roku wprowadził na rynek nowe kolekcje okularów i delikatnej biżuterii oraz kolekcję ślubną w David’s Bridal. Został również mianowany dyrektorem kreatywnym dla sygnowanej kolekcji damskiej Brooks Brothers.

Posen jest szczególnie podekscytowany powrotem jako sędzia w Lifetime’s Project Runway. Mówi, że program ma teraz „zupełnie inny kaliber smaku i talentu”. On i jego partner, dyrektor kreatywny House of Z Christopher Niquet, oraz ich trzy psy wielkości torebki mieszkają w Nowym Jorku.

Twoje psy to Tina Turner, Betty Blue i Candy Darling. Co kryje się za tymi imionami?

Tina Turner – jestem jej wielką fanką. A ten pudel miniaturowy ma bardzo długie nogi i lubi tańczyć. Krzyś miał Betty Blue, jamnika miniaturowego długowłosego dapple, nazwanego na cześć postaci z filmu. Jest bardziej nieśmiała, ale fotografowali ją wszyscy wielcy fotografowie. Christopher przez kilka lat pracował z Karlem Lagerfeldem, a Lagerfeld dzięki Betty naprawdę zakochał się w zwierzętach. Nazwał ją Lindą Evangelistą psów. A Candy Darling, angielska kremowa jamniczka miniaturowa, to blond dziecko, które adoptowaliśmy. Nie chcę być banalny.

Jak wygląda Wasze życie domowe z Krzyśkiem i trójką „dzieciaków”?

Wszystkie psy, oprócz Betty Blue, miały być psami uptown. Uwielbiają spacerować po Sutton Place i oglądać wszystkie inne wymuskane psy. Tina w pewnych momentach jest niesamowicie humanistyczna – ogląda telewizję, patrzy jak gotuję. Czasami muszę dawać im kawałki marchewki, kiedy gotuję. Trudno się oprzeć, żeby nie mieć tych trzech psów w łóżku, ale one nie śpią z nami. Mają swoje własne małe łóżko po mojej stronie. Tina jest superstar pudlem-gimnastykiem i wszystkie razem zwijają się w jedną wielką psią kulę. Są dość cierpliwe, dopóki nie wstaniemy, nie ubierzemy się i nie będziemy gotowi na ich spacer.

Jak wygląda czas posiłków?

Karmię je dwa razy dziennie. Nie chcesz ich przekarmić, więc musisz być bardzo zdyscyplinowany, bo będą jadły aż do oporu. Ludzie będą komentować – może te psy wyglądają na zbyt chude. Ale nasz weterynarz powiedział, że mają wymarzoną wagę. A ja powiedziałam: „Cóż, pracują w modzie i są supermodelkami”. W kwestii jedzenia mają niesforną stronę. Betty ma zamiłowanie do kawioru. Tak naprawdę nie można postawić na stole kawioru z ikry ryby czy śledzia. Poza tym są bardzo dobrze wychowane.

Jakie jest Twoje stanowisko w sprawie psów i ubrań?

Ja tam nie chodzę. Moje psy za bardzo by to lubiły, a ja nie mam miejsca na ich szafę. Jamniki mają zimą pikowane kurtki, a Tina nosi czerwony, ręcznie dziergany kaszmirowy sweter. Jedyny kolor, jaki można założyć czarnemu pudlowi miniaturowemu, to czerwony — taka jest zasada. Ale to wszystko.

Czy twoje miejskie psy są zdenerwowane, gdy zabierasz je na wieś?

Nie. Tina to uwielbia. Candy uwielbia, bo jest dziewczyną z południa. Betty uwielbia, ale jest bardziej plażowiczką. Jadą w swoich niestandardowych transporterach Zac Posen – które robiliśmy – aby podróżować na Harbour Island na Bahamach. Muszą dostać specjalne wizy. Kochają plażę i opalanie bardziej niż cokolwiek innego na świecie.

Czy myślałeś o pokazie mody z udziałem psów?

Ja tak i jest to naprawdę trudne. Zwierzęta, dzieci, a także lasery/głowica zaczynają odwracać uwagę od ubrań. W przypadku naszych ubrań, mamy do czynienia z prawdziwym rzemiosłem i umiejętnościami, i to powinno być w centrum uwagi.

Niemal głupotą lub obrazą dla ludzi, którzy tworzą ubrania i ludzi, którzy je oglądają, byłoby umieszczanie ich na zwierzętach. Jeśli patrzysz na pokaz mody, w którym chodzi o integralność projektu, nie chcesz, aby słodki shih tzu lub pudel kradł uwagę. Ale przyniosłam je na plan Project Runway.

Masz nowe biuro. Czy jest w nim miejsce dla psów?

Nie w tej chwili. Ale zamiast w Tribeca, teraz mogę chodzić do pracy, więc mogę wracać do domu i wyprowadzać je na spacer.

Co dziewczyny sądzą o tym, że jesteś tak zajęty?

Myślę, że chciałyby mieć więcej wakacji. Niedługo będą musiały się nastawić na to, że będę miał prawdziwe dzieci, kiedy to nastąpi w przyszłości. Będą niezwykle opiekuńczy. Tina będzie kucała przy dziecku i warczała na każdego, kto się do niego zbliży. Trzy psy to dużo. Czasami może to być przytłaczające. To wymaga dużej odpowiedzialności i pełnego zaangażowania przez długi okres czasu. Ale te psy były ze mną, gdy budowałem swoją firmę. Naprawdę są moimi najlepszymi przyjaciółmi.

Znajdź więcej artykułów, przeglądaj zaległe wydania i przeczytaj aktualny numer „doctor Magazine”. {link do https://www.webmd.com/magazine/default.htm}

Gorączka doliny u psów: Jak chronić swojego psa?

0

Dowiedz się o gorączce doliny u psów i jak chronić swojego pupila.

Co to jest gorączka doliny u psów?

Gorączka doliny to infekcja układu oddechowego, którą psy dostają od wdychania zarodników pleśni w brudzie. Choroba znana jest również jako choroba kalifornijska, reumatyzm pustynny i gorączka doliny San Joaquin. Grzyb, który powoduje chorobę, występuje zazwyczaj w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych, północno-zachodnim Meksyku oraz Ameryce Środkowej i Południowej. Został on również znaleziony w stanie Waszyngton.

Ludzie i inne zwierzęta są podatne na valley fever, ale nie jest ona zaraźliwa. Jedynym sposobem zarażenia się jest bezpośrednie wdychanie zarodników pleśni, które powodują chorobę. Zwierzęta domowe nie mogą przekazywać jej innym zwierzętom, a ludzie nie mogą przekazywać jej innym ludziom.

Jak psy zarażają się gorączką doliny?

Gorączka doliny jest infekcją grzybiczą spowodowaną wdychaniem zarodników organizmów zwanych coccidioides. Grzyb żyje w glebie i wytwarza długie włókna, które zawierają zarodniki zakaźne. Kiedy gleba zostaje naruszona, zarodniki unoszą się w powietrzu. Zwierzęta i ludzie wdychają je, nie zdając sobie z tego sprawy.

Psy są podatne na wdychanie zarodników kokcydiozy. Ich naturalna skłonność do wąchania oznacza, że często mają nosy w kontakcie z glebą. Jeżeli kopią w ziemi, mogą uwalniać zarodniki, a następnie je wdychać.

Po dostaniu się zarodników do płuc psa, przekształcają się one w struktury zwane kulkami. U zdrowych psów układ odpornościowy może odizolować zarodniki i zapobiec ich rozprzestrzenianiu się lub wywoływaniu objawów. Jednak u młodych szczeniąt, starszych psów i psów z problemami zdrowotnymi, zarodniki mogą rosnąć i rozprzestrzeniać się w płucach, co może powodować poważne problemy z oddychaniem.

W niektórych przypadkach, kuleczki rozprzestrzeniają się z płuc do innych części ciała. Kiedy tak się dzieje, pies może stać się bardzo chory. Choroba może mieć wpływ na ich stawy, oczy lub układ nerwowy.

Jakie są objawy gorączki doliny u psów?

Istnieją dwie formy valley fever u psów. Forma pierwotna jest ograniczona do płuc. Jeśli zakażenie rozprzestrzenia się na inne obszary ciała psa, mamy do czynienia z formą rozsianą.

Objawy pierwotnej postaci valley fever obejmują zazwyczaj:?

  • Kaszel

  • Gorączka

  • Niski apetyt

  • Brak energii

  • Utrata wagi

Objawy choroby rozsianej często obejmują objawy choroby pierwotnej, wraz z:?

  • Ból pleców lub szyi

  • Powiększone węzły chłonne pod brodą, przed łopatkami lub za mostkami

  • Zapalenie oka

  • Kulawizna lub obrzęk nóg i łap

  • Napady

  • Obrzęk pod skórą

  • Rany skóry, które się nie goją

  • Spuchnięte jądra

Jak wygląda leczenie gorączki doliny u psów?

Lekarz weterynarii przepisze leki przeciwgrzybicze takie jak flukonazol, itrakonazol i ketokonazol w celu leczenia gorączki doliny. Są one skuteczne w zmniejszaniu objawów i usuwaniu infekcji grzybiczej z systemu Twojego psa.

Leczenie pierwotnej gorączki doliny jest zazwyczaj długoterminowym kursem leków przeciwgrzybiczych. Twój pies będzie musiał przyjmować leki przez sześć do 12 miesięcy. Podczas gdy Twój pies przyjmuje leki, będzie musiał regularnie odwiedzać weterynarza. Weterynarz wykona badania krwi, aby upewnić się, że pies nie rozwinie skutków ubocznych na narządach takich jak wątroba. Objawy zwykle ustępują w ciągu kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia.

Jeśli choroba rozprzestrzeniła się poza płuca, konieczne może być dłuższe przyjmowanie leku, aby wyleczyć infekcję. Jeśli grzyb dostał się do układu nerwowego, pies może potrzebować leków do końca życia.

Jeśli Twój pies jest bardzo chory i nie je ani nie pije, lekarz weterynarii może zasugerować hospitalizację Twojego zwierzęcia na krótki okres czasu. Personel medyczny może podawać Twojemu psu dożylnie płyny i odżywki, aby pomóc mu wrócić do zdrowia. Lekarz weterynarii może również zaproponować leki na objawy takie jak kaszel lub gorączka, aby zapewnić zwierzęciu większy komfort.

W rzadkich przypadkach choroba postępuje zbyt daleko, aby leczenie było skuteczne. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o dostępnych opcjach. W niektórych przypadkach możesz rozważyć opiekę paliatywną lub humanitarną eutanazję.

Jak zapobiegać gorączce doliny u psów?

Zapobieganie narażeniu na kontakt z zarodnikami gorączki doliny jest najlepszym sposobem ochrony Twojego psa. Jeśli mieszkasz w regionie, w którym gorączka doliny jest zagrożona, powinieneś trzymać psa częściej w domu niż na zewnątrz. Zapobiegaj kopaniu, gdy pies przebywa na zewnątrz, i staraj się trzymać z dala od miejsc, gdzie gleba jest luźna i zakurzona, takich jak place budowy lub miejsca z ograniczoną ilością roślin okrywowych.

Istnieje szczepionka przeciwko gorączce doliny, która jest w trakcie opracowywania. Uzyskała ona dobre wyniki w badaniach klinicznych i może być dostępna w ciągu najbliższych kilku lat.

Znajdź i usuń kleszcze ze swojego zwierzęcia: Prosty przewodnik

0

Nie pozwól ukąsić się złym insektom! Dowiedz się, jak sprawdzić, czy Twój pies nie ma kleszczy – i jak się ich pozbyć, gdy je znajdziesz.

Sprawdzaj codziennie, czy Twój pupil nie ma kleszczy, jeśli przebywał na terenach trawiastych lub zalesionych, niezależnie od tego, gdzie mieszkasz. Chociaż te szkodniki są bardziej powszechne w niektórych częściach kraju, takich jak północny wschód, czają się w każdym stanie kontynentalnych Stanów Zjednoczonych.

Kleszcze żywią się krwią. Kiedy jeden z nich ugryzie Twojego psa, może przekazać choroby takie jak borelioza i gorączka plamista Gór Skalistych. Obie te choroby mogą powodować sztywność, ból stawów i inne problemy zdrowotne.

To zajmuje kleszcza w dowolnym miejscu od 3 do 24 godzin karmienia, aby zainfekować zwierzę. Ale jeśli wiesz, jak znaleźć i usunąć je wcześnie, można obniżyć szanse swojego psa zachorowania. Możesz również upewnić się, że nie przyniosą jednego z tych szkodników do domu, gdzie mógłby się do Ciebie przyczepić i sprawić, że będziesz chory.

Jak sprawdzić czy Twój pies nie ma kleszczy

1. Obejrzyj je przed wejściem do domu lub tuż przy drzwiach, aby zmniejszyć szansę na dostanie się kleszcza do domu.

2. Przeczesuj palcami ich sierść. Naciśnij delikatnie, aby wyczuć wszelkie nierówności na skórze. Kleszcze mogą być tak małe jak główka od szpilki lub tak duże jak winogrono. Dont forget to check their feet (including between their toes), inside their ears, and around the?face and neck.

3. Jeśli znajdziesz guzek, rozchyl futro psa, abyś mógł zobaczyć jego skórę. Szukaj czarnego, brązowego lub szarobrązowego robaka. Możesz zobaczyć tylko ciało kleszcza, lub możesz zobaczyć również jego nogi.

Jak usunąć kleszcza

1. Potrzebna będzie para lateksowych lub gumowych rękawiczek, alkohol, maść z antybiotykiem lub płyn antyseptyczny oraz czysta para pęset lub narzędzie do usuwania kleszczy, które można kupić w sklepach zoologicznych.

2. Załóż rękawiczki. Znajdź ponownie robaka i rozdzielić swoje futro tak, aby skóra i kleszcz były odsłonięte.

3. Jeśli używasz pęsety, złap kleszcza jak najbliżej skóry psa i pociągnij do góry. Spróbuj usunąć go jednym ruchem. Szarpanie może spowodować oderwanie się części ciała i utknięcie w skórze Twojego pupila.

Jeśli masz narzędzie do usuwania kleszczy, włóż jego rozwidloną część pod robaka, blisko skóry. Nie ciągnij prosto. To również może spowodować złamanie i pozostawienie części szkodnika za sobą. Zamiast tego, powoli obróć narzędzie w ruchu zgodnym z ruchem wskazówek zegara kilka razy. W ten sposób kleszcz puści twojego psa.

4. Włóż kleszcza do szklanego słoika, plastikowej torby lub czegoś innego, co możesz zamknąć. Dodaj łyżeczkę alkoholu spożywczego. Alkohol zabije robaka. Zachowaj pojemnik przez kilka tygodni. Jeśli twój pies wydaje się chory, zabierz kleszcza do weterynarza. Theyll zbadać go, aby zobaczyć, jaki rodzaj to jest, co może pomóc im dowiedzieć się, czy to sprawiło, że twój zwierzak jest chory.

5. Oczyść miejsce ukąszenia i skórę wokół niego środkiem antyseptycznym lub posmaruj ją maścią z antybiotykiem. Wyczyść pincetę lub narzędzie alkoholem, a także umyj ręce.

6. Sprawdzaj często miejsce ugryzienia przez następne kilka tygodni. Zadzwoń do weterynarza, jeśli wygląda na podrażnione lub zainfekowane. Jeśli pies wydaje się być szczególnie zmęczony, ma problemy z chodzeniem, nie je i nie pije jak zwykle, umów się na wizytę u weterynarza i zabierz ze sobą kleszcza.

Jeśli nie jesteś pewien, czy możesz usunąć kleszcza

Zadzwoń do weterynarza. Możesz zabrać swojego psa, a oni lub technik weterynarii usuną go dla Ciebie. Dodatkowo pokażą Ci jak to zrobić, abyś sam mógł usunąć następnego.

Wszystko o zatruciu winogronami u psów i jak go uniknąć

0

Dlaczego psy nie mogą jeść winogron? Co to jest zatrucie winogronami i jak mu zapobiec? Kliknij tutaj, aby przeczytać o objawach klinicznych i nie tylko.

Nie ma bezpiecznej ilości winogron lub rodzynek, które Twój pies może spożywać.?

Dlaczego psy nie mogą jeść winogron?

Toksyczność winogron jest związana z uszkodzeniem nerek. Zjedzenie owoców może spowodować nagłą niewydolność nerek, a nawet śmierć.

Substancja toksyczna w winogronach jest nieznana, ale psy nie mogą metabolizować tanin, flawonoidów i cukrów prostych z winogron. To może być główną przyczyną toksyczności winogron u psów.

Czy psy mogą jeść zielone winogrona?

Kiedy psy jedzą winogrona jakiegokolwiek rodzaju i w jakiejkolwiek formie, są narażone na ryzyko niewydolności nerek (renal). Wszystkie rodzaje winogron, zarówno gotowane, bez pestek, obrane, suszone, jak i świeże, są toksyczne dla psów, nawet w niewielkich ilościach.

Należy również unikać podawania psu wszelkich produktów z winogron, takich jak rodzynki, soki, galaretki czy dżemy.

Co należy zrobić, jeśli pies zje winogrona?

Ponieważ nie ma dobrze ustalonej toksycznej dawki winogron dla psów, nawet bardzo małe ilości mogą być szkodliwe dla Twojego zwierzęcia. Na przykład, ilość tak mała jak 0,3 uncji winogron na funt masy ciała może wywołać różne objawy toksyczności pokarmowej.

Jeśli Twój pies spożyje nawet niewielkie ilości winogron, powinieneś jak najszybciej skontaktować się z lekarzem weterynarii. Może on być w stanie wywołać wymioty, dzięki czemu Twój pupil będzie miał spokój, zamiast czekać na poważne objawy, które mogą być śmiertelne. Zwróć uwagę na poważne objawy, takie jak wzrost ciśnienia krwi, nudności i wymioty.?

Jeśli nie wiesz, jaki produkt spożywany jest przez Twojego psa, rozsądnie jest wywołać wymioty. Jeśli jednak pies ma problemy z oddychaniem lub wykazuje jakiekolwiek oznaki niepokoju, należy jak najszybciej udać się do weterynarza.?

Twój pies będzie potrzebował szybkiej opieki, ponieważ nie ma antidotum na zatrucie winogronami. Lekarz weterynarii może wywołać wymioty tuż po spożyciu. To pomoże usunąć winogrona z systemu psa. Lekarz weterynarii może również zasugerować podanie psu węgla aktywnego, który pomoże zminimalizować wchłanianie toksyn w jelitach.

Jakie są objawy zatrucia winogronami u psów?

Ostre objawy rozwijają się w ciągu 24 godzin od spożycia owoców. Początkowe oznaki zatrucia winogronami to osłabienie i utrata apetytu.

Poważne objawy niewydolności nerek są zauważalne 24 do 48 godzin po zjedzeniu owoców i obejmują ból brzucha, nudności i oddech mocznicowy (rybi zapach). Oto kilka innych objawów zatrucia winogronami:

  • Wymioty

  • Anoreksja

  • Biegunka?

  • Letarg

  • Zwiększone pragnienie

  • Nadmierne oddawanie moczu

  • Anuria (brak sikania)

  • Odwodnienie

  • Wrzody na ustach

  • Śpiączka

  • Napady

  • Oliguria (zmniejszone oddawanie moczu)

Jeśli podejrzewasz, że Twój pupil zjadł winogrona lub rodzynki i zaobserwujesz któryś z tych objawów, powinieneś jak najszybciej zabrać psa do szpitala.

Jak zapobiegać zatruciu winogronami u psa?

Winogrona, rodzynki, porzeczki i sułtanki nigdy nie powinny być podawane psom. Należy również upewnić się, że pies nie spożywa chleba z rodzynkami, soku winogronowego, dżemu i galaretki z winogron. Bądź świadomy, że niektóre batony proteinowe zawierają rodzynki, co czyni je źródłem toksyczności dla Twojego psa.?

Najlepszym sposobem zapobiegania toksyczności winogron u psów jest trzymanie tych artykułów spożywczych z dala od Twojego zwierzaka.

Upewnij się, że członkowie rodziny i przyjaciele odwiedzający Twój dom są świadomi ryzyka związanego z podawaniem psom winogron lub produktów winogronowych.?

Co to jest choroba zwana dławicą szczeniąt?

0

Strangles u szczeniąt to choroba skóry, która dotyka młode psy. Poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

Dusiołki szczenięce mogą zagrażać życiu ? jeśli sprawiają psu wystarczający dyskomfort, pies może przestać jeść lub pić.

Nazywane również młodzieńczym zapaleniem tkanki łącznej lub piodermią młodzieńczą, podstawowa przyczyna strangli szczeniąt jest nieznana. Trzy rasy psów: Golden Retrievers, Gordon Setter i Jamniki wydają się być bardziej podatne na tę chorobę, chociaż może ona dotknąć również inne mieszane rasy psów.

Przyczyny dławicy u szczeniąt

Dokładna przyczyna młodzieńczego cellulitis nie jest jasna. Eksperci podejrzewają, że jest to nieprawidłowość w układzie odpornościowym. Większość przypadków młodzieńczego cellulitisu uważa się za proces immunologiczny o charakterze zapalnym, co oznacza, że układ odpornościowy szczeniąt atakuje własną skórę.

Objawy dławicy u szczeniąt

Jednym z pierwszych objawów uduszenia szczeniąt jest nagły i silny obrzęk twarzy. Po tym obrzęku może nastąpić kilka innych objawów.

Wargi, płatki uszu lub powieki mogą stać się spuchnięte, czerwone i podrażnione. Na skórze szczeniaka mogą pojawić się również uniesione lub wypełnione ropą guzki lub krostki.

Z czasem pękają one i tworzą skorupy, co może powodować powstawanie znacznych strupów w zranionym miejscu. Obrzęk i krostki mogą rozprzestrzenić się na inne części ciała psa, jeśli uduszenie szczeniąt nie zostanie od razu wyleczone.

Psy mogą również uzyskać obrzęk pod szczęką. Kiedy pies ma dusicielkę, węzły chłonne po obu stronach szyi stają się wrażliwe i spuchnięte. Węzły chłonne mogą w końcu pęknąć, a następnie spłynąć, pozostawiając sączące się ślady na skórze psa.

Zauważysz, że szczenięta, które doświadczają uduszenia szczeniąt często wykazują inne oznaki, że coś jest nie tak. Mogą one mieć:

  • Niski poziom energii

  • Trudności w jedzeniu lub utrata apetytu

  • Gorączka

  • Ból stawów

  • Depresja?

  • Wypadanie włosów

Gdy u szczeniąt wystąpią objawy dławika, muszą być one natychmiast leczone przez lekarza weterynarii. Nie należy próbować wyciskać lub wyskakiwać guzków lub krostek. Może to zranić psa i spowodować trwałe blizny.

Diagnozowanie uduszenia u szczeniąt

Lekarz weterynarii rozpocznie od przeprowadzenia różnych testów, aby wykluczyć inne, bardziej powszechne choroby skóry, takie jak grzybica lub mange (choroba skóry wywoływana przez roztocza). Niektóre testy mogą obejmować:

  • Ocena krostek lub guzków na skórze szczeniaka. Lekarz weterynarii sprawdzi, czy na skórze nie ma bakterii i okolicznych uszkodzeń.

  • Badanie krwi. Ma to na celu zmierzenie ilości białych krwinek (wskaźnik, że szczenię może być chore).

  • Głębokie zeskrobiny skóry, gdzie lekarz weterynarii pobiera próbki skóry szczenięcia i ocenia je pod mikroskopem. Jest to bardzo częsty test dla szczeniąt z potencjalną chorobą skóry.

  • Biopsja. W tym celu pobiera się kawałek świeżej zmiany i poddaje się go badaniu w laboratorium.

Lekarz weterynarii może również pobrać próbki tkanek od psa w celu zbadania ich pod kątem innych możliwych infekcji, które mogą mieć wpływ na psa. Można również zbadać szyję szczenięcia w celu sprawdzenia, czy nie ma obrzękniętych węzłów chłonnych, które są często oznaką dławika u szczeniąt.

Leczenie uduszenia u szczeniąt

Ponieważ uważa się, że stan ten jest chorobą wpływającą na układ odpornościowy szczeniąt, leczenie ma na celu powstrzymanie reakcji autoimmunologicznej powodującej uduszenie szczeniąt.

Najczęstsze leczenie obejmuje wysokie dawki doustnych kortykosteroidów (takich jak prednizon) w celu stłumienia układu odpornościowego.

Lek jest podawany przez kilka tygodni, podczas gdy pies jest monitorowany pod fachową opieką, zaczynając od wysokiej dawki i zmniejszając ją. W większości przypadków szczeniak reaguje pozytywnie i zaczyna wracać do zdrowia po kilku dniach leczenia.

Maść dla szczeniaka może pomóc ukoić skórę i złagodzić ból. Jeśli zostanie stwierdzona wtórna infekcja bakteryjna, lekarz weterynarii może również przepisać antybiotyki. Może to pomóc złagodzić niektóre stany zapalne na skórze szczeniaka i ułatwić mu powrót do zdrowia. W rzadkich przypadkach może być konieczna chemioterapia.

Większość przypadków uduszenia szczeniąt nie występuje ponownie, ale blizny mogą być trwałe.

Jak zapobiegać uduszeniu szczeniąt

Obecnie nie jest znany sposób zapobiegania tej chorobie. Jednakże, jeśli szukasz szczeniaka, zawsze zaleca się kupno go od zaufanego hodowcy lub organizacji humanitarnej.

Lekarz weterynarii może pomóc w ustaleniu, czy pies ma zaburzenia układu odpornościowego i może doradzić najlepsze opcje leczenia, jeśli u szczeniaka wystąpią objawy.?

Testuj swojego psa i rzeczy, na które należy uważać

0

Dowiedz się, czym są testy temperamentu szczeniąt, jak je wykonywać i czego unikać.

Testy temperamentu szczeniąt mogą pomóc zmierzyć reakcję psa na różne rzeczy, takie jak obsługa, ekspozycja na przedmioty domowe i interakcja z ludźmi i innymi zwierzętami. Dzięki temu można uzyskać dobry obraz ogólnej osobowości szczeniaka i potencjalnych problemów behawioralnych.

Określenie stabilności, nieśmiałości lub agresywności Twojego szczeniaka może również pomóc w ustaleniu, które psy mogą być odpowiednie dla każdej osoby lub rodziny. Na przykład, niektóre psy lepiej radzą sobie w domach, w których panuje duży ruch, a inne wolą spokojne otoczenie, w którym mogą spędzić trochę czasu na przytulaniu się do Ciebie na kanapie.

Testy są zwykle wykonywane przez profesjonalnego trenera lub lekarza weterynarii, gdy szczenięta mają około siedmiu tygodni.

Etapy przeprowadzania testów temperamentu szczeniąt

Zanim przyniesiesz do domu nowego szczeniaka, jedną z pierwszych rzeczy, które chcesz zrobić, to dowiedzieć się o nim jak najwięcej. Tak jak ludzie, każdy szczeniak ma swoją własną osobowość, zainteresowania i wzorce zachowań.

Testy temperamentu szczeniąt mogą pomóc zmierzyć reakcję psa na różne rzeczy, takie jak obsługa, ekspozycja na przedmioty domowe i interakcja z ludźmi i innymi zwierzętami. Dzięki temu można uzyskać dobry obraz ogólnej osobowości szczeniaka i potencjalnych problemów behawioralnych.

Określenie stabilności, nieśmiałości lub agresywności Twojego szczeniaka może również pomóc w ustaleniu, które psy mogą być odpowiednie dla każdej osoby lub rodziny. Na przykład, niektóre psy lepiej radzą sobie w domach, w których panuje duży ruch, a inne wolą spokojne otoczenie, w którym mogą spędzić trochę czasu na przytulaniu się do Ciebie na kanapie.

Testy są zwykle wykonywane przez profesjonalnego trenera lub lekarza weterynarii, gdy szczenięta mają około siedmiu tygodni.

Na co uważać

Zanim przyniesiesz do domu nowego szczeniaka, jedną z pierwszych rzeczy, które chcesz zrobić, to dowiedzieć się o nim jak najwięcej. Tak jak ludzie, każdy szczeniak ma swoją własną osobowość, zainteresowania i wzorce zachowań.

Testy temperamentu szczeniąt mogą pomóc zmierzyć reakcję psa na różne rzeczy, takie jak obsługa, ekspozycja na przedmioty domowe i interakcja z ludźmi i innymi zwierzętami. Dzięki temu można uzyskać dobry obraz ogólnej osobowości szczeniaka i potencjalnych problemów behawioralnych.

Określenie stabilności, nieśmiałości lub agresywności Twojego szczeniaka może również pomóc w ustaleniu, które psy mogą być odpowiednie dla każdej osoby lub rodziny. Na przykład, niektóre psy lepiej radzą sobie w domach, w których panuje duży ruch, a inne wolą spokojne otoczenie, w którym mogą spędzić trochę czasu na przytulaniu się do Ciebie na kanapie.

Testy są zazwyczaj przeprowadzane przez profesjonalnego trenera lub lekarza weterynarii, gdy szczenięta mają około siedmiu tygodni.

Szkolenie psa na smyczy: Naucz swojego pupila biegać i chodzić z Tobą

0

Naucz swojego psa biegać, chodzić i wędrować obok ciebie — nie ciągnąć cię po drodze.

Jesteś w centrum handlowym. Plan jest taki, żeby pójść tylko do jednego sklepu. Ale słyszysz głos, który mówi: Go ahead. Przejdź tam. Spójrz na tę błyszczącą rzecz w oknie. Och, i ten też! A co to jest tam?

To jest twój pies na spacerze. Ich naturą jest wąchanie i badanie wszystkiego wokół. Chcesz wiedzieć, co jest dla nich nienaturalne? Chodzenie na smyczy.

Dlaczego warto spacerować?

Ale Twój pies musi chodzić, a Ty musisz używać smyczy, aby go kontrolować. Ćwiczenia są dobre dla was obojga. A dobrze chodzący pies to szczęśliwy i zdrowy pies.

Zabieranie psa na spacer pomaga mu poznać otoczenie, co jest kluczem do jego dobrego samopoczucia, mówi James Barr, DVM, z Texas A&Ms Veterinary School. Spacer nie powinien być tylko okazją dla Twojego pupila do pójścia do łazienki. Dobry spacer jest dla nich jak spa.

Codzienne spacery mogą również wspomóc trawienie i pomóc psu lepiej spać w nocy.

Z drugiej strony, bezczynne łapy mogą prowadzić do złych nawyków. Gryzienie, kopanie i tony szczekania często oznaczają jedno – nudę. Spacer pomaga psom pozbyć się tremy.

Daje też czas na nawiązanie więzi i zbudowanie zaufania.

Praktyka czyni mistrza

Jak więc dojść do miłego, spokojnego spaceru z psem, który nie skacze tu i tam ani nie ciągnie na smyczy?

Steven Marrujo, kierownik świetlicy dla psów PawFection w Pasadenie, mówi, że kluczem jest cierpliwość i konsekwencja. Nawet małe rzeczy mają znaczenie, jak używanie tej samej smyczy i chodzenie po tej samej stronie drogi za każdym razem.

Sugeruje również, aby przed spacerem trochę zmęczyć psa. Zagraj z nimi w szybką grę w aport lub zapasy. To może pomóc młodym szczeniakom skupić się podczas spaceru. ?

Możesz również dać swojemu psu smaczne smakołyki, gdy jesteś w drodze, aby pomóc mu połączyć spacer z dobrą zabawą, mówi Sharon Wirant, kierownik zespołu Anti-Cruelty Behavior w American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA).?

Połóż kres ciągnięciu

Pies, który ciągnie, oznacza kłopoty dla Was obojga. Może zranić Twoje ręce, plecy i nogi lub spowodować upadek. A Twój pupil może zrobić sobie krzywdę. W rzadkich przypadkach pies może uszkodzić drogi oddechowe, jeśli zbyt mocno ciągnie na smyczy, mówi Barr. Mogą też mieć uszkodzone nerwy w szyi.

A jeśli twój kumpel wyślizgnie się z ich obroży i smyczy, uważaj! To może być zła wiadomość dla nich, innych psów, a nawet ludzkich przechodniów.

Może to wymagać więcej pracy, aby pies przestał ciągnąć – zwłaszcza starszy, który robił to przez jakiś czas, mówi Wirant – ale nie poddawaj się. Proponuje ona psią wersję czerwonego światła, zielonego światła, aby nauczyć psa nie ciągnąć.

  • Na spacerze noś ze sobą smakołyki. Kiedy pies ciągnie, zatrzymaj się w miejscu. (Czerwone światło!)

  • Przywołaj go do siebie, poproś, aby usiadł i daj mu smakołyk. Zacznij ponownie chodzić. (Zielone światło!)

  • Powtarzaj w domu, a potem na zewnątrz. Wkrótce nauczą się, że ciągnięcie oznacza koniec zabawy.

Produkty dla psa

Gadżety takie jak obroże, które szturchają, szczypią lub szokują powinny być używane w skrajnych przypadkach i przez krótki czas, mówi Shawn Baxendale, profesjonalny trener psów i właściciel Its Just a Dog Thing w Los Angeles.

Te przedmioty nie są lekarstwem na wszystko. Niektóre obroże mogą być pomocne w szkoleniu psa, aby nie ciągnąć. Jednak nie powinno to być używane w miejsce cierpliwości i czasu podczas pracy z twoim zwierzakiem.

Wielu profesjonalnych trenerów psów jest w porządku z uprzężami – jest to opaska, która przechodzi wokół klatki piersiowej psa powyżej i poniżej jego ramion. Smycz mocuje się na górze, więc nie ranisz szyi swojego pupila. Ale niektórzy profesjonaliści twierdzą, że pies jest tak samo skłonny do ciągnięcia w uprzęży, jak w przypadku tradycyjnej smyczy i obroży. Możesz również spróbować lidera, obroży z paskiem, który przechodzi przez szczyt nosa psa.

Wirant sugeruje, abyś zadał te pytania przed wydaniem gotówki. Czy ten produkt:

  • Zmniejsza lub zwiększa siłę przyciągania?

  • Czy ułatwiłoby to obsługę mojego psa?

  • Sprawić, że pies będzie czuł się źle lub nie będzie czuł się komfortowo?

  • Czy mogę mieć pewność, że pomogę w szkoleniu mojego psa?

W przypadku większości produktów kluczem jest ich dopasowanie. Zbyt luźne mogą nie działać. Zbyt ciasne mogą sprawić psu poważny ból. Mówię ludziom: Załóż obrożę na swój nadgarstek i zobacz, jakie to uczucie, gdy się ją holuje, mówi Marrujo. Jeśli masz wątpliwości, zwróć się o pomoc do profesjonalnego trenera lub lekarza weterynarii.

Czy psy mogą zarazić się opryszczką? Objawy, leczenie, szczepienia

0

Poznaj wspólne objawy i leczenie wirusa opryszczki psów u psów.

U dorosłych psów, opryszczka psów jest uważana za problem zdrowia reprodukcyjnego, a nie problem płuc, jak to jest u szczeniąt.

Ciężarne psy, które rozwijają opryszczkę psów w ostatnich tygodniach ciąży, mogą doświadczyć martwego urodzenia. Mogą one również przekazać opryszczkę do miotu przed lub podczas porodu. Opryszczka psów jest poważna dla szczeniąt i może prowadzić do śmierci i utraty miotu.

Jak przenoszony jest wirus opryszczki psów?

Twój pies może zarazić się wirusem opryszczki psiej poprzez bezpośredni kontakt z płynami z nosa, jamy ustnej lub pochwy psa, który jest nosicielem wirusa. Kontakt seksualny między psami może spowodować przeniesienie wirusa. Może również przenieść się poprzez normalne lizanie, wąchanie i nos.

Opryszczka psów u szczeniąt jest również przenoszona poprzez bezpośredni kontakt z płynami. Szczenięta urodzone przez zakażoną matkę mogą zarazić się chorobą podczas pobytu w łonie matki lub po urodzeniu z jej płynów z pochwy, nosa lub ust. Wirus może dotknąć cały miot lub tylko jedno szczenię.?

Objawy opryszczki psów u dorosłych psów

Większość dorosłych psów nie ma żadnych objawów lub może mieć tylko łagodne objawy z opryszczki. Często nie jest ona tak poważna u dorosłych psów.?

Objawy obejmują:

  • Wydzielina z oczu

  • Zapalenie oka

  • Kaszel

  • Kichanie

  • Wydzielina z nosa

  • Zapalenie napletka penisa

  • Owrzodzenia narządów płciowych

  • Wydzielina z pochwy

  • Aborcja

  • Martwe urodzenie

Objawy opryszczki u szczeniąt

Opryszczka u psów u szczeniąt rozwija się zazwyczaj na dwa różne sposoby.?

Jeśli szczenięta są zakażone po ukończeniu trzeciego tygodnia życia, opryszczka może rozwinąć się w infekcję płuc, a następnie w zapalenie płuc. Jest to poważne, ponieważ układ odpornościowy szczeniąt nie jest silny.?Infekcja może spowodować uszkodzenie mózgu lub ślepotę.?

Wirus opryszczki potrzebuje chłodniejszej temperatury ciała, aby się replikować, ale po trzech tygodniach szczenięta zaczynają samodzielnie regulować temperaturę ciała. Oznacza to, że mogą być w stanie lepiej zwalczyć wirusa.?

Szczenięta, które zakażą się wirusem opryszczki psów przed upływem trzech tygodni życia, mają poważniejszą chorobę. W takich przypadkach objawy opryszczki pojawiają się zwykle nagle, a choroba postępuje szybko i boleśnie. Śmierć następuje zazwyczaj w ciągu 48 godzin.?

Objawy opryszczki psiej u szczeniąt obejmują:

  • Zmęczenie

  • Słabość

  • Mniej opieki pielęgniarskiej

  • Biegunka

  • Wydzielina z oczu?

  • Opuchlizna oczu

  • Wysypka

  • Wydzielina z nosa

  • Szary lub żółty miękki stolec

  • Płytkie oddychanie

  • Wzdęcie brzucha

  • Zimna temperatura ciała

  • Płacz

  • Kaszel

  • Czerwone plamki na skórze

  • Napady

Jak często występuje opryszczka u psów?

Wirus opryszczki psów jest niezwykle powszechnym wirusem u psów. Jest to trwałe zakażenie, które nigdy nie zostanie wyleczone. Większość psów, które witają się z innymi psami, dostanie wirusa. Młode suki i ich szczenięta są najbardziej narażone na opryszczkę psów. Samce stadne, które regularnie rozmnażają się, są wysoce prawdopodobne, że mają opryszczkę psów?

Matka psa, która została już zarażona, może mieć własne przeciwciała, a jej szczenięta powinny być chronione. Szczenięta, które karmione są piersią przez matkę posiadającą przeciwciała, otrzymają je poprzez mleko i będą chronione. Jak długo utrzymują się te przeciwciała może być różne dla każdego psa.?

Wirus opryszczki psów nie może być przekazywany ludziom.

Diagnostyka wirusa opryszczki psów

Wirus opryszczki u psów jest zwykle diagnozowany na podstawie oznak i objawów. Lekarz weterynarii może zbadać próbki krwi na obecność przeciwciał. Jeśli szczenięta umierają nagle lub są martwe, lekarz weterynarii może zbadać ciało pod kątem oznak opryszczki lub innych infekcji. Informacje te mogą pomóc lekarzowi weterynarii w leczeniu pozostałych szczeniąt z miotu.

Leczenie wirusa opryszczki psów

Opryszczka u szczeniąt jest chorobą śmiertelną. Często nie można zrobić zbyt wiele. Jeśli zauważysz, że Twój szczeniak wykazuje objawy, uznaj to za sytuację awaryjną i natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Niektóre zabiegi na opryszczkę psów u szczeniąt mogą obejmować:

  • Leki przeciwwirusowe

  • Przeniesienie miotu do karmienia przez psa matkę z przeciwciałami

  • Leczenie szczeniąt przeciwciałami od matki wyleczonej z opryszczki?

  • Utrzymywanie szczeniąt w cieple i temperaturze powyżej 95 stopni.

Leczenie u dorosłych psów nie jest zazwyczaj konieczne. Objawy mogą nie występować lub mogą być łagodne i ustępować samoistnie. Twój lekarz weterynarii może nadal?zalecić pewne zabiegi, takie jak:

  • Krople do oczu

  • Środki przeciwbólowe

  • Antybiotyki na zakażenia wtórne

  • Leki na kaszel

Zapobieganie wirusowi opryszczki psów

Europa ma szczepionkę na opryszczkę psów w ciąży. Szczepionka przeciwko opryszczce nie jest jeszcze dostępna w Stanach Zjednoczonych. Niektóre praktyki mogą zapobiec zakażeniu, w tym:

  • Odizolowanie ciężarnych psów na trzy tygodnie przed i po porodzie

  • Izolacja szczeniąt przez trzy tygodnie po urodzeniu

  • Utrzymywanie szczeniąt w cieple (powyżej 95 stopni)

  • Upewnienie się, że szczenięta karmione są przez matkę posiadającą przeciwciała w pierwszym dniu po urodzeniu

  • Utrzymanie czystości i sterylności pomieszczeń porodowych

Opryszczka u psów występuje niezwykle często. Jeśli podejrzewasz, że twój ciężarny pies lub szczeniak ma opryszczkę psów, natychmiast zgłoś się do lekarza.

Dlaczego psy gonią swój ogon? Objawy i sposoby leczenia

0

Czy to normalne, że pies goni swój ogon? Poznaj różne powody, dla których psy gonią za ogonem.

Czasami, gdy psy gonią za ogonem, po prostu dobrze się bawią. Uczą się o swoich ciałach i sprawdzają, co potrafią. Innym razem jednak, gonienie za ogonem może być oznaką zachowania kompulsywnego.

Kompulsywne zachowanie to zachowanie, które jest pokazywane przez dłuższy okres czasu niż normalnie, powtarzane bez kontekstu lub powtarzane w sytuacjach, które są uważane za nienormalne. Kompulsywne zachowania mają tendencję do pogorszenia się w czasie i często wymagają leczenia medycznego lub behawioralnego.

Kiedy gonitwa za ogonem przechodzi od zabawnej gry, w którą pies czasami gra, do nawyku non stop, który dotyczy Ciebie i jest zły dla ich ciała, możesz mieć kompulsywne zachowanie na swoich rękach. W tym przypadku najlepiej porozmawiać z lekarzem weterynarii.

Dlaczego psy gonią za ogonem?

Oto kilka najczęstszych powodów, dla których psy gonią za ogonem:

  • Bawią się i są głupie. Jest to szczególnie częste u szczeniąt, które dopiero zaczynają poznawać świat i swoje ciała.

  • Są znudzone. Psy potrzebują dużo aktywności fizycznej, aby pozostać w dobrej formie fizycznej i psychicznej. Jeśli są znudzone, ich ogon może wyglądać jak dobra zabawka.

  • Mają ukryty stan chorobowy. Czasami kompulsywne gonienie ogona może być oznaką, że Twój pies cierpi na chorobę podstawową. W takim przypadku pies powinien zostać zbadany przez lekarza weterynarii.?

Zazwyczaj możesz pomóc psu przestać gryźć ogon, po prostu przekierowując jego uwagę. Na przykład, jeśli widzisz, że Twój pies zaczyna gryźć swój ogon, wydaj mu prostą komendę, taką jak siad lub stop. Jeśli jednak Twój pies kompulsywnie goni swój ogon, jego przymus może się z czasem nasilić. W wielu przypadkach również zacznie gryźć swój ogon.?

Dlaczego psy żują swoje ogony?

Czasami psy żują swoje ogony, ponieważ są znudzone lub zaciekawione swoim ogonem. Innym razem, pies żujący ogon może być oznaką czegoś poważniejszego. Oto kilka najczęstszych powodów, dla których psy żują swoje ogony:

  • Ból. Psy często żują bolesny obszar ogona, aby zapewnić sobie ulgę.

  • Reakcja alergiczna. Czasami psy żują swój ogon, aby złagodzić swędzenie lub dyskomfort spowodowany reakcją alergiczną.

  • Pchły. Pchły to małe robaki, które mogą przyczepiać się do psów i powodować dyskomfort. Gryzienie ogona może być oznaką, że Twój pies ma pchły.

  • Pasożyty jelitowe. Jeśli Twój pies ma infekcję robakami, może żuć swój ogon, aby złagodzić podrażnienie.

  • Są niespokojne. Twój pies może lizać lub żuć swój ogon, jeśli czuje się niespokojny. Jest to szczególnie częste, gdy odwiedzają go nowi goście lub podczas burzy.

  • Uraz ogona lub kręgosłupa. Chociaż nie zawsze jest to oczywiste, pies, który żuje swój ogon może mieć wewnętrzne uszkodzenia ogona lub kręgosłupa.

W innych przypadkach pies gryzący swój ogon może być oznaką zachowania kompulsywnego.?

Zrozumienie zachowań kompulsywnych u psów

To, co możemy uznać za normalne zachowanie psa, staje się kompulsywne, kiedy zaczyna przeszkadzać w jakości życia psa. Na przykład, jeśli Twój pies goni i gryzie swój ogon tak często, że dzieje się to niemal non stop, może to być powód do niepokoju.

Podobnie jak ludzie, psy mogą wykształcić kompulsywne nawyki, które trudno im kontrolować. Pies doświadczający lęku może gonić i obgryzać swój ogon w taki sam sposób jak człowiek obgryza paznokcie. Z czasem nawyk ten może się pogłębiać i zdarzać częściej.

Jeśli pies goni za ogonem i nie można go powstrzymać delikatnym przekierowaniem, lub jeśli pies obgryza ogon do tego stopnia, że robi sobie krzywdę, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Jak leczyć zachowania kompulsywne u psów?

Jeżeli podejrzewasz, że zachowanie Twojego psa ma charakter kompulsywny i zaczyna zakłócać jego codzienne życie, lekarz weterynarii może pomóc na kilka sposobów:

  • Badanie zdrowia fizycznego. Lekarz weterynarii rozpocznie od zbadania psa pod względem fizycznym. W przypadku psów często dochodzi do kompulsywnych zachowań.

  • Badanie zdrowia psychicznego. Jeśli pies jest zdrowy i nie odczuwa bólu, lekarz weterynarii zbada jego stan psychiczny i cechy zachowania.

  • Przepisanie leków. Lekarze weterynarii często leczą zachowania kompulsywne u psów za pomocą leków, które pomagają zmniejszyć lęk i pobudzenie. Chociaż recepty mogą pomóc w rozwiązaniu podstawowych problemów, same leki nie rozwiążą problemu behawioralnego. Należy je zawsze łączyć z treningiem ukierunkowanym na modyfikację zachowań.

Każdy pies jest wyjątkowy i może potrzebować specyficznego leczenia lub kombinacji leczenia dla swoich potrzeb. Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić dla swojego psa jest obserwacja jego zachowania, cierpliwość i umówienie się na spotkanie z lekarzem weterynarii, gdy zajdzie taka potrzeba. Compulsive behaviors arent easy to deal with, but they are manageable over time.?

Problemy z nerkami u psów: niewydolność nerek, choroby nerek i inne.

0

Poznaj choroby nerek, ostrą niewydolność nerek i inne problemy z nerkami u psów.

Nerki pomagają również kontrolować ciśnienie krwi, zwiększają produkcję czerwonych krwinek i pomagają w metabolizowaniu wapnia.

Jeśli funkcja nerek jest zaburzona, może to spowodować efekt domina problemów zdrowotnych u Twojego pupila. Poznaj objawy choroby nerek u psów i dowiedz się, co możesz zrobić, aby zapobiec i leczyć ich stan.

Co powoduje niewydolność nerek u psów?

Problemy z nerkami u psów mogą być ostre lub przewlekłe. Ostra niewydolność nerek występuje szybko w ciągu kilku dni, natomiast przewlekła niewydolność nerek występuje powoli w czasie.

Przyczyny ostrej niewydolności nerek

Ostre problemy z nerkami są najczęściej przypisywane spożyciu przez psa toksyny. Może to być substancja chemiczna, taka jak środek przeciw zamarzaniu, środki czystości lub złe jedzenie.

Problemy pojawiają się również z powodu przeszkody moczowej w organizmie Twojego pupila. Gdy zmniejsza się przepływ krwi, nerki Twojego psa są mniej dotlenione i bardziej podatne na infekcje.

Problemy z nerkami mogą również wynikać z:

  • Poważnego odwodnienia

  • Udary cieplne

  • Ukąszenia węży

  • Leptospiroza (zakażenie bakteryjne)

Przyczyny przewlekłej niewydolności nerek

Przewlekła choroba nerek występuje najczęściej u starszych psów, a dokładna przyczyna jest często trudna do ustalenia ze względu na jej powolny początek. Wczesne objawy przewlekłej choroby nerek są łatwo przeoczone lub odrzucone, ponieważ są łagodne.

Choroby stomatologiczne są główną przyczyną przewlekłej niewydolności nerek u starszych psów. Bakterie gromadzą się na zębach psa i dostają się do układu pokarmowego podczas jedzenia i picia. Podczas gdy nerki Twojego psa są zaprojektowane tak, aby filtrować odpady, bakterie mogą z czasem osłabić funkcję nerek.

Jakie są objawy choroby nerek u psów?

Kilka oznak, na które należy zwrócić uwagę to:

  • Picie większej lub mniejszej ilości wody

  • Zmiana objętości i częstotliwości oddawania moczu

  • Utrata zainteresowania zabawą lub współdziałaniem

  • Zmniejszony apetyt

  • Wymioty lub biegunka

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Krew w moczu

  • Objawy choroby zębów, takie jak blade dziąsła, śmierdzący oddech, owrzodzenia jamy ustnej

Jak można zapobiegać niewydolności nerek?

Trzymaj swojego psa z dala od środków chemicznych

Choroba nerek nie musi być problemem dla Twojego psa. Zadbaj o bezpieczeństwo swojego psa, podejmując środki zapobiegawcze, aby nie miał dostępu do środków chemicznych i czyszczących.

Należy pamiętać, że psy z natury są żuwaczkami, więc trzymanie środków chemicznych w zamkniętej szafce nie wystarczy. Możesz również mieć fałszywą pewność, że plomby zabezpieczające przed dziećmi zapewnią Twojemu psu bezpieczeństwo, ale tak nie jest.

Psy mogą łatwo przegryźć plastikowe butelki i wypić niebezpieczne chemikalia. Upewnij się, że butelki są przechowywane w zamkniętych szafkach lub wysoko, gdzie psy nie mogą ich dosięgnąć.

Unikaj kontaktu z lekami i innymi szkodliwymi substancjami

Oprócz trzymania psa z dala od niebezpiecznych środków czystości i chemikaliów domowych, ważne może być również unikanie przebywania zwierzęcia w pobliżu leków, żywności i innych substancji.

Mogą to być między innymi:

  • Rodzynki

  • Leki na receptę i bez recepty, takie jak ibuprofen

  • Winogrona

  • Zanieczyszczone źródła wody

Higiena stomatologiczna

Ponieważ przewlekła choroba nerek może być skutkiem niewłaściwej higieny jamy ustnej, utrzymywanie zębów psa w czystości jest kluczowe dla jego długotrwałego zdrowia.

Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o tym, jak często należy czyścić zęby psa i zapytaj o karmę i smakołyki, które mogą pomóc w utrzymaniu higieny zębów u psów.

Jak leczy się chorobę nerek?

Podczas gdy uszkodzenia spowodowane ostrymi problemami z nerkami są łatwiejsze do wyleczenia, uszkodzenia narządów psa spowodowane przewlekłą chorobą nerek są nieodwracalne, chyba że zostaną wcześnie wykryte.

Ponieważ niektóre uszkodzenia są nieodwracalne, środki zapobiegawcze wymienione powyżej są niezbędne dla Twojego psa.

Jeśli choroba nerek lub niewydolność nerek zostanie zdiagnozowana u Twojego psa, leczenie będzie zależeć od stopnia zaawansowania jego stanu.

Plan leczenia Twojego psa może również obejmować:

  • Leki, które pobudzają produkcję moczu

  • Terapia płynami przez kroplówkę

  • Dodanie elektrolitów w celu wyrównania poziomu krwi

  • Leki zmniejszające wymioty

  • Leki łagodzące problemy żołądkowo-jelitowe

  • Dializa

  • Zalecenia dotyczące zmiany diety

  • Leki na anemię

  • Leczenie ciśnienia krwi

Jakie pokarmy są dobre dla psów z chorobami nerek?

Chociaż możesz mieć pokusę, aby stworzyć domową dietę DIY dla swojego psa, może to nie być najlepsze. Karma dla psów ma odpowiednio zbilansowane składniki odżywcze, których pies potrzebuje, aby zachować zdrowie.?

Twój lekarz weterynarii może zasugerować konkretny rodzaj karmy dla psów z dodatkowymi składnikami odżywczymi, których Twój pies potrzebuje ze względu na swój stan zdrowia.

Możesz mieć pokusę, aby karmić psa ze swojego talerza, ale niektóre pokarmy mogą zaszkodzić psu i/lub przyczynić się do problemów z nerkami, jak:

  • Alkohol

  • Czekolada, kawa i kofeina

  • Kokos

  • Winogrona i rodzynki

  • Makadamia i inne orzechy

  • Mleko i nabiał

  • Cebula, czosnek, szczypiorek

  • Surowe lub niedogotowane mięso i jaja

  • Słone/przetworzone przekąski

  • Ksylitol

  • Ciasto drożdżowe

Co się dzieje, gdy choroba nerek nie jest leczona?

Nieleczone problemy z nerkami u psów mogą stanowić zagrożenie dla życia. Jeśli podejrzewasz, że Twój pies ma niewydolność nerek, nie próbuj samodzielnie diagnozować i leczyć tego stanu w domu.

Problemy z nerkami często prowadzą do stanów zagrażających życiu, które wymagają natychmiastowej hospitalizacji i leczenia. Jeśli nie są leczone, może dojść do schyłkowej niewydolności nerek, co prowadzi do zgonu.

Porozmawiaj z lekarzem weterynarii lub zabierz psa do kliniki pogotowia ratunkowego po godzinach pracy, aby uzyskać diagnozę i leczenie.