Strona główna Blog Strona 2484

Ucho pływaka (Otitis Externa): Przyczyny, diagnoza, leczenie

0

Dowiedz się, co powoduje bolesne zapalenie ucha zwane uchem pływaka (otitis externa) i co możesz zrobić, aby je wyleczyć.

Bez względu na to, jak doszło do powstania ucha pływaka, gdy nauczysz się rozpoznawać jego oznaki, będziesz miał wiele możliwości jego leczenia.

Ucho pływaka, które nosi medyczną nazwę otitis externa, to infekcja w przewodzie słuchowym. Jest to przewód, który biegnie od otworu na zewnątrz ucha do błony bębenkowej.

Ucho pływaka różni się od zwykłej infekcji ucha, którą Twoje dziecko często dostaje po przeziębieniu. Są to infekcje ucha środkowego, czyli w języku lekarskim „zapalenie ucha środkowego”, i zdarzają się głębiej w uchu, za błoną bębenkową.

Zazwyczaj zapalenie ucha pływaka jest spowodowane przez bakterie, ale czasami może być wywołane przez wirusy lub grzyby. Objawy, które mogą wystąpić to:

  • Swędzenie w uchu

  • Ból, który może stać się silny

  • Problemy ze słuchem (dźwięk może wydawać się stłumiony, ponieważ przewód słuchowy puchnie)

  • Płyn lub ropa wypływająca z ucha

Oto jeden ze sposobów na określenie rodzaju infekcji ucha. Jeśli boli Cię, gdy pociągasz za ucho lub je naciskasz, możesz mieć ucho pływaka.

Dlaczego ludzie chorują na ucho pływaka?

W większości przypadków ucho samo zwalcza zarazki wywołujące ucho pływaka. Możesz za to podziękować woskowinie usznej. Choć nie jest ona zbytnio szanowana, woskowina pomaga chronić kanał słuchowy przed uszkodzeniami i utrudnia rozwój zarazków.

Jeśli jednak skóra zostanie zadrapana, zarazki mogą dostać się do przewodu słuchowego i wywołać infekcję. Niektóre częste powody, dla których możesz mieć ucho pływaka to:

Przyklejanie rzeczy do ucha. Jeśli używasz wacików, palców, spinek do włosów, skuwek od długopisów lub innych przedmiotów do czyszczenia uszu, mogą one zetrzeć ochronną woskowinę lub zadrapać skórę. Nawet patyczki do uszu, zatyczki i aparaty słuchowe mogą mieć taki efekt, zwłaszcza jeśli często ich używasz.

Wilgoć uwięziona w uchu. Kiedy woda zalega w przewodzie słuchowym po pływaniu lub po kąpieli w gorącej wodzie, a nawet po wzięciu prysznica lub wanny, może usunąć część woskowiny i zmiękczyć skórę, co ułatwia zarazkom dostanie się do środka.

Wilgotna pogoda i pot mogą powodować ten sam problem. Zarazki lubią ciepłe, wilgotne miejsca do rozwoju, więc wilgoć uwięziona w uchu jest dla nich idealna.

Inne rzeczy mogą odgrywać rolę w uchu pływaka, takie jak:

Twój wiek. Chociaż ucho pływaka może przydarzyć się każdemu, najczęściej występuje u dzieci i wczesnych nastolatków.

Wąskie kanały słuchowe. Dzieci często mają kanały słuchowe, które są małe i nie odprowadzają wody tak dobrze.

Reakcje i stany chorobowe skóry. Czasami produkty do włosów, kosmetyki i biżuteria mogą podrażniać skórę i zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania na ucho pływaka. Mogą to być również problemy skórne, takie jak egzema czy łuszczyca.

Jakie są objawy ucha pływaka?

Niezależnie od tego, czy ucho pływaka pojawiło się po kąpieli w basenie, czy też w wyniku infekcji, która wdała się podczas pobytu na suchym lądzie, objawy są takie same. Możesz zauważyć takie rzeczy jak:

  • Swędzące uczucie wewnątrz ucha

  • Ból w uchu, który może być silny

  • Ucho boli przy poruszaniu głową lub delikatnym pociągnięciu za płatek ucha

  • Tkliwość wewnątrz ucha

  • Płyn wypływający z ucha

  • Nieprzyjemnie pachnąca, żółtawa wydzielina z ucha

  • Słabsze słyszenie (przedmioty brzmią stłumione)

Jak rozpoznać i leczyć ucho pływaka

Jeśli cierpisz na ból ucha, nie czekaj – natychmiast udaj się do lekarza. Szybkie podjęcie leczenia może zapobiec pogorszeniu się infekcji.

Podczas wizyty lekarz zajrzy do ucha i może je delikatnie wyczyścić. Dzięki temu leczenie będzie lepiej działać.

Następnie prawdopodobnie otrzymasz krople do uszu, które mogą zawierać antybiotyki, steroidy lub inne składniki zwalczające infekcję i pomagające w zwalczaniu obrzęku. W niektórych przypadkach może być również konieczne przyjmowanie tabletek z antybiotykami.

Powikłania związane z uchem pływaka

W większości przypadków ucho pływaka zaczyna czuć się lepiej w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia. Czasami jednak może się ono pogorszyć lub prowadzić do innych problemów, takich jak:

Długotrwałe ucho pływaka (przewlekłe otitis externa). Występuje wtedy, gdy ucho pływaka nie ustępuje w ciągu 3 miesięcy. Może się to zdarzyć, jeśli masz trudne do wyleczenia bakterie, grzyby, alergie lub choroby skóry, takie jak łuszczyca lub egzema. Lekarz może wymagać zbadania próbki płynu w uchu, aby pomóc w podjęciu decyzji o najlepszym leczeniu.

Inne infekcje. Czasami bakterie mogą rozprzestrzeniać się w głąb skóry lub do innych części ciała. Jednym z rzadkich stanów jest złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, które występuje, gdy infekcja przenosi się na kości i chrząstki w głowie. Jest to nagły przypadek medyczny i występuje najczęściej u osób starszych z cukrzycą, osób z HIV lub innymi problemami z układem odpornościowym.

Leczenie tych infekcji polega na podawaniu silniejszych antybiotyków doustnie lub przez igłę (IV).

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Zawsze kontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz jakiekolwiek oznaki infekcji ucha. Zadzwoń, jeśli masz zawroty głowy lub dzwonienie w uszach, co oznacza, że możesz mieć poważniejszy problem, który wymaga sprawdzenia.

Zadzwoń również do lekarza, jeśli masz:

Silny ból. Może on zaproponować leki, które mogą przynieść Ci ulgę.

Wysypka na skórze głowy lub w pobliżu ucha. Może to być łojotokowe zapalenie skóry lub półpasiec (gonty). Lekarz może zalecić leczenie.

Objawy ucha pływaka

0

Dowiedz się, jakich objawów możesz się spodziewać, jeśli dopadnie Cię infekcja zwana uchem pływaka.

  • Swędzące uczucie wewnątrz ucha

  • Ból w uchu, który może być silny

  • Ucho boli przy poruszaniu głową lub delikatnym pociągnięciu za płatek ucha

  • Czułość wewnątrz ucha

  • Płyn wypływa z ucha

  • Nieprzyjemnie pachnąca, żółtawa wydzielina z ucha

  • Słabsze słyszenie (przedmioty brzmią stłumione)

Kiedy należy zadzwonić do lekarza

Zawsze konsultuj się z lekarzem, jeśli zauważysz jakiekolwiek objawy zapalenia ucha. Wezwij go również, jeśli masz zawroty głowy lub dzwonienie w uszach, co oznacza, że możesz mieć poważniejszy problem, który wymaga zbadania przez lekarza.

Wezwij również lekarza, jeśli masz:

Silny ból. Lekarz może zaproponować leki, które mogą przynieść ulgę.

Wysypka na skórze głowy lub w pobliżu ucha. Może to być łojotokowe zapalenie skóry lub półpasiec (gonty). Lekarz może zalecić leczenie.

Jakie są sposoby leczenia ucha pływaka?

0

Dowiedz się, w jaki sposób krople do uszu i antybiotyki mogą pomóc Ci pozbyć się bolesnej infekcji ucha zwanej uchem pływaka.

W gabinecie lekarskim

Aby leczenie ucha pływaka przyniosło oczekiwane rezultaty, lekarz musi najpierw delikatnie usunąć wszelkie zanieczyszczenia blokujące przewód słuchowy, takie jak płyn, martwy naskórek i dodatkowa woskowina. Może do tego celu użyć wody utlenionej, urządzenia ssącego lub specjalnego narzędzia zwanego kiretą do uszu.

Lekarz będzie chciał również sprawdzić, czy błona bębenkowa jest zdrowa. Jeśli jest ona rozdarta (przedziurawiona), regularne leczenie ucha pływaka może nie działać. Może być konieczna wizyta u specjalisty od uszu, nosa i gardła w celu leczenia.

Krople do uszu

Prawdopodobnie opuścisz gabinet lekarski z receptą na eardropy do stosowania w domu. Jest to najczęstsza metoda leczenia. Krople zwalczają infekcję i pomagają w gojeniu się ucha.

W zależności od sytuacji, krople te mogą mieć:

  • Antybiotyki, które zabijają bakterie

  • Sterydy, aby pomóc w walce z obrzękiem

  • Leki przeciwgrzybicze, jeśli objawy są spowodowane przez grzyby

  • Substancje chemiczne, które przywracają zdrową równowagę w przewodzie słuchowym, dzięki czemu utrudniają rozwój zarazków

Należy postępować zgodnie z instrukcjami podanymi na butelce, dotyczącymi zakładania kropli. Zazwyczaj należy:

  • Pochylić głowę lub położyć się na boku podczas wprowadzania kropli do ucha

  • Pozostań w tej pozycji przez 3 do 5 minut, aby krople się wchłonęły

  • Włóż wacik do ucha i pozostaw go tam na 20 minut, aby krople się wchłonęły

  • Powtarzać trzy do czterech razy dziennie lub zgodnie z zaleceniami lekarza

Może się okazać, że łatwiej jest zlecić komuś z rodziny wprowadzenie kropli za Ciebie. Prawdopodobnie będzie on miał lepszy cel. Jeśli krople bolą, bo są zimne, ogrzej najpierw butelkę trzymając ją w dłoniach.

Co robić w domu podczas leczenia

Po rozpoczęciu leczenia minie prawdopodobnie około tygodnia, zanim objawy ustąpią. W tym czasie możesz podjąć kroki, aby poczuć się lepiej i wspomóc leczenie.

Stosuj środki przeciwbólowe, jeśli ich potrzebujesz. Dostępne bez recepty acetaminofen, ibuprofen lub naproksen mogą pomóc w zwalczaniu bólu. Jeśli nie są one wystarczające, lekarz może przepisać Ci lek przeciwbólowy na receptę.

Stosuj eardrops tak długo, jak jest to napisane na butelce. Zwykle jest to od 7 do 14 dni. Możesz zacząć czuć się lepiej już po kilku dniach, ale nie przestawaj przedwcześnie. Jeśli to zrobisz, infekcja może powrócić.

Utrzymuj uszy w suchości. Kiedy bierzesz prysznic, delikatnie włóż do uszu waciki pokryte wazeliną, aby zatrzymać wodę. I nie pływaj, dopóki lekarz nie powie, że jest to w porządku – prawdopodobnie przez 7 do 10 dni.

Nie używaj słuchawek ani aparatu słuchowego. Zanim włożysz cokolwiek do ucha, poczekaj, aż poczujesz się lepiej.

Chroń swoje uszy przed chemikaliami zawartymi w kosmetykach. Dla niektórych osób lakiery do włosów, farby do włosów i inne produkty mogą podrażniać skórę i powodować ucho pływaka. Przestań używać wszystkiego, co może być przyczyną problemu – lub przynajmniej włóż najpierw waciki do uszu.

Zadzwoń do lekarza, jeśli w ciągu 36 do 48 godzin nie poczujesz się nieco lepiej. Być może będziesz potrzebował innego podejścia, aby pozbyć się infekcji.

Leczenie ciężkiej postaci ucha pływaka

Większość osób uważa, że może opanować infekcję ucha pływaka za pomocą kropli. Jeśli jednak infekcja jest poważniejsza lub się rozprzestrzeniła, może być konieczne zastosowanie innych metod leczenia.

Knoty do uszu. Jeśli Twój przewód słuchowy jest bardzo spuchnięty, może to uniemożliwić kroplom do uszu dostanie się do niego wystarczająco daleko. W takiej sytuacji lekarz może włożyć do ucha knot. Jest to kawałek bawełny, który pomaga kroplom dotrzeć do miejsca, w którym powinny się znaleźć. Lekarz może wymagać wymiany knota kilka razy.

Antybiotyki doustne lub dożylne. Jeśli infekcja jest trudna do wyleczenia lub ciężka – lub rozprzestrzeniła się na pobliskie tkanki, chrząstki lub kości – możesz potrzebować silniejszych antybiotyków. Jedna z poważnych infekcji to złośliwe (martwicze) zapalenie ucha zewnętrznego, które jest bardziej powszechne u osób starszych, z cukrzycą i problemami z odpornością, takimi jak HIV.

Następne kroki

Po rozpoczęciu leczenia, prawdopodobnie w ciągu kilku dni poczujesz się lepiej. Jeśli objawy utrzymują się dłużej niż 10 dni lub jeśli się nasilają, należy skontaktować się z lekarzem.

Kiedy poczujesz się lepiej, podejmij kroki, aby nie zachorować ponownie. Noś zatyczki do uszu podczas pływania i starannie osuszaj uszy po ich zamoczeniu. I nie dłub w uszach, bo to może wywołać ucho pływaka.

Przede wszystkim stosuj się do rad, które mogła przekazać Ci mama: Nigdy nie wkładaj do ucha niczego, co jest mniejsze niż łokieć.

Czy można wyleczyć zapalenie ucha w domu? Dowiedz się więcej o środkach homeopatycznych

0

Jakimi domowymi sposobami można leczyć zapalenie ucha? Istnieje wiele różnych opcji, które pomogą złagodzić ból w uchu środkowym.

Jeśli jednak ból się nasila i nie widać ulgi, należy wezwać lekarza. Nieleczona infekcja ucha może spowodować utratę słuchu i inne problemy.

Jakie są przyczyny infekcji ucha?

Infekcja ucha może rozpocząć się, gdy przewód łączący górną część gardła z uchem środkowym zostanie zablokowany. Przewód ten, zwany przewodem Eustachiusza, może zostać zatkany przez śluz i obrzęk powstały w wyniku przeziębienia lub gdy za błoną bębenkową zbierają się płyny. Kałuża płynu stanowi doskonałe miejsce do rozwoju bakterii, które mogą wywołać infekcję ucha.

Kiedy pojawia się infekcja, gromadzi się płyn. Ciśnienie płynu naciska na błonę bębenkową i może być bardzo bolesne. Ciśnienie sprawia, że twoja błona bębenkowa jest wewnątrz czerwona i wybrzuszona. ?

Jakie są objawy infekcji ucha?

Objawy infekcji ucha mogą pojawić się bardzo szybko. U dzieci objawy mogą wyglądać inaczej niż u dorosłych. W zależności od wieku dziecka, może być konieczne zwrócenie uwagi na pewne oznaki, gdy dziecko nie potrafi powiedzieć, że boli je ucho.

Objawy zapalenia ucha u dzieci obejmują:?

  • Ból ucha, częściej występujący w pozycji leżącej

  • Szarpanie lub ciągnięcie za ucho

  • Trudności z zasypianiem

  • Płacz większy niż zwykle

  • Problemy ze słyszeniem lub reagowaniem na dźwięki

  • Brak równowagi

  • Gorączka 100 lub więcej stopni Fahrenheita

  • Odpływ płynu z ucha

  • Ból głowy

  • Brak apetytu

Objawy zapalenia ucha u dorosłych to:?

  • ból ucha

  • Drenaż płynu z ucha

  • Problemy ze słyszeniem

Jakie są homeopatyczne sposoby leczenia infekcji ucha?

W homeopatii klasycznej istnieje wiele sposobów leczenia infekcji ucha. Należy pamiętać, że medycyna homeopatyczna nie jest regulowana przez amerykańską Agencję Żywności i Leków (FDA).

Środki homeopatyczne pochodzą z przekonania, że „jak leczy jak”. Oznacza to, że to, co powoduje objawy chorobowe u zdrowych osób, będzie leczyć te same objawy u osób chorych. Większość środków jest połączeniem substancji naturalnej i związku syntetycznego w celu zwiększenia korzyści terapeutycznych. Należy z rozwagą dobierać odpowiednie dawki, aby nie doświadczyć ciężkich skutków.

Do środków homeopatycznych należą:

Belladonna (Atropa belladonna). Belladonna najlepiej sprawdza się w przypadku bólu ucha, który ulega wahaniom. Towarzyszy mu gorączka, rumieniec i wrażliwość na światło. Powinieneś mieć szybką reakcję na belladonnę. Belladonna działa poprzez blokowanie niektórych funkcji twojego układu nerwowego, a sama roślina jest silnie toksyczna.?

Dawki będą zależały od ciężkości twojego stanu. Dla ostrych przypadków zaleca się 30C. W ciężkich przypadkach, możesz potrzebować 200C, 1M, lub 10M.

Wolfsbane (Aconitum napellus). Wolfsbane jest kolejnym powszechnie zalecanym domowym środkiem na infekcje ucha. Działa najlepiej w przypadku bólu ucha, który pojawia się szybko, często po przebywaniu na zewnątrz w zimnie i wietrze. Ten środek działa najlepiej, gdy masz również wysoką gorączkę, pobudzenie i uczucie niepokoju.?

Zalecana dawka to 200C. Należy przyjąć 10 dawek doustnie trzy razy dziennie lub zgodnie z zaleceniami lekarza.

Objawy działania wilczomlecza mogą obejmować:?

  • Silny niepokój

  • Nagłe wymioty

  • Vertigo

  • Nagła utrata pamięci

  • Drżenie

  • Senność

  • Ciężkość w klatce piersiowej

Ferrum phosphoricum. Ten środek jest najlepszy w przypadku infekcji ucha, które dopiero się rozpoczęły i nie mają ciężkich objawów. Zalecana dawka to 30CH GR. Dorośli powinni przyjmować pięć granulek trzy razy dziennie, a dzieci trzy granulki trzy razy dziennie. Należy skonsultować się z lekarzem w sprawie właściwego dawkowania. Przyjęcie zbyt dużej ilości może spowodować przedawkowanie i należy natychmiast skontaktować się z Ośrodkiem Kontroli Zatruć.?

Leki homeopatyczne mogą dać Ci szybką ulgę w bólu ucha bez konieczności udawania się do lekarza. Nie ma standardu dla środków homeopatycznych i w niektórych przypadkach może być konieczna wizyta u lekarza homeopaty. Upewnij się, że zanotowałeś wszystkie objawy, ponieważ to pomoże Ci uzyskać dokładny środek, którego potrzebujesz. ?

?Jedno badanie popiera zalecenie Amerykańskiej Akademii Publikacji, aby używać homeopatycznych kropli do uszu w celu zarządzania objawami infekcji ucha. Stosując homeopatyczne środki na infekcję ucha, zmniejszasz użycie antybiotyków.

Inne domowe środki na infekcję ucha obejmują:?

Gorący lub zimny kompres. Umieszczenie zimnego lub gorącego okładu na dotkniętym uchu może pomóc złagodzić ból. Lekarze radzą wybrać temperaturę, którą preferujesz. Upewnij się, że nie jest zbyt gorąca lub zbyt zimna, owijając okład w cienką szmatkę.

Zmiana pozycji podczas snu. Chociaż ten domowy środek nie zapewni pełnej ulgi w bólu ucha, może pomóc zapobiec dyskomfortowi rano. Użyj dwóch lub więcej poduszek, aby utrzymać dotknięte ucho powyżej reszty ciała. Jeśli śpisz na boku, oprzyj się na przeciwległym uchu. Obie te techniki pomogą złagodzić część ciśnienia z ucha.

USG Color Doppler: Cel, przygotowanie, procedura, wyniki

0

Badanie USG Doppler to szybki i bezbolesny sposób na sprawdzenie, czy nie występują problemy z przepływem krwi, takie jak zakrzepica żył głębokich (DVT). Dowiedz się, co to jest, kiedy jest potrzebne i jak się je wykonuje.

Zamiast tego przekształca fale dźwiękowe w obrazy. Lekarz może za jego pomocą sprawdzić, czy nie ma problemów z przepływem krwi, takich jak zakrzepy w żyłach lub zatory w tętnicach.

Jest to jeden z głównych sposobów badania zakrzepicy żył głębokich (DVT) – stanu, w którym zakrzepy krwi tworzą się w żyłach głęboko w ciele, zwykle w nogach. DVT może prowadzić do poważniejszych problemów, takich jak zakrzep w płucach. Może zagrażać życiu. Dlatego ważne jest, aby poddać się badaniom, jeśli wystąpią objawy.

Dlaczego miałbym go potrzebować?

Jeśli masz objawy DVT, takie jak obrzęk lub ból nogi, lekarz może użyć USG Dopplera, aby sprawdzić, co się dzieje. Obrazy pokazują, gdzie krew zwalnia lub zatrzymuje się, co może oznaczać, że masz skrzep.

USG Dopplera jest bardzo skuteczne w wielu przypadkach, ale nie jest dobre w znajdowaniu skrzepów w miednicy lub małych naczyniach krwionośnych w łydce.

Oprócz wykrywania skrzepów, USG Doppler może być używane do:

  • Sprawdzić przepływ krwi w żyłach, tętnicach i sercu?

  • Szukaj zwężonych lub zablokowanych tętnic

  • Zobacz, jak krew płynie po leczeniu

  • Sprawdź, czy w tętnicy nie ma wybrzuszenia, które nazywane jest tętniakiem

Jeśli jest wykonywana na brzuchu, może pomóc w znalezieniu:

  • Problemy z przepływem krwi w wątrobie, nerkach, trzustce lub śledzionie

  • Tętniak aorty brzusznej

Może być również stosowany w celu sprawdzenia przepływu krwi do dziecka podczas ciąży.

Jak należy się do niego przygotować?

Ogólnie rzecz biorąc, warto założyć na badanie luźne ubrania, choć lekarz może poprosić o przebranie się w fartuch. Ponadto, możesz zostawić w domu biżuterię, ponieważ będziesz musiała ją zdjąć z miejsca, które ma być poddane badaniu.

Jeśli badanie dotyczy DVT lub innych problemów w nogach, nie musisz robić nic więcej.

W przypadku badania USG Doppler na brzuchu, lekarz może zalecić Ci poszczenie przez 6 do 12 godzin przed badaniem. Oznacza to, że w tym czasie nie będziesz mogła nic jeść ani pić. Będziesz mogła jedynie wypić niewielką ilość wody, aby przyjąć swoje regularne leki.

W przypadku kobiet poddawanych badaniu USG Doppler miednicy, będziesz musiała wypić 32 uncje wody na 1 godzinę przed badaniem. Musisz mieć pełny pęcherz, aby badanie było skuteczne.

Co się dzieje podczas testu?

Położysz się na stole, zwykle na plecach. Lekarz lub technik posmaruje badany obszar żelem. Pomaga to falom dźwiękowym w przemieszczaniu się i daje lepsze wyniki.

Następnie przyciskają do skóry małe urządzenie. Wygląda ono jak mikrofon lub różdżka.

Podczas poruszania urządzeniem, wysyła ono fale dźwiękowe do ciała. Fale te odbijają się od komórek krwi, organów i innych części ciała, a następnie wracają do urządzenia. Poczujesz pewien nacisk urządzenia, ale jeśli nie masz wrażliwości, nie będzie to bolało.

Komputer odbiera wszystkie fale dźwiękowe i zamienia je w ruchome obrazy, które można zobaczyć na żywo na ekranie. Po zakończeniu badania należy zetrzeć żel z ciała i wszystko jest gotowe. Zwykle trwa to około 30 do 60 minut.

Wyniki badania USG Doppler można otrzymać bardzo szybko. Czasami osoba, która przeprowadza badanie jest przeszkolona w zakresie wykonywania USG, ale nie jest lekarzem. Nawet wtedy, obrazy są dostępne od razu dla Twojego lekarza do przeglądu.

Badanie to jest bardzo bezpieczne, bezbolesne i nie wykorzystuje promieniowania.

Co oznaczają wyniki?

Lekarz poinformuje Cię, co oznaczają wszystkie obrazy. Jeśli badanie zostało wykonane w celu sprawdzenia, czy nie występuje DVT, lekarz powie Ci, co obrazki pokazują na temat przepływu krwi i poinformuje Cię o kolejnych krokach, które należy podjąć.

Jeśli masz skrzep, możesz mieć więcej niż jedno badanie USG Dopplera w ciągu kilku dni, aby zobaczyć, czy skrzep rośnie lub czy pojawiają się nowe.

Zakrzepica żył głębokich (DVT) objawy, diagnoza i testy

0

Jak rozpoznać, że masz zakrzepicę żył głębokich (DVT?) Zakrzepica żył głębokich może mieć takie same objawy jak wiele innych problemów zdrowotnych, a w połowie przypadków nie powoduje żadnych objawów.

Zakrzepica żył głębokich (DVT) Objawy

Zakrzepica żył głębokich może mieć takie same objawy jak wiele innych problemów zdrowotnych. Jednak w około połowie przypadków zakrzep krwi w żyle głębokiej, często w nodze, nie powoduje żadnych objawów.

Jeśli masz ponad 60 lat, palisz papierosy, masz nadwagę lub siedzisz przez długi czas, Twoje ryzyko wystąpienia tego stanu jest wyższe, więc bądź czujny na oznaki problemu. Porozmawiaj z lekarzem od razu, jeśli uważasz, że możesz mieć DVT.

Objawy DVT

W przypadku wystąpienia poniższych objawów DVT, zwłaszcza gdy pojawiają się one nagle, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:

  • Obrzęk jednej lub obu nóg

  • Ból lub tkliwość w nodze, kostce, stopie lub ramieniu. Może być odczuwany jako skurcz lub koń charley, którego nie można się pozbyć. Ból nóg i stóp może występować tylko podczas stania lub chodzenia.

  • Ciepła skóra na nodze

  • Zaczerwieniona lub przebarwiona skóra na nodze

  • Widoczne żyły, które są obrzęknięte, czerwone, twarde lub wrażliwe na dotyk

Zadzwoń pod numer 911 lub udaj się na pogotowie natychmiast, jeśli zauważysz ból lub obrzęk nogi i:

  • Nagły kaszel, który może spowodować pojawienie się krwi

  • Ostry ból lub ucisk w klatce piersiowej

  • Ból w barku, ramieniu, plecach lub szczęce

  • Gwałtowne oddychanie lub duszności

  • Ból podczas oddychania

  • Silna światłowstręt

  • Szybkie bicie serca

W przypadku powstania skrzepu krwi i jego uwolnienia, może on przedostać się do płuc. Nazywa się to zatorowością płucną i może być śmiertelne. Podobnie jak DVT, może nie powodować objawów.

Profilaktyka DVT i opieka domowa: Jak zapobiegać zakrzepicy żył głębokich

0

Nawet jeśli jesteś w grupie ryzyka, możesz podjąć kroki, aby zapobiec potencjalnie niebezpiecznym zakrzepom krwi w nogach po operacji, podczas odpoczynku w łóżku i podczas podróży.

Co roku u około 350 000 Amerykanów diagnozuje się zakrzepy krwi, a prawie tyle samo osób ma je i nie wie o tym. Nawet jeśli jesteś w grupie ryzyka, możesz podjąć kroki, aby zapobiec DVT. Niektóre proste działania obejmują:

  • Schudnij.

  • Ćwicz.

  • Nie stój długo w miejscu – poruszaj się co około 2 godziny, gdy jesteś w samolocie lub podczas długiej podróży samochodem.

  • Podczas podróży noś luźne ubrania i pij dużo wody.

Życie codzienne i warunki medyczne

  • Ćwicz regularnie – codziennie, jeśli to możliwe. Spacery, pływanie i jazda na rowerze to świetne zajęcia. Ćwiczenia pomogą Ci kontrolować wagę, podobnie jak dieta niskotłuszczowa, bogata w błonnik, z dużą ilością warzyw i owoców.

  • Jeśli palisz, rzuć to! Plastry nikotynowe, gumy lub spray, leki na receptę oraz grupy wsparcia mogą ułatwić rzucenie nałogu.

  • Sprawdzaj ciśnienie krwi co najmniej raz w roku, częściej, jeśli tak zaleci lekarz. Stosuj się do zaleceń lekarza dotyczących przyjmowania leków, jeśli ich potrzebujesz. Ćwiczenia, zdrowe odżywianie i rzucenie palenia pomogą kontrolować ciśnienie krwi.

  • Należy powiedzieć lekarzowi:

  • O wszelkich problemach z krzepnięciem krwi, jakie miałeś Ty lub ktoś z Twojej bliskiej rodziny

  • Jeśli stosujesz tabletki antykoncepcyjne, hormonalną terapię zastępczą lub jesteś w ciąży.

Po operacji lub podczas odpoczynku w łóżku

Chirurg poinformuje Cię, czy zakrzepy krwi mogą być dla Ciebie problemem. Czasami ryzyko jest największe zaraz po operacji i przez około 10 dni po niej. Możesz też dostać DVT, ponieważ jesteś mniej aktywny w miesiącach po zabiegu.

Lekarz może przepisać leki rozrzedzające krew, zwane również antykoagulantami:

  • Apixaban (Eliquis)

  • Betrixaban (Bevyxxa)

  • Dabigatran (Pradaxa)

  • Edoksaban?(Savaysa)

  • Fondaparynuks?(Arixtra)

  • Heparyna

  • Rivaroxaban?(Xarelto)

  • Warfaryna

Możesz nosić rękawy uciskowe na nogach, aby pomóc w utrzymaniu przepływu krwi.

Podczas rekonwalescencji podnieś nogi w łóżku tak, aby były wyższe niż koniec poduszki. Nie używaj poduszek pod nogami. Wykonuj wszelkie ćwiczenia, takie jak podnoszenie nóg i ruchy w kostce, które zaleca lekarz. Weź leki przeciwbólowe, aby ułatwić sobie zadanie. Wstań z łóżka i zacznij zwiększać swoją aktywność tak szybko, jak tylko możesz bezpiecznie.

Podczas podróży

Podczas lotów dłuższych niż 4 godziny wstań i poruszaj się. Skorzystaj z okazji, aby pospacerować i rozciągnąć się także pomiędzy lotami z przesiadkami.

Jeśli podróżujesz samochodem, zatrzymuj się, kiedy tylko możesz, aby się przejść.

Jeśli siedzisz w fotelu, często pracuj nad mięśniami nóg podczas podróży:

  • Rozciągaj nogi.

  • Rozciągnij stopy.

  • Podwiń lub naciśnij palce stóp w dół.

Pij dużo płynów, ale unikaj kawy i alkoholu. Odwadniają one organizm, przez co żyły stają się węższe, a krew gęstsza, co zwiększa prawdopodobieństwo powstania zakrzepu.

Nie noś krótkich, ciasnych skarpetek i staraj się nie krzyżować często nóg. Możesz chcieć nosić pończochy kompresyjne. Pomogą one w przepływie krwi i zmniejszą obrzęk.

Zakrzepica żył głębokich (DVT) Powikłania

0

While not everyone will have trouble, if you have DVT, you are at risk for damage to your veins and organs, and other life-threatening problems. doctor tells you more.

Trzymaj się swojego planu leczenia DVT, aby pomóc organizmowi rozbić skrzep i utrzymać ruch krwi. Zapytaj swojego lekarza, co jeszcze możesz zrobić, aby pomóc uniknąć tych powikłań.

Zatorowość płucna

DVT w nodze jest najczęstszą przyczyną. Jeśli skrzep krwi wydostaje się z żyły i przemieszcza się w krwiobiegu, a w końcu częściowo lub całkowicie blokuje tętnicę w płucach, mówi się o zatorowości płucnej (PE). Może to nastąpić zaraz po utworzeniu się skrzepu lub później.

Około 1 na 10 osób z zakrzepicą żył głębokich będzie miała zatorowość płucną. Liczba ta może być jednak znacznie wyższa, ponieważ niektóre osoby nie mają żadnych objawów i nie są diagnozowane.

Jeśli masz któryś z tych objawów, zadzwoń pod numer 911 lub od razu udaj się na pogotowie:

  • Nagły kaszel, który może być krwawy

  • Gwałtowne oddychanie lub nagła duszność, nawet podczas odpoczynku

  • Ból w klatce piersiowej: ostry lub kłujący, piekący, bolący lub tępy (może nasilać się przy głębokim oddechu, kaszlu, jedzeniu lub schylaniu się)

  • Nagły szybki rytm serca

PE może prowadzić do poważnych problemów, w tym:

  • Nieregularne bicie serca (palpitacje serca)

  • Niewydolność serca, kiedy serce nie jest w stanie sprostać wymaganiom organizmu

  • Problemy z oddychaniem

  • Wysokie ciśnienie krwi w płucach, zwane nadciśnieniem płucnym

  • Nagła śmierć u 1 na 4 osoby z zatorowością płucną

Może być potrzebna pomoc doraźna w szpitalu. Lekarze mogą podać Ci leki, które rozpuszczą skrzep (tzw. trombolityki) i zapobiegną powstawaniu nowych skrzepów (tzw. antykoagulanty, czyli leki rozrzedzające krew). W zależności od objawów i wyników badań, możesz potrzebować także innego leczenia.

Zespół pozakrzepowy lub przewlekła niewydolność żylna

Gdy skrzep pozostaje w nodze lub ramieniu zbyt długo, może uszkodzić żyłę lub jej zastawki. Zawory, które nie działają prawidłowo, pozwalają krwi płynąć do tyłu i gromadzić się w basenie, zamiast pchać ją w kierunku serca.

Zespół pozakrzepowy jest zwykle łagodny, ale niektóre objawy mogą być poważne. Mogą one ujawnić się dopiero po latach. Nawet połowa osób z DVT kończy z długotrwałymi efektami w miejscu, gdzie był skrzep:

  • Ból

  • Obrzęk

  • Ciemny kolor skóry

  • Owrzodzenia skóry

  • Żylaki — obrzęknięte, czasem poskręcane lub niebieskie żyły, które widać pod skórą

Ponieważ krew, która nie przepływa dobrze, jest bardziej podatna na zakrzepy, możesz również dostać kolejnego DVT lub zatoru płucnego.

Zapobieganie jest kluczowe. Oprócz podawania leków zapobiegających powstawaniu kolejnych zakrzepów, lekarz może zalecić, aby:

  • Noszenie pończoch uciskowych.

  • Trzymać nogę lub rękę uniesioną podczas odpoczynku.

  • Zabieg otwierający wąską żyłę, taki jak angioplastyka balonowa lub stentowanie.

  • Usunięcie skrzepu za pomocą operacji.

Phlegmasia Cerulea Dolens

PCD to poważny stan, w którym skrzep, lub zakrzepica, powoduje ekstremalne nagromadzenie płynu – nawet więcej niż DVT – w głównej żyle i czasami w mniejszych żyłach bocznych wokół niego, jak również.

Jego prawie cztery razy częściej w lewej nodze niż w prawej i jest rzadki gdziekolwiek indziej niż nogi. W miarę gromadzenia się płynu skóra bieleje i może w końcu zacząć zmieniać kolor na niebieski. Kiedy to nastąpi, możesz również zacząć zauważać:

  • Pęcherze na skórze (bullae)

  • Pieczenie, kłucie lub mrowienie skóry (parestezja)

  • Osłabienie mięśni oraz podczas poruszania się

Nieleczona, może zacząć zabijać tkanki (gangrena), co może spowodować, że skóra stanie się jeszcze ciemniejsza (czarna).

Najczęstszym czynnikiem ryzyka jest guz nowotworowy gdzieś w twoim ciele. Inne czynniki ryzyka obejmują:

  • Uraz (kontuzja)

  • Chirurgia

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

  • Zespół May-Thurnera (tętnica biodrowa napiera na żyłę)

  • Zespół hiperkoagulacyjny

  • Filtr do żyły głównej dolnej (urządzenie zapobiega przemieszczaniu się skrzepów do płuc)

PCD to nagły przypadek medyczny, który wymaga natychmiastowego leczenia. Lekarze prawdopodobnie podadzą Ci specjalistyczne leki przeciwzakrzepowe, które pomogą rozbić skrzep. Mogą one obejmować:

  • Heparyna (przez kroplówkę)

  • Heparyny drobnocząsteczkowe (LMWH)

  • Doustne inhibitory czynnika Xa

Prawdopodobnie będziesz potrzebował leków przeciwzakrzepowych przez co najmniej 6 miesięcy po pierwszym leczeniu.

Zakrzepica żył głębokich (DVT) Leczenie: Leczenie zakrzepów krwi w nogach

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat leczenia zakrzepicy żył głębokich.

  • To powstrzyma skrzep przed powiększaniem się.

  • Obniża ryzyko wystąpienia długotrwałych powikłań, takich jak ból nogi i obrzęk.

  • Leczenie zapobiega również powstawaniu zakrzepów krwi w przyszłości.

Często leki i dbanie o siebie załatwiają sprawę. Może się jednak okazać, że konieczna będzie operacja. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie opcje leczenia są dla Ciebie odpowiednie.

Leki rozrzedzające krew

Leki te, zwane również antykoagulantami, są najczęściej stosowanym sposobem leczenia DVT. Mogą one powstrzymać skrzep przed powiększaniem się lub oderwaniem, a także zapobiegają tworzeniu się nowych skrzepów. Ale nie mogą rozrzedzić krwi, mimo ich nazwy. I nie pozbędą się istniejącego skrzepu.

Leki rozrzedzające krew obejmują:

  • Apixaban?(Eliquis)

  • Betrixaban (Bevyxxa)

  • Dabigatran (Pradaxa)

  • Edoksaban?(Savaysa)

  • Fondaparynuks?(Arixtra)

  • Heparyna

  • Rivaroxaban?(Xarelto)

  • Warfaryna

Lekarze będą leczyć większość osób z DVT przez około 5 do 10 dni. Leczenie i czas spędzony w szpitalu mogą być różne w zależności od płci, lokalizacji i przyczyny zakrzepu oraz tego, czy masz raka lub czy miałeś już wcześniej DVT.

Gdy trafisz do szpitala z nowym zakrzepem (tzw. ostra DVT), lekarz może na początku podać Ci heparynę przez igłę do żyły lub w postaci zastrzyku. Po powrocie do domu może być konieczne dalsze przyjmowanie zastrzyków, raz lub dwa razy dziennie. W przypadku podawania heparyny dożylnie konieczne będzie również wykonanie badań krwi. Nie będą one jednak potrzebne, jeśli będziesz przyjmował zastrzyki z heparyny drobnocząsteczkowej pod skórę.

Możesz również przyjmować warfarynę w postaci tabletek raz dziennie, zaczynając w trakcie przyjmowania heparyny, a następnie zazwyczaj przez 3 do 6 miesięcy lub dłużej. Podczas przyjmowania warfaryny należy regularnie wykonywać badania krwi, aby upewnić się, że jej ilość w organizmie jest odpowiednia. Zbyt mała ilość nie zapobiega powstawaniu zakrzepów, a zbyt duża zwiększa prawdopodobieństwo niebezpiecznego krwawienia. Może również wchodzić w interakcje z innymi lekami, witaminami i pokarmami zawierającymi dużo witaminy K, co jest kolejnym dobrym powodem, aby często badać swoją krew.

Poinformuj swojego lekarza, jeśli jesteś w ciąży, ponieważ warfaryna może powodować wady wrodzone. Będziesz musiała brać coś innego.

Nowsze leki przeciwzakrzepowe, znane jako inhibitory Xa, działają równie dobrze jak warfaryna dla większości ludzi. Nie będziesz musiał wykonywać badań krwi, zmieniać dawki, ani pamiętać, jakie pokarmy jadłeś. Leki te mogą powodować mniejsze krwawienie niż warfaryna, ale nie ma leku, który mógłbyś wziąć, aby zatrzymać krwawienie, jeśli stanie się ono problemem.

Apixaban, edoxaban i rivaroxaban to tabletki. Fondaparynuks to zastrzyk, który otrzymują osoby po złamaniu biodra, wymianie stawu biodrowego, wymianie kolana lub operacji brzucha, aby zapobiec DVT. Lekarz może również przepisać go wraz z warfaryną w celu leczenia poważnej DVT lub w celu leczenia skrzepu, który utknął w płucach, zwanego zatorowością płucną.

Dabigatran to tabletka, która powstrzymuje działanie pewnego białka, które pomaga w tworzeniu się skrzepów krwi. Dlatego nazywany jest bezpośrednim inhibitorem trombiny.

Zwalczanie skrzepów: Tromboliza kierowana przez cewnik

Twój organizm z czasem rozpuści skrzep krwi. Jednak w międzyczasie może on uszkodzić wnętrze żyły. Lekarz może zalecić stosowanie leku zwalczającego skrzepy, zwanego środkiem trombolitycznym, jeśli:

  • Masz duże skrzepy powodujące ból, obrzęk i problemy z krążeniem

  • Wysokie ryzyko wystąpienia zatoru płucnego

  • Masz DVT raczej w ramieniu niż w nodze

Zabieg ten szybko rozbija skrzep i przywraca przepływ krwi. Może również uratować zastawki w tej żyle. Jest to jednak bardziej ryzykowne niż przyjmowanie leków rozrzedzających krew. Istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z krwawieniem i udaru.

Pójdziesz do szpitala, aby to zrobić. Używając zdjęcia rentgenowskiego jako przewodnika, specjalista włoży do żyły cienką rurkę zwaną cewnikiem i wprowadzi jej końcówkę do DVT. Następnie użyje cewnika, aby wysłać lek bezpośrednio do skrzepu.

Jeśli żyła wydaje się wąska, mogą ją poszerzyć i pomóc w zapobieganiu przyszłym blokadom poprzez wykonanie angioplastyki balonowej lub umieszczenie stentu.

Procedury medyczne

W przypadku, gdy przyjmowanie leków rozrzedzających krew lub zwalczających skrzepy nie jest możliwe lub nie przynosi oczekiwanych rezultatów, lekarz może chcieć spróbować bardziej skomplikowanej procedury.

Filtr do żyły głównej dolnej (IVC). Filtr IVC jest małym metalowym urządzeniem, które wygląda jak odwrócony parasol i może powstrzymać skrzepy krwi w żyłach przed przemieszczaniem się. Umieszcza się go w głównej żyle ciała, zwanej żyłą główną dolną (IVC). Żyła ta biegnie przez twój brzuch. Wysyła ona krew z dolnej połowy ciała z powrotem do serca.

Zabieg założenia filtra trwa zazwyczaj około godziny i tego samego dnia można wrócić do domu. W szpitalu lekarz wprowadzi do żyły w ramieniu lek, który sprawi, że poczuje się Pan senny i zrelaksowany. Otrzyma Pan/Pani również zastrzyk znieczulający obszar u podstawy szyi lub w okolicy pachwiny. W tym miejscu lekarz wykona małe nacięcie i wprowadzi do żyły cienką, elastyczną, plastikową rurkę zwaną cewnikiem. Korzystając z promieniowania rentgenowskiego, lekarz nawlecze filtr na miejsce w żyle. Rozszerzy się on i przyczepi do ścian żyły. Po zabiegu może Pan/Pani potrzebować leków przeciwbólowych. Kiedy nadejdzie czas powrotu do domu, będzie Pan/Pani potrzebował/a przyjaciela lub członka rodziny, który Pana/Panią zawiezie.

Filtr IVC zatrzymuje skrzepy krwi zanim spowodują one zatorowość płucną i jest stosowany wyłącznie w celu zapobiegania zatorowości płucnej. Nie chroni on przed DVT ani nie leczy samego schorzenia.

Lekarz może zalecić założenie filtra IVC, jeśli DVT występuje u Ciebie wraz z jednym z tych problemów:

  • udar krwotoczny lub krwawienie?

  • Krwawienie w przewodzie pokarmowym. Może to być spowodowane wieloma czynnikami, w tym guzami, wrzodami i chorobami zapalnymi jelit.

  • Nadciśnienie złośliwe?(bardzo wysokie ciśnienie krwi)

  • Krwawienie w mózgu z powodu upadku lub wypadku

  • Niedawna operacja mózgu, oka lub rdzenia kręgowego

  • Ciąża

Mogą również zalecić filtry IVC z powodu:

  • Niewydolność rozcieńczalników krwi. Leki te nie działają u niektórych osób.

  • Problemy z krążeniem, które lekarz może nazwać niestabilnością hemodynamiczną

  • Poważne uszkodzenia rdzenia kręgowego lub innych narządów. Mogą one zwiększyć ryzyko wystąpienia zakrzepów krwi.

  • Skrzepy krwi, które przemieszczają się z miejsca na miejsce (skrzeplina ruchoma)

  • DVT w żyle głównej dolnej i żyłach biodrowych. Są to żyły, które biegną od serca do dolnej części ciała i miednicy.

Istnieją dwa rodzaje filtrów IVC. Jeden pozostaje w organizmie na stałe. Drugi jest przeznaczony do usunięcia. Lekarz może zastosować wyjmowany filtr IVC, jeżeli istnieje szansa, że ryzyko wystąpienia zatorowości płucnej zmniejszy się. Na przykład, może być w stanie rozpocząć przyjmowanie leków rozrzedzających krew.

Trombektomia żylna. W bardzo rzadkich przypadkach może być konieczne wycięcie skrzepu z żyły głębokiej.

Leczenie DVT w domu

Kiedy wracasz do domu po leczeniu DVT, Twoim celem jest poprawa stanu zdrowia i zapobieganie kolejnym zakrzepom krwi. Będziesz musiał:

  • Przyjmować leki zgodnie z zaleceniami. Po przebytym DVT będziesz przyjmował leki rozrzedzające krew przez co najmniej 3 do 6 miesięcy. Lekarz poinformuje Cię dokładnie, jak długo należy przyjmować te leki. Może się to różnić w zależności od tego, jaki lek stosujesz. Jeśli przyczyna zakrzepu jest nadal obecna w organizmie, konieczne może być dłuższe przyjmowanie doustnych leków rozrzedzających krew.

Ważne jest, aby stosować się do zaleceń lekarza, dzięki czemu można przejść od zarządzania zdrowiem za pomocą leków rozrzedzających krew do zwykłej aspiryny.

  • Często spotykaj się z lekarzem, który poinformuje Cię, czy Twoje leki pomagają i w razie potrzeby wprowadzi odpowiednie poprawki. Jeśli przyjmujesz warfarynę, będziesz miał wykonywane badania krwi, aby sprawdzić, jak dobrze krew krzepnie.

  • Upewnij się, że nie krwawisz zbyt mocno. Jest to efekt uboczny leków rozrzedzających krew. Nawet małe skaleczenie może być poważne, gdy przyjmujesz leki rozrzedzające krew.

  • Porozmawiaj z lekarzem o rzeczach, które mogą prowadzić do powstania siniaków lub skaleczeń. Staraj się nie uderzać i nie ranić nóg. Nie krzyżuj nóg.

  • Bądź aktywna. Nawet jeśli po operacji lub z innych powodów odpoczywasz w łóżku, ruszaj się. To pewny sposób na zapobieganie kolejnym zakrzepom krwi. Nie siedź lub stój w miejscu dłużej niż godzinę. Często zmieniaj pozycje, zwłaszcza jeśli jesteś w długiej podróży.

  • Noś pończochy kompresyjne. Najpopularniejsze rodzaje tych specjalnych skarpet rozciągają się od łuku stopy do poziomu poniżej lub powyżej kolana. Mogą one złagodzić ból i obrzęk nóg, a także pomagają zapobiegać powstawaniu kolejnych zakrzepów. Pończochy kompresyjne są dostępne w różnych poziomach ciśnienia. Łagodne pończochy można dostać bez recepty, ale na mocniejsze trzeba będzie się zaopatrzyć w odpowiedni sprzęt i receptę. Twój lekarz pomoże Ci ustalić, jakiego rodzaju pończochy potrzebujesz. Być może będziesz musiał nosić je przez 2 lata lub dłużej po wystąpieniu DVT.

  • Stosuj zdrową, niskosolną dietę. Dodatkowe kilogramy wywierają większy nacisk na żyły w miednicy i nogach. Sól podnosi ciśnienie krwi. Utrzymywanie niskiego poziomu sodu i cholesterolu może pomóc Ci uniknąć kolejnego zakrzepu.

  • Pracuj nad utratą wagi, jeśli masz zbędne kilogramy.

  • Rzuć palenie. Wpływa ono na przepływ krwi i krążenie, co może zwiększyć szanse na powstanie kolejnego zakrzepu.

  • Podnieś dolną część łóżka o 6 cali od ziemi. Możesz użyć klocków, książek lub specjalnych podkładek, które możesz znaleźć w internecie lub w sklepach z artykułami gospodarstwa domowego.

Bieżące przyjmowanie leków

Niektóre osoby z DVT mogą wymagać przyjmowania leków rozrzedzających krew do końca życia. Lekarz podejmie tę decyzję na podstawie prawdopodobieństwa wystąpienia kolejnego zakrzepu krwi. Sugerując dłuższe leczenie środkami rozrzedzającymi krew, weźmie również pod uwagę ryzyko krwawienia.

Jesteś w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia kolejnego zakrzepu, jeśli:

  • Masz raka

  • Przechodzą chemioterapię

  • Mieli wcześniej zakrzep krwi w żyle

  • Są mężczyznami

  • Mają pozytywny wynik testu na obecność dimerów D, który pokazuje, że w organizmie tworzy się więcej skrzepów krwi

Skutki uboczne leków rozrzedzających krew

0

Efekty uboczne leków rozrzedzających krew mogą być poważne. Naucz się radzić sobie z nimi, aby zachować bezpieczeństwo i zdrowie.

Efekty uboczne leków rozrzedzających krew

Leki rozrzedzające krew dobrze sprawdzają się w leczeniu zakrzepów. Działają również w celu powstrzymania ich powstawania. Jednak leki te mogą powodować poważne skutki uboczne. Najczęstszym z nich jest krwawienie wewnątrz lub na zewnątrz ciała. Oto, co musisz wiedzieć.

Wafarin, heparyna i heparyna drobnocząsteczkowa

Są to trzy najczęściej stosowane leki rozrzedzające krew. Pewne czynniki mogą sprawić, że nie będą one działać we właściwy sposób, w tym:

  • Niewłaściwa dawka

  • Złe interakcje z innymi lekami, witaminami lub suplementami

  • Zmiany w sposobie jedzenia lub picia

  • Inne warunki medyczne

W takim przypadku krew krzepnie w znacznie wolniejszym tempie. Może być trudno zatrzymać krwawienie z nosa lub skaleczenie na palcu. Krwawienie może też wystąpić wewnątrz. Na przykład, jeśli upadniesz i uderzysz się w głowę, możesz mieć krwawienie w mózgu.

Innym poważnym, ale mniej powszechnym efektem ubocznym warfaryny jest martwica. Wtedy to Twoja skóra zaczyna obumierać.

Jeśli przyjmujesz heparynę przez długi czas, możesz stracić wytrzymałość kości. Zwiększa to ryzyko złamania kości.

Heparynę drobnocząsteczkową podaje się w formie zastrzyku lub zastrzyku. W miejscu wkłucia igły może pojawić się zaczerwienienie lub siniak. Może być również podwyższony poziom enzymów wątrobowych. Ale jest mniej prawdopodobne, że stracisz siłę kości. A naukowcy nie znają żadnych złych interakcji z jedzeniem lub piciem.

Kontynuacja:

Jak radzić sobie z efektami ubocznymi

Jeśli stosujesz warfarynę lub heparynę, często badaj swoją krew. Jest to badanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Informuje ono o tym, jak długo trwa proces krzepnięcia krwi.

Możesz również spróbować zatrzymać niekontrolowane krwawienie, zanim się ono rozpocznie. Oto kilka wskazówek:

  • Używaj miękkiej szczoteczki do zębów i woskowanej nici dentystycznej.

  • Używaj elektrycznej maszynki do golenia

  • Nie przycinaj nagniotków i modzeli

  • Noś rękawiczki, gdy pracujesz w ogrodzie lub używasz ostrych narzędzi

  • Noś kask podczas jazdy na rowerze

  • Uprawiaj sporty o niskiej intensywności, takie jak spacer czy pływanie

Inne wskazówki obejmują:

Zwróć uwagę na to, ile witaminy K dostarczasz. Pomaga ona w tworzeniu się skrzepów krwi. Jednak zbyt duża ilość może uniemożliwić działanie warfaryny. Porozmawiaj z lekarzem, aby znaleźć odpowiednią równowagę.

Nie pij zbyt dużo alkoholu. Zwiększa to ryzyko krwawienia. Jeden do dwóch drinków dziennie to bezpieczna ilość.

Powiedz ludziom, że bierzesz leki rozrzedzające krew. Noś bransoletkę ostrzegawczą lub kartę z zapisanymi lekami. Upewnij się, że Twój lekarz, dentysta i inni pracownicy służby zdrowia wiedzą o tym. Poinformuj ich, jeśli przyjmujesz również suplementy ziołowe lub witaminy.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli podczas stosowania leków rozrzedzających krew wystąpią następujące działania niepożądane:

  • Krwawienie podczas miesiączki, które jest silniejsze niż zwykle

  • Czerwone lub brązowe siki

  • Kupki, które są czerwone lub wyglądają jak smoła

  • Krwawienie z nosa lub dziąseł, które nie ustępuje szybko

  • Brązowe lub jaskrawoczerwone wymioty

  • Silny ból głowy lub ból brzucha

  • Nietypowe zasinienia

  • Skaleczenie, które nie przestaje krwawić

  • Zawroty głowy lub osłabienie

Należy również zadzwonić do nich, jeśli zakaszlesz czymś o czerwonym kolorze lub upadniesz i uderzysz się w głowę.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Możesz mieć zakrzep krwi. Obejmują one:

  • Niewyraźne widzenie

  • Ból w klatce piersiowej

  • Silne osłabienie lub zawroty głowy

  • Mrowiące dłonie, stopy lub twarz

  • Nie może się poruszać

  • Spuchnięte lub czerwone ręce, łydki lub stopy