Strona główna Blog Strona 2363

Leczenie urazów ręki: Informacje o pierwszej pomocy w przypadku urazów ręki

0

Lekarz wyjaśnia, jak leczyć uraz ręki i kiedy należy wezwać pomoc.

Kiedy należy zadzwonić pod numer 911?

  • Jeśli jesteś poważnie ranny.

  • Jeśli obrażenia obejmują amputację.

  • Jeśli kość wystaje ze skóry.

  • Jeśli krwawienie nie ustało po kilku minutach mocnego ucisku.

  • Jeśli z rany tryska krew.

  • Skóra pod paznokciem jest niebieska.

  • Jeśli ręka jest zdrętwiała lub zimna.

Co należy zrobić w przypadku cięć?

  • Zastosuj bezpośredni ucisk do momentu zatrzymania krwawienia.

  • Zdejmij pierścionki i bransoletki, które mogą spowalniać przepływ krwi lub uciskać nerwy, jeśli później wystąpi obrzęk.

  • Oczyścić miejsce zdarzenia ciepłą wodą i mydłem.

  • Nałożyć maść z antybiotykiem i sterylny opatrunek.

  • Zastosować lód i unieść rękę, aby zmniejszyć obrzęk.

  • Jeśli palec lub jego część została odcięta, należy zebrać wszystkie części i tkanki i umieścić je w plastikowej torbie z lodem w celu przetransportowania do szpitala.

  • Natychmiast udaj się do lekarza w przypadku głębokiego skaleczenia, rany kłutej, ugryzienia przez zwierzę, człowieka lub zadrapania, którego nie można oczyścić, lub jeśli skaleczenie wykazuje oznaki infekcji.

Co należy zrobić w przypadku skręcenia, zwichnięcia lub złamania palca?

  • Zastosuj lód, aby zmniejszyć obrzęk.

  • Utrzymuj palec uniesiony powyżej serca.

  • Jeśli palec jest zgięty lub zdeformowany, nie próbuj go prostować.

  • Natychmiast udaj się do lekarza.

Co należy zrobić w przypadku infekcji?

Zgłoś się do lekarza, jeżeli uraz ręki wykazuje oznaki infekcji, takie jak zaczerwienienie, obrzęk, ciepło lub wydzielina.

Jak kontrolować opuchliznę?

  • Zastosuj okład z lodu (nie przykładaj lodu bezpośrednio do skóry).

  • Jeśli to możliwe, natychmiast zdejmij biżuterię.

Jak unieruchomić rękę?

Jeśli ręka jest zdrętwiała, zimna lub skóra pod paznokciami jest niebieska, nie ruszaj jej. W przeciwnym razie:

  • Zegnij rękę w łokciu.

  • Nie próbuj prostować ręki, jeśli jest ona zgięta lub zdeformowana.

  • Poproś kogoś o pomoc w zawiązaniu szyny na dolnej części ramienia za pomocą materiału lub bandaży elastycznych. Jako szyny można użyć kartonu, zwiniętej gazety lub innego sztywnego materiału.

  • Uzyskaj pomoc w wykonaniu chusty i włóż w nią rękę. Załóż chustę na szyję, aby utrzymać zgiętą rękę.

Kiedy jeszcze należy skorzystać z pomocy medycznej?

Natychmiast udaj się do pracownika służby zdrowia w przypadku każdego urazu ręki, jeśli:

  • Dłoń lub palce nie chcą się poruszać.

  • Pojawiają się nowe objawy, które nie ustępują.

Co się stanie, gdy pójdę do lekarza?

Jeśli zgłosisz się do lekarza, kolejne kroki zależą od rodzaju urazu ręki i jego powagi.

  • W przypadku ugryzień, ran kłutych, oparzeń i niektórych innych urazów ręki, pracownik służby zdrowia poda szczepionkę przeciwtężcową lub szczepionkę przypominającą, jeżeli nie miałeś jej ostatnio. Oczyści również ranę i usunie osadzone zanieczyszczenia i resztki.

  • W przypadku złamania lub zwichnięcia lekarz wykona zdjęcie rentgenowskie ręki i może założyć szynę lub gips.

  • Lekarz sprawdzi czucie i zakres ruchu w ręce, aby stwierdzić, czy doszło do uszkodzenia nerwu lub ścięgna.

  • Aby zapobiec lub wyleczyć infekcję, lekarz może przepisać antybiotyki.

  • W przypadku niektórych urazów ręki konieczna może być operacja.

  • Fizykoterapia lub terapia zajęciowa mogą być zalecane, aby pomóc w odzyskaniu pełnej sprawności.

Dziki: Zatrucie Scombroidem

0

Do zatrucia Scombroidem dochodzi zazwyczaj, gdy ludzie jedzą niektóre ryby, które zostały nieodpowiednio zakonserwowane. wyjaśnia lekarz.

Zatrucie Scombroidem występuje zazwyczaj, gdy ludzie jedzą pewne ryby, które zostały nieodpowiednio zakonserwowane. Należą do nich ryby kolczaste z rodziny znanych jako Scombridae. Bakterie, które rosną podczas niewłaściwego przechowywania w ciemnym mięsie ryb, wytwarzają toksynę scombroid. Scombroid jest substancją chemiczną podobną do histaminy (patrz Reakcja alergiczna). Toksyna nie wpływa na każdego, kto ją spożywa.

Żaden test nie jest w 100% wiarygodny w ocenie ryb pod kątem tej toksyny. Gotowanie zabija bakterie, ale toksyny pozostają w tkankach i mogą być spożywane.

Podatne ryby to: albakora, amberjack, sardela, łosoś australijski, bluefish, bonito, kahawai, śledź, makrela, mahi-mahi, iglicznia, saury, sardynka, bonito, wahoo i tuńczyk żółtopłetwy. Zakażone ryby mogą mieć metaliczny lub pieprzny smak.

Symptomy zatrucia Scombroidem

Objawy zatrucia scombroidem zwykle zaczynają się 10 do 90 minut po spożyciu trucizny i obejmują:

  • Nudności

  • Wymioty

  • Płukanie

  • Skurcze brzucha

  • Biegunka

  • Ból głowy.

Inne objawy mogą obejmować:

  • Swędzenie

  • Pokrzywka

  • Uczucie pieczenia w ustach

  • Gorączka

  • Nietypowe uczucie uderzenia serca.

Do ciężkich reakcji należą:

  • Spadek ciśnienia krwi

  • Gwałtowne bicie serca

  • Świszczący oddech.

Leczenie zatrucia Scombroidem

Zatrucie Scombroidem powinno być leczone difenhydraminą (Benadryl) lub hydroksyzyną (Vistaril) (25-50 mg co 6 godzin) oraz 1 tabletką cymetydyny (Tagamet HB) lub famotydyny (Pepcid) dwa razy dziennie.

Kiedy należy szukać pomocy medycznej

W przypadku ciężkiej lub długotrwałej reakcji należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską. Skonsultować się z lekarzem w sprawie leczenia dostępnymi lekami.

Synonimy i słowa kluczowe

Dziki: Scombroid Poisoning, albacore, amberjack, anchovy, Australian salmon, bluefish, bonito, kahawai, śledź, makrela, mahi-mahi, needlefish, saury, sardynka, skipjack, wahoo, yellowfin tuna, food poisoning

Pierwsza pomoc w leczeniu niskiego poziomu cukru we krwi (hipoglikemii)

0

Lekarz przeprowadzi Cię przez kroki awaryjne w leczeniu niskiego poziomu cukru we krwi, który może nie być spowodowany przez cukrzycę.

  • Osoba, która ma niski poziom cukru we krwi nie związany z cukrzycą, traci przytomność.

1. Podniesienie poziomu cukru we krwi

Podać osobie pokarm o wysokiej zawartości cukru, taki jak:

  • filiżanka soku owocowego

  • filiżanki zwykłego (nie dietetycznego) napoju gazowanego

  • 3 tabletki glukozy

Następnie zjedz bardziej treściwy posiłek, taki jak kanapka, która zawiera białko, tłuszcz i węglowodany złożone.

2. Kontynuuj

  • W przypadku nawracającej hipoglikemii należy zgłosić się do lekarza. Lekarz przeprowadzi badania, które pomogą ustalić przyczynę.

Manewr Heimlicha: Leczenie zadławienia Procedura ratunkowa i informacje o pierwszej pomocy

0

Lekarz przeprowadzi Cię przez etapy postępowania w nagłych przypadkach zadławienia

  • Osoba ta się dławi.

  • Osoba ma problemy z oddychaniem lub ma głośny oddech.

  • Osoba jest nieprzytomna.

W przypadku niemowląt w wieku 12 miesięcy i młodszych, patrz rozdział Zadławienie u dzieci.

Podczas oczekiwania na 911

Jeśli osoba jest przytomna, ale nie jest w stanie oddychać ani mówić:

1. Give Back Blows

Wykonaj do 5 uderzeń piętą dłoni pomiędzy łopatkami.

2. Jeśli osoba nadal się dusi, wykonaj pchnięcia

Jeśli osoba nie jest w ciąży lub jest zbyt otyła, wykonaj brzuszne parcie (znane również jako manewr Heimlicha):

  • Stań za osobą i owiń ręce wokół jej talii.

  • Umieść zaciśniętą pięść tuż nad pępkiem osoby. Drugą ręką chwyć pięść.

  • Szybko pociągnij do środka i do góry, jakbyś próbował podnieść osobę do góry.

  • Wykonaj łącznie 5 brzusznych pchnięć.

  • Jeżeli blokada nadal nie została usunięta, kontynuuj cykle 5 uderzeń w plecy i 5 pchnięć brzuchem, aż do momentu, gdy przedmiot zostanie wykrztuszony lub osoba zacznie oddychać lub kaszleć.

  • Wyjmuj przedmiot z ust tylko wtedy, gdy możesz go zobaczyć. Nigdy nie wyciągaj palca, jeśli nie widzisz przedmiotu w ustach.

Jeśli osoba jest otyła lub w ciąży, wykonaj wysokie brzuszne pchnięcia:

  • Stań za osobą, opleć ją ramionami i ustaw dłonie u podstawy kości piersiowej.

  • Szybko pociągnij do środka i do góry.

  • Powtarzaj czynność do momentu, aż obiekt zostanie usunięty.

3. W razie potrzeby zastosuj resuscytację krążeniowo-oddechową

Jeśli przeszkoda wychodzi, ale osoba nie oddycha lub jeśli osoba straciła przytomność:

  • W przypadku dziecka rozpocznij RKO dla dzieci.

  • W przypadku osoby dorosłej rozpocznij resuscytację dla dorosłych.

4. Follow Up

Gdy przyjedzie personel medyczny, przejmie on kontrolę i może przeprowadzić resuscytację lub zabrać osobę do szpitala, jeśli jest to konieczne.

Szwy, zszywki czy klej do skóry (płynne szwy): Którego potrzebujesz?

0

Jeśli masz skaleczenie lub ranę, prawdopodobnie przyklejasz na nią bandaż. Ale lekarze mają też inne narzędzia, których mogą użyć do zamknięcia rany, takie jak szwy, zszywki, klej, a nawet medyczne zamki błyskawiczne. Dowiedz się, po które z nich mogą sięgnąć i kiedy.

Jeśli jednak masz poważniejszą ranę, skaleczenie lub pęknięcie skóry, lekarz może zastosować inne sposoby zamknięcia rany. Mogą to być szwy, zszywki, klej lub zamki błyskawiczne. Rodzaj materiału i technika, którą zastosuje lekarz, zależy od wielu czynników, takich jak rodzaj urazu, wiek i stan zdrowia pacjenta, doświadczenie i preferencje lekarza oraz dostępność materiałów.

Taśma samoprzylepna

Lekarze używają lepkich pasków taśmy (takich jak Steri-Strips) do łączenia brzegów drobnych ran skórnych. Taśma do skóry kosztuje mniej niż inne rodzaje materiałów używanych do zamykania ran. Jednak taśma może z czasem stracić swoją kleistość, zwłaszcza jeśli ulegnie zamoczeniu. Jeśli się poluzuje, rana może się otworzyć.

Lekarz może użyć taśmy samoprzylepnej w przypadku niewielkiego przecięcia, skaleczenia lub nacięcia (rana o niskim napięciu). Może również użyć jej podczas operacji, jeśli masz zakopane lub wchłanialne szwy skórne (szwy).

Paski zwykle odpadają same w ciągu około 10 dni.

Szwy (Stitches)

Jest to najczęstsza technika zamykania ran skórnych. Lekarz używa kawałka nici chirurgicznej zwanej szwem do zszycia (lub zszycia) dwóch końców skóry. Kiedyś chirurdzy używali ścięgien zwierzęcych, końskiego włosia, kawałków roślin lub ludzkich włosów do tworzenia szwów. Obecnie są one wykonywane z naturalnych lub sztucznych materiałów, takich jak plastik, nylon lub jedwab.

Szwy mogą być trwałe lub wchłanialne (rozpuszczają się w organizmie). To, jaki rodzaj szwów wybierze lekarz, zależy od wielu czynników, w tym od rodzaju nacięcia i ryzyka zakażenia.

Lekarz może użyć szwów trwałych do:

  • Rany, których gojenie może trwać długo

  • Zamykanie nacięć chirurgicznych, w tym tych wykonanych w celu założenia rurek drenażowych

  • Podwiązywanie naczyń krwionośnych lub części jelita

  • Rany dotyczące tkanki łącznej (powięzi), mięśni lub naczyń krwionośnych

Szwy wchłanialne można wybrać w przypadku ran, które obejmują:

  • Dolne warstwy skóry

  • Mięśnie i tkanka łączna

  • Wyściółka wewnątrz jamy ustnej

  • Obszary z naczyniami krwionośnymi blisko powierzchni skóry

Lekarze czasami używają szybko wchłaniających się szwów do przeszczepów skóry. Wtedy lekarz pokrywa utraconą lub uszkodzoną skórę płatem zdrowej skóry.

Klej (Tissue Adhesive)

Lekarze używają kleju chirurgicznego – zwanego również klejem tkankowym lub „płynnymi szwami” – do zamykania zarówno większych, jak i mniejszych ran, takich jak rany, nacięcia wykonane podczas operacji laparoskopowej oraz rany na twarzy lub w pachwinie.

Do zalet kleju chirurgicznego należą:

  • Niższe wskaźniki zakażeń

  • Krótszy czas przebywania na sali operacyjnej

  • Mniej blizn

  • Brak ukłuć igłą lub szwów (przyjazny dla dzieci)

  • Szybszy powrót do pracy i innych zajęć, np. sportowych

  • Brak konieczności usuwania szwów

Klej chirurgiczny kosztuje więcej niż szwy. Niektórzy ludzie są na niego uczuleni. Klej nie może być stosowany w przypadku zwiększonego ryzyka powolnego gojenia się rany (występuje to w przypadku cukrzycy i innych schorzeń).

Zastosowanie kleju wymaga precyzyjnej techniki. Należy zapytać lekarza o jego doświadczenie w stosowaniu tego materiału do zamykania ran.

Zszywki

Lekarze mogą użyć zszywacza do szybkiego zamknięcia długiej rany skórnej lub cięcia w trudno dostępnym miejscu. Zszywki mogą rozpuścić się w organizmie – co oznacza, że są wchłanialne – lub mogą być zewnętrzne i muszą być usunięte przez lekarza.

Stosowanie zszywek medycznych ma wiele zalet. Umożliwiają one lekarzowi szybkie zamknięcie rany przy minimalnych uszkodzeniach. Są one łatwiejsze do usunięcia niż szwy, a pacjent spędza mniej czasu w znieczuleniu.

W przypadku zszywek wchłanialnych ryzyko infekcji jest mniejsze. Rany lepiej się goją i rzadziej dochodzi do powstawania blizn.

Zamek błyskawiczny

Jest to alternatywa dla konwencjonalnych szwów. Jest często stosowany w przypadku ran, które muszą być regularnie monitorowane przez lekarza. Łączy w sobie zamek błyskawiczny z dwoma paskami kleju, które umieszcza się po obu stronach rany i przycina do odpowiedniego rozmiaru po zabiegu. Kiedy zamek błyskawiczny się zamyka, ściąga brzegi skóry do siebie. Badania pokazują, że jego usunięcie jest bezbolesne, więc może to być dobra opcja dla dzieci. Zamek błyskawiczny nie może być stosowany u pacjentów otyłych oraz tych, których rany są wygięte pod kątem większym niż 20 stopni.

Hipertermia: Co musisz wiedzieć o chorobie wywołanej gorącem

0

Hipertermia lub choroba związana z gorącem może być od łatwo uleczalnej do niebezpiecznej. Lekarze eksperci dzielą się informacjami, jak zachować bezpieczeństwo i wcześnie rozpoznać objawy.

Choroby związane z upałem są często grupowane jako hipertermia. Hipertermia odnosi się do każdego stanu, w którym organizm nie jest w stanie prawidłowo utrzymać temperatury i poradzić sobie z gorącem.

Każdy może zachorować na chorobę cieplną, ale ryzyko jest większe dla:

  • Niemowląt i małych dzieci

  • Seniorzy w wieku 65 lat i starsi

  • Osoby z nadwagą

  • Osoby, które ćwiczą lub pracują na zewnątrz

  • Osoby cierpiące na choroby serca lub wysokie ciśnienie krwi

  • Osoby przyjmujące określone leki, np. na depresję lub bezsenność

Oto kilka powszechnych chorób związanych z upałem i sposoby ich uniknięcia.

Udar cieplny

Jest to najpoważniejsza choroba związana z upałem. Dochodzi do niego, gdy temperatura ciała szybko wzrasta z powodu wysokiej temperatury i wilgotności.

Objawy obejmują:

  • Dezorientacja lub zamglony stan psychiczny

  • Niewyraźna mowa

  • Utrata przytomności (śpiączka)

  • Gorąca, sucha skóra lub obfite pocenie się

  • Napad

  • Bardzo wysoka temperatura ciała

Jeśli uważasz, że ktoś ma udar cieplny, działaj szybko i wykonaj poniższe czynności:

  • Zadzwoń pod numer 911.

  • Pozostań przy osobie do czasu przybycia pomocy.

  • Przenieść osobę do chłodnego, zacienionego miejsca lub do pomieszczenia z klimatyzacją lub wentylatorem.

  • Zdjąć odzież wierzchnią.

  • Jeśli to możliwe, schłodzić je zimną wodą lub kąpielą w lodzie.

  • Przyłóż lód lub zimne, mokre ściereczki do kilku kluczowych części ciała: pachwin, pach, szyi i głowy.

W szpitalu, osoba z udarem cieplnym otrzyma płyny dożylne (IV), aby nawodnić ją i zastąpić sód i potas. Może również potrzebować leków do kontroli drgawek lub innych komplikacji. Prawdopodobnie zostanie położony na łóżku i będzie monitorowany przez 24 godziny do kilku dni.

Wyczerpanie cieplne

Może się to zdarzyć, gdy spędzisz długi czas w wysokiej temperaturze i nie dostaniesz wystarczającej ilości wody lub innych napojów nawadniających.

Objawy obejmują:

  • Ból głowy

  • Nudności

  • Zawroty głowy

  • Słabość

  • Drażliwość

  • Pragnienie

  • Pocenie się

  • Podwyższona temperatura ciała

  • Siusianie mniej niż zwykle

Jeśli uważasz, że ktoś ma wyczerpanie cieplne, wykonaj następujące kroki pierwszej pomocy:

  • Zabierz osobę do przychodni lub na pogotowie albo zadzwoń pod numer 911.

  • Zostań z nimi do czasu uzyskania pomocy medycznej.

  • Zabierz je z miejsca, w którym panuje upał.

  • Schłodzić głowę, twarz i szyję zimną wodą. Użyj zimnych okładów lub, jeśli to możliwe, zlewu lub wanny.

  • Zachęcaj do częstego picia chłodnej wody.

Rabdomioliza

Stan ten jest związany z przegrzaniem organizmu i dużą aktywnością fizyczną. Może prowadzić do nieregularnych rytmów serca i drgawek. Może również powodować uszkodzenie nerek.

Niektóre objawy rabdomiolizy to:

  • Skurcze lub ból mięśni

  • Niezwykle ciemny mocz w kolorze herbaty

  • Słabość

  • Niezdolność do wykonywania ciężkich ćwiczeń

U niektórych osób nie występują objawy.

Jeśli uważasz, że ktoś może mieć rabdomiolizę:

  • Powiedz, żeby przestała ćwiczyć.

  • Podać im wodę lub inne płyny nawadniające.

  • Natychmiast zapewnić im opiekę medyczną i poprosić lekarza lub pielęgniarkę o zbadanie ich pod kątem rabdomiolizy.

Omdlenia cieplne

Odwodnienie lub niezdolność do przystosowania się do nowego klimatu może odgrywać rolę w tym stanie. Niektóre objawy to:

  • Omdlenia przez krótki czas

  • Zawroty głowy

  • Zawroty głowy po dłuższym staniu lub po nagłym wstaniu z pozycji siedzącej lub leżącej

Jeśli podejrzewasz, że ktoś ma omdlenie cieplne, każ mu usiąść lub położyć się w chłodnym miejscu. Zachęcaj do powolnych łyków wody, czystego soku lub napoju sportowego.

Skurcze cieplne

Zazwyczaj pojawiają się one podczas ćwiczeń na świeżym powietrzu. Pocisz się tak bardzo, że mięśnie ulegają skurczom, ponieważ tracisz płyny i sole zwane elektrolitami. Skurcze mogą być również oznaką wyczerpania cieplnego.

Objawy obejmują ból lub skurcze mięśni oraz skurcze w brzuchu, ramionach lub nogach. Aby ich uniknąć lub złagodzić:

  • Wyjść z upału.

  • Popijaj wodę i co 15-20 minut zjedz przekąskę lub napój sportowy.

  • Nie należy przyjmować tabletek z solą.

  • Delikatnie masuj skurczony mięsień.

Wezwać lekarza w przypadku wystąpienia skurczów cieplnych:

  • Ma problemy z sercem

  • Stosuje dietę niskosodową

  • Ma skurcze, które nie ustępują w ciągu godziny.

Heat Rash

Twoja skóra może ulec podrażnieniu, gdy bardzo się pocisz podczas gorącej i wilgotnej pogody. Wysypka cieplna wygląda jak czerwona grupa krostek lub małych pęcherzyków. Niektóre miejsca, w których się pojawiają to:

  • Szyja

  • Górna część klatki piersiowej

  • Pachwina

  • Pod piersiami

  • W zagięciach łokci

Wykonaj następujące czynności, aby pozbyć się wysypki:

  • W miarę możliwości udaj się w chłodniejsze i mniej wilgotne miejsce.

  • Utrzymuj dotknięte miejsce w suchości.

  • Nałóż puder, aby go złagodzić.

  • Nie stosować maści ani kremów.

How to Stay Cool

Skorzystaj z tych wskazówek, aby nie dać się upałowi i zachować odpowiednie nawodnienie:

Ubierz się bezpiecznie.

Noś ubrania, które są lekkie, w jasnych kolorach i luźno dopasowane.

Spędzaj jak najwięcej czasu w pomieszczeniach z klimatyzacją.

Jeśli nie masz w domu klimatyzacji, zadzwoń do lokalnego wydziału zdrowia, aby dowiedzieć się, czy w pobliżu znajduje się schronisko dla ofiar upałów. Możesz również rozważyć udanie się do klimatyzowanego miejsca, takiego jak biblioteka publiczna lub centrum handlowe. Ogranicz również korzystanie z kuchenki i piekarnika, aby utrzymać chłodniejszy klimat w domu. Elektryczny wentylator może pomóc, ale to nie wystarczy. Lepiej wziąć chłodną kąpiel lub prysznic, albo pójść gdzieś, gdzie jest klimatyzacja.

Ogranicz aktywność na świeżym powietrzu.

Zachowaj je na rano i wieczór, kiedy jest chłodniej. Jeśli ćwiczysz lub uprawiasz sport, rób częste przerwy w cieniu.

Ćwicz ostrożnie. Zatrzymaj się natychmiast, jeśli boli Cię serce, brakuje Ci tchu lub masz zawroty głowy. Idź w chłodne miejsce, odpocznij i nawodnij się.

Osłaniaj się przed słońcem.

Zanim wyjdziesz na zewnątrz, nałóż krem z filtrem o szerokim spektrum działania, z filtrem SPF co najmniej 15. Załóż również kapelusz i okulary. Oparzenia słoneczne utrudniają chłodzenie organizmu i mogą powodować odwodnienie.

Chroń swoje dzieci i zwierzęta domowe.

Nigdy nie zostawiaj ich w samochodzie, nawet przy uchylonym oknie. Mogą dostać udaru cieplnego lub umrzeć. Gdy wysiadasz z samochodu, upewnij się, że wszyscy są przy tobie.

Pomiń gorące lub ciężkie posiłki.

Mogą one zwiększyć ciepłotę ciała.

Śledź ciepło.

Codziennie sprawdzaj wiadomości lokalne, aby dowiedzieć się, czy są alarmy o ekstremalnych upałach.

Zaaklimatyzuj się. Jeżeli rozpoczynasz nową pracę lub inną aktywność, która wymaga od Ciebie wysiłku w gorących warunkach, wystawiaj się na działanie ciepła stopniowo przez 2 lub 3 dni, aby Twój organizm mógł się do niego przyzwyczaić.

Pij więcej.

W czasie upałów pij więcej wody lub innych płynów niż zwykle, nawet jeśli nie jesteś zbyt aktywny. Zapytaj lekarza, ile powinieneś pić, jeśli zażywasz tabletki nawadniające lub jeśli ze względu na stan zdrowia ograniczono Ci ilość przyjmowanych płynów.

Sip smart.

Trzymaj się wody i innych napojów gaszących pragnienie. Ogranicz słodkie lub alkoholowe napoje – mogą one prowadzić do utraty płynów. Zrezygnuj również z bardzo zimnych napojów. Mogą one wywołać skurcze żołądka. I nie zapomnij o swoim zwierzęciu. Upewnij się, że ma dużo świeżej wody w zacienionej części domu. Porozmawiaj z lekarzem przed wypiciem napoju sportowego, jeśli stosujesz dietę niskosolną, masz cukrzycę, wysokie ciśnienie krwi lub inne dolegliwości zdrowotne.

Leczenie infekcji ucha u dzieci

0

Infekcje ucha są częstym problemem u dzieci. lekarz wyjaśnia, jak leczyć łagodne infekcje ucha w domu.

Zadzwoń do lekarza, jeśli:

  • Twoje dziecko ma objawy zapalenia ucha i jest młodsze niż 6 miesięcy.

  • U dziecka występują objawy zapalenia ucha, gorączka 102 F lub wyższa, niepohamowany płacz, silny ból lub inne niepokojące objawy.

  • Widoczny jest drenaż ucha, ucho wygląda jakby wystawało lub występuje obrzęk przed uchem.

1. Stosuj środki przeciwbólowe w postaci preparatów dla dzieci

  • Przed podaniem dziecku po raz pierwszy leku przeciwbólowego bez recepty o silnym działaniu dla niemowląt lub dzieci należy skontaktować się z pediatrą.

  • Jeśli dziecko ma więcej niż 6 miesięcy, podaj mu acetaminofen (Tylenol) lub ibuprofen (Advil, Motrin). Postępuj zgodnie z instrukcją dawkowania na butelce lub sugestiami pediatry.

  • Nie należy podawać aspiryny dzieciom poniżej 16 roku życia.

2. Uspokojenie ucha

  • Przyłóż do ucha ciepłą, wilgotną ściereczkę lub butelkę z ciepłą wodą.

3. D Nie

Nie należy wkładać do ucha olejków ani innych kropli.

4. Obserwuj swoje dziecko

  • Jeśli objawy wydają się nasilać, należy skontaktować się z pediatrą. Dziecko może wymagać dalszego leczenia.

Co należy wiedzieć o złamaniu dalszej części kości promieniowej. Przyczyny, opcje leczenia i inne informacje

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o złamaniu nadgarstka lub złamaniu dalszej części kości promieniowej. Poznaj różne rodzaje, przyczyny i możliwości leczenia złamania nadgarstka.

Co to jest złamanie dalszej części kości promieniowej?

Przedramię składa się z dwóch kości: promieniowej i łokciowej. Kość promieniowa jest większa i łączy łokieć ze stroną kciukową nadgarstka. Część kości promieniowej znajdująca się w pobliżu nadgarstka nazywana jest końcem dystalnym. Złamanie dystalnego odcinka kości promieniowej jest zatem terminem medycznym określającym złamanie kości promieniowej w pobliżu nadgarstka. W większości przypadków „złamany nadgarstek” odnosi się do złamania kości promieniowej, ale możliwe jest również złamanie obu kości przedramienia.

Rodzaje złamań dalszej części kości promieniowej

Najczęstszą lokalizacją złamania dystalnego promienia jest około jednego cala od nadgarstka. Złamanie może nastąpić pod różnymi kątami i z nierównomiernym przemieszczeniem. Trzy wyróżniające się typy złamań dalszej części kości promieniowej to:

Złamanie Collesa?Ten typ złamania przesuwa kość promieniową lekko do góry i powoduje oczywistą deformację. Jest ono najczęściej spowodowane bezpośrednim uderzeniem w dłoń, jak w przypadku użycia dłoni do rozbicia upadku. Złamanie to skutkuje całkowitym złamaniem kości promieniowej, ale staw nadgarstkowy pozostaje nienaruszony. Złamanie Collesa stanowi około 90% wszystkich złamań dalszej części kości promieniowej.

Złamanie Smitha. Jest ono prawie zawsze spowodowane uderzeniem lub zderzeniem z tylną częścią nadgarstka, czego można się spodziewać podczas upadku do tyłu lub na zgiętym nadgarstku. Koniec kości promieniowej jest przesunięty lub skośnie ustawiony w kierunku dłoni. Stanowi on około 5% wszystkich złamań kości promieniowej i łokciowej łącznie.

Złamanie Bartonsa. Najczęstszą przyczyną tego złamania jest upadek na wyciągnięty nadgarstek. Jest to uraz kompresyjny, który sięga daleko w głąb stawu nadgarstkowego. Często konieczne jest wykonanie rezonansu magnetycznego w celu wykluczenia uszkodzenia więzadeł lub tkanek miękkich nadgarstka.

Jakie są przyczyny złamania dalszej części kości promieniowej?

Najczęściej obserwowaną przyczyną złamania dalszej części kości promieniowej jest jakaś forma urazu lub kontuzji nadgarstka. Może to być spowodowane upadkiem, wypadkiem samochodowym lub urazem sportowym.

Innym głównym czynnikiem ryzyka dla złamania kości promieniowej jest osteoporoza. „Osteoporoza” dosłownie tłumaczy się na? „porowata kość”. Jest to stan medyczny, który osłabia kości w organizmie, czyniąc je szczególnie kruchymi i podatnymi na złamania. Osteoporoza najczęściej dotyka starszych dorosłych, przy czym kobiety są bardziej zagrożone niż mężczyźni. Wiele złamań kości promieniowej u osób powyżej 60 roku życia jest wynikiem upadku.

Nawet zdrowe kości w okolicy nadgarstka mogą ulec złamaniu, jeśli siła uderzenia jest wystarczająco duża. Jednak dobry stan zdrowia kości jest podstawową strategią prewencyjną dla?złamań dalszej części kości promieniowej.

Jakie są objawy złamania dalszej części kości promieniowej?

Najbardziej oczywistymi objawami złamania dalszej części kości promieniowej są natychmiastowy ból i tkliwość nadgarstka. Może być również widoczny znaczny obrzęk i zasinienie. W niektórych przypadkach nadgarstek może być zdeformowany lub zgięty/skręcony w dziwnej pozycji.

Jeśli uraz nie powoduje zbyt dużego bólu, a nadgarstek nie jest zgięty lub skrzywiony, można poczekać z wizytą u lekarza do następnego dnia. Jednak dla większości osób udanie się na pogotowie jest konieczne.?

Jak rozpoznaje się złamanie dalszej części kości promieniowej?

Lekarz będzie potrzebował zdjęcia rentgenowskiego nadgarstka, aby potwierdzić diagnozę złamania dalszej części kości promieniowej. Szczegółowe zdjęcia rentgenowskie pomagają również lekarzom określić ciężkość zwichnięcia, kąt złamania i czy któraś z otaczających kości jest naruszona.

Jak wygląda leczenie złamania dalszej części kości promieniowej?

Istnieją niechirurgiczne i chirurgiczne metody leczenia złamań dalszej części kości promieniowej, w zależności od ciężkości złamania, potencjalnego uszkodzenia nerwów, zajęcia stawów oraz wieku i poziomu aktywności danej osoby:

Leczenie niechirurgiczne

Jeżeli złamana kość jest tylko nieznacznie przemieszczona, do leczenia wystarczy zwykły gips. Gips ten jest stosowany do czasu wyleczenia nadgarstka. Jeśli fragmenty kości są ostro nie na miejscu, lekarz będzie musiał je ponownie ustawić, aby zapewnić prawidłowe gojenie. Techniczny termin na przemieszczenie złamanych kości na miejsce to „redukcja”. W większości przypadków lekarz będzie w stanie wyprostować kość bez konieczności wykonywania cięcia na skórze. Nazywa się to „zamkniętą redukcją”.?

Ogólnie rzecz biorąc, szyna jest używany na nadgarstku przez pierwsze kilka dni po złamaniu. To pozwala na trochę obrzęku, który występuje bezpośrednio po urazie. Po kilku dniach lub tygodniu dodaje się gips, aby zapobiec przemieszczaniu się kości. Gips jest zmieniany co 2 do 3 tygodni, ponieważ rozluźnia się z powodu zmniejszenia obrzęku. Gips jest zwykle usuwany po około 6 tygodniach od złamania. W tym momencie kość jest wyleczona, ale do przywrócenia pełnego ruchu i funkcji może być konieczna fizykoterapia.

Leczenie chirurgiczne

Czasami przemieszczenie złamanej kości jest tak duże, że nie może być skorygowane przez gips. W takim przypadku wymagane jest nacięcie skóry w celu wewnętrznego wyrównania kości. Ta metoda „otwartej redukcji” jest zazwyczaj stosowana wraz z narzędziami do wewnętrznego unieruchomienia, takimi jak metalowe kołki, płytki i śruby. W przypadku rozległych uszkodzeń tkanek wokół nadgarstka konieczne może być również zastosowanie tymczasowego fiksatora zewnętrznego.

Co to jest rekonwalescencja i rehabilitacja?

Złamania mogą boleć przez kilka dni lub tygodni, w zależności od rozległości urazu. Leki przeciwbólowe dostępne bez recepty są zazwyczaj skuteczne w zwalczaniu bólu. Ibuprofen i acetaminofen mogą być przepisane w celu złagodzenia stanu zapalnego w nadgarstku. Podniesienie nadgarstka powyżej serca i zastosowanie okładów z lodu może również pomóc złagodzić ból.?

Prawie wszyscy pacjenci odczuwają pewną sztywność i ból nadgarstka nawet po zakończeniu leczenia. Zwykle ustępuje to po około miesiącu lub dwóch od zdjęcia gipsu. W przypadku poważnych urazów, takich jak te spowodowane wypadkiem motocyklowym, pewna sztywność resztkowa może pozostać przez około 2 lata lub nawet na stałe.

Pełny powrót do zdrowia po złamaniu kości promieniowej trwa zazwyczaj około roku.?

Zatrucie fosforoorganiczne: Co powinieneś wiedzieć

0

Zatrucie fosforoorganiczne może powodować poważne problemy z oddychaniem. Dowiedz się więcej o tym stanie, co go powoduje, jakie są objawy i jakie są możliwości leczenia.

Czym są organofosforany?

Organofosforany to związki chemiczne, które kontrolują owady. Są one zazwyczaj stosowane w rolnictwie lub w artykułach gospodarstwa domowego, takich jak spray na mrówki i karaluchy. Organofosforany są również używane jako leki lub gazy nerwowe. Zaburzają one systemy nerwowe komarów i innych szkodników roślin. Te chemikalia są trujące i mogą być śmiertelne dla ludzi.

Do popularnych organofosforanów, które szkodzą ludziom, należą:?

  • Chlorpyrifos

  • Diazinon

  • Dursban

  • Fenthion

  • Malation

  • Paration

Czym jest zatrucie fosforoorganiczne?

Narażenie na dużą ilość tych związków chemicznych może zatruć organizm i spowodować chorobę.

Ludzie wchłaniają organofosforany na trzy sposoby:

  • Inhalacja

  • Kontakt ze skórą

  • Spożycie (jedzenie lub picie)

To, jak szybko wystąpią objawy, zależy od rodzaju i wielkości narażenia. Na przykład, jeśli jesteś rolnikiem rozpylającym organofosforany, aby zapobiec niszczeniu upraw przez owady, możesz skończyć wdychając truciznę, jeśli wiatr nagle się zmieni. Jeśli wdychałeś dużą ilość, możesz natychmiast zauważyć poważne objawy.?

Jakie są objawy zatrucia organofosforanami?

Objawy często pojawiają się w ciągu kilku minut, a czasami utrzymują się przez kilka tygodni.

Wczesne objawy, które występują od 24 do 96 godzin po narażeniu, to:?

  • Łzawienie oczu

  • Małe źrenice

  • Biegunka

  • Nudności

  • Wymioty

  • Drżenia mięśniowe?

  • Dezorientacja

Inne objawy, które mogą utrzymywać się przez tygodnie lub miesiące to:?

  • Lęk

  • Zmęczenie lub bezsenność

  • Bóle głowy

  • Halucynacje

  • Napady

  • Powolne lub nieefektywne oddychanie

  • Problemy z krążeniem

  • Osłabienie mięśni

W niektórych przypadkach zatrucie organofosforanami prowadzi do śmierci?

Jakie jest leczenie zatrucia fosforoorganicznego?

Jeśli byłeś narażony na działanie organofosforanów, Twój lekarz będzie musiał nosić środki ochrony osobistej (PPE) podczas leczenia, aby zapobiec swojemu własnemu narażeniu.?

Pierwszym krokiem jest dekontaminacja. Twoja odzież zostanie usunięta i zniszczona, ponieważ substancje chemiczne mogą pozostać na odzieży nawet po praniu. Lekarz może odkazić skórę wodą lub użyć mąki, piasku lub glinki bentonitowej.?

Jeśli połknąłeś truciznę, możesz doświadczać takich objawów jak wymioty lub biegunka, co spowoduje odkażenie układu pokarmowego. Lekarz zastosuje płyny dożylne, aby pomóc przepłukać system i usunąć wszelkie dodatkowe toksyny.?

Lekarze będą monitorować twoje płuca i drogi oddechowe. Tymczasem, jeśli doświadczasz jakichkolwiek spazmów lub drgawek, może być konieczne zaintubowanie. Procedura ta polega na umieszczeniu rurki w gardle i tchawicy, aby otworzyć drogi oddechowe i pomóc w oddychaniu.

Czasami lek o nazwie atropina jest stosowany jako antidotum na organofosforany, aby pomóc ustabilizować oddech. Inny lek o nazwie pralidoksym może zmniejszyć objawy nerwowo-mięśniowe. Jeśli u pacjenta występują drgawki, lekarz może zastosować pewne benzodiazepiny, takie jak valium lub xanax, aby zapobiec lub zatrzymać te objawy.?

Jakie są powikłania zatrucia fosforoorganicznego?

Jeśli zostaniesz narażony na dużą ilość organofosforanów (określane jako ostre narażenie) i przeżyjesz, możesz zauważyć pewne objawy neurologiczne i powikłania, które utrzymują się przez miesiące, a nawet lata, w tym:?

  • Dezorientacja

  • Utrata pamięci

  • Psychoza lub niestabilne emocje

  • Drażliwość

  • Objawy parkinsonopodobne

Niektóre badania dotyczące zatrucia fosforoorganicznego donoszą, że pacjenci doświadczają objawów neurologicznych lub psychiatrycznych przez wiele lat po długotrwałej ekspozycji.?

Co powoduje złamanie kości łódeczkowatej? Jak go uniknąć?

0

Co to jest złamanie rozcięgna podeszwowego i jak do niego dochodzi? Oto kilka przyczyn i objawów złamania kości łódeczkowatej, które pomogą Ci uzyskać odpowiednie i terminowe leczenie.

Podstawową przyczyną złamania scaphoida jest upadek na ziemię z wyciągniętą ręką. Uraz jest uleczalny i wymaga noszenia gipsu przez okres do sześciu miesięcy.

Co to jest złamanie kości łokciowej?

Termin „scaphoid” pochodzi od słowa „boat” w języku greckim, ponieważ kształt kości scaphoid wygląda jak długa i zakrzywiona łódź. Dzięki niej ruchy kości nadgarstka są stabilne i skoordynowane.

Kiedy ta kość zostaje przesunięta ze swojej normalnej pozycji, odczuwasz silny ból w dłoni i trudno Ci podnosić ciężkie przedmioty.

Złamanie scaphoida może przytrafić się osobom w każdym wieku.

Jakie są rodzaje złamań kości łódeczkowatej?

Złamania kości łódeczkowatej dzieli się na dwa typy w zależności od stopnia ich zaawansowania, jak daleko odłamki kostne przesunęły się od pierwotnego położenia. ?

  • Złamanie bez przemieszczenia. Ten typ odnosi się do stanu, w którym kawałki lub fragmenty kości pozostają w swoim prawidłowym położeniu.

  • Złamanie z przemieszczeniem. Ten typ odnosi się do sytuacji, w której fragmenty kości przemieszczają się ze swojego pierwotnego składu.

Jakie są przyczyny złamania kciuka?

Częstą pierwotną przyczyną złamania kości łódeczkowatej jest użycie ręki do usztywnienia się podczas upadku na ziemię. Powoduje to duży nacisk na nadgarstek, który powoduje złamanie scaphoida.

Sporty takie jak narciarstwo, snowboard, łyżwiarstwo i gimnastyka niosą ze sobą większe ryzyko złamania scaphoida.

Silne uderzenie bezpośrednio w nadgarstek oraz wypadki samochodowe również mogą prowadzić do przemieszczenia kości scaphoid.

Jak rozpoznaje się złamanie kości łódeczkowatej?

Złamania kości łódeczkowatej są zazwyczaj trudne do rozpoznania. Kość łopatkowa jest stosunkowo mniejsza niż inne kości ręki, dlatego złamanie może być niewidoczne. Obszar scaphoid może nie wydawać się spuchnięty, a Ty nie zawsze będziesz odczuwać silny ból.

W związku z tym, ludzie często ignorują złamanie scaphoida i mylą je ze zwichniętym nadgarstkiem.

Jakie są objawy złamania kości łódeczkowatej?

Najczęstsze objawy złamania kości łódeczkowatej to:

  • Obrzęk nadgarstka po silnym upadku?

  • Zasinienie w okolicy łękotki

  • Ból i tkliwość w okolicy tuż poniżej podstawy kciuka

  • Niestabilny ruch kciuka lub nadgarstka

  • Ból ręki podczas podnoszenia lub trzymania przedmiotów

Jaki lekarz leczy złamanie kości łokciowej?

Jeśli masz objawy wymienione powyżej po upadku lub wypadku, możesz zostać skierowany do lekarza ortopedy. Lekarze ortopedzi leczą złamania kości. ?

Lekarz przeprowadzi badanie fizyczne i poprosi Cię o opisanie Twojego bólu, aby zrozumieć Twój stan.?Mogą również zlecić:

  • Zdjęcia rentgenowskie. Zdjęcie rentgenowskie pozwoli lekarzowi uzyskać wyraźny obraz struktury kości łopatkowej. Pomoże to określić, jak wiele złamanych kawałków kości jest przesuniętych. W niektórych przypadkach, rentgen nie wykazuje złamania scaphoid od razu. W tym przypadku, lekarz może zalecić gips lub szynę na dwa do trzech tygodni. Po tym czasie należy ponownie odwiedzić lekarza w celu wykonania kontrolnego zdjęcia rentgenowskiego.

  • Badanie rezonansem magnetycznym (MRI). Rezonans magnetyczny może wykazać złamanie łękotki szybciej niż zdjęcie rentgenowskie.

  • Tomografia komputerowa (CT). Badanie tomograficzne może uwidocznić złamanie kości łódeczkowatej, co pomoże lekarzowi opracować najlepszy plan leczenia.?

Jakie jest postępowanie w przypadku złamania kości łódeczkowatej?

Jeśli lekarz stwierdzi złamanie krętarza, należy natychmiast podjąć odpowiednie leczenie, aby uniknąć jakichkolwiek przyszłych zagrożeń. Złamanie scaphoida leczone na czas potrzebuje jedynie około 12 tygodni na powrót do zdrowia.

Z drugiej strony, nieleczone złamanie scaphoid może zająć sześć miesięcy, aby całkowicie wyleczyć. Dlatego lepiej jest uzyskać wczesną diagnozę i leczenie złamań scaphoid. Twój lekarz może zalecić któreś z poniższych sposobów leczenia złamania krętarza:?

  • Złamanie w okolicy kciuka. Złamanie leczy się poprzez umieszczenie nadgarstka w długim gipsie, który obejmuje kciuk i trochę łokcia.

  • Złamanie w okolicy przedramienia. Jeśli scaphoid pęknie od środka lub w pobliżu przedramienia, powrót do zdrowia staje się trudniejszy. To dlatego, że te części kości łopatkowej mają słabe ukrwienie. Nadgarstek umieszcza się w gipsie, który rozciąga się od kciuka do powyżej łokcia.

  • Stymulator kości. Jest to małe urządzenie, które wydziela lekkie fale elektromagnetyczne lub ultradźwiękowe w celu pobudzenia procesu gojenia.

  • Redukcja. Kiedy kość łopatkowa pęka od środka, lekarze przechodzą do procedury chirurgicznej znanej jako redukcja. W tym zabiegu lekarz przywraca kość do jej pierwotnej pozycji, stosując znieczulenie.

  • Fiksacja wewnętrzna. W niektórych przypadkach lekarz stosuje metalowe implanty, takie jak śruby lub druty, które utrzymują kość łokciową we właściwym położeniu do czasu jej pełnego wygojenia.

  • Przeszczep kości. Podczas tego zabiegu lekarz umieszcza przeszczep kostny nowej kości w pobliżu złamanego łękotki. Stymuluje to proces gojenia się kości łękotki.?