Strona główna Blog Strona 2355

Zdjęcia trujących produktów w Twoim domu i jak zachować bezpieczeństwo

0

Czy wiesz, które produkty w Twoim domu są trujące? Oto kilka typowych zagrożeń, które prawdopodobnie masz w swoim domu.

1/10

Wybielacz może podrażniać nos, skórę, oczy i gardło. Dotknięcie wybielacza może spowodować czerwoną wysypkę. Wypicie go spowoduje nie tylko wymioty, ale także uszkodzenie żołądka i przełyku (rurki łączącej usta z żołądkiem). Używaj wybielacza na otwartej przestrzeni z dobrym przepływem powietrza. Nigdy nie wkładaj go do czegoś, co wygląda, jakby mogło zawierać jedzenie lub picie. Nie mieszaj go z innymi rzeczami, zwłaszcza z amoniakiem. Połączenie to może wydzielać toksyczne opary.

Środek do czyszczenia spustów

2/10

Ług i kwas siarkowy to główne składniki środków do czyszczenia kanalizacji. Pozbywają się one zatorów, ale ich opary mogą poparzyć skórę i oczy, a nawet uszkodzić przewód pokarmowy, nerki i wątrobę. Połknięcie środka do czyszczenia kanalizacji może spowodować śmierć. Noś okulary i rękawice, aby chronić skórę i oczy. Otwórz okno lub używaj ich w pomieszczeniu z dużą ilością ruchomego powietrza, aby chronić się przed oparami.

Środek do czyszczenia dywanów

3/10

Środki do czyszczenia dywanów i tapicerki wykorzystują te same substancje chemiczne, co środki do czyszczenia na sucho. Opary narażają Cię na ryzyko zachorowania na raka, uszkodzenia wątroby, zawrotów głowy, mdłości i utraty apetytu. Pamiętaj, aby mieć włączony wentylator lub używać ich w pomieszczeniu z otwartymi oknami, aby nie wdychać oparów.

Amoniak

4/10

Amoniak jest żrący, co oznacza, że uszkadza lub niszczy rzeczy, z którymi się styka. Dotyczy to również komórek Twojego ciała. Narażenie na dużą jego ilość może spowodować poparzenie oczu, nosa i gardła. Nawet mniejsze ilości mogą wywołać kaszel i podrażnienie nosa i gardła. Używaj amoniaku tylko w miejscach, gdzie jest dużo powietrza. Nigdy nie mieszaj go z wybielaczem, bo wtedy powstają jeszcze bardziej szkodliwe opary.

Odświeżacz powietrza

5/10

Większość odświeżaczy powietrza zawiera nie tylko substancje chemiczne, takie jak formaldehyd, destylaty ropy naftowej, p-dichlorobenzen i substancje pędne w aerozolu, ale także może się zapalić. Nigdy nie używaj ich w pobliżu otwartego ognia. Soda oczyszczona jest naturalną, nietoksyczną alternatywą dla sprayów odświeżających powietrze.

Środek piorący

6/10

Detergent zawiera enzymy, czyli białka, które usuwają brud z ubrań. Choć są one doskonałe dla Twoich ubrań, są toksyczne dla Twojego organizmu. Możesz nawet zachorować na astmę, jeśli będziesz narażony na ich działanie w dużej ilości. Trzymaj detergenty poza zasięgiem dzieci, zwłaszcza jeśli używasz kapsułek z proszkiem do prania, które mogą wyglądać jak cukierki.

Antifreeze

7/10

Ten płyn samochodowy wykonany jest z glikolu etylenowego, który powoduje zawroty głowy, gdy wdychasz jego opary. Połknięcie go może spowodować poważne uszkodzenie nerek, serca i mózgu, a nawet śmierć. Zawsze używaj rękawic, gdy masz z nim do czynienia. Przechowuj go bezpiecznie z dala od dzieci i zwierząt domowych. Jeszcze lepiej, wymień go na płyn niezamarzający z glikolem propylenowym, który jest mniej toksyczny.

Mothballs

8/10

Cukierki przypominające wyglądem piłkę do mole często kuszą dzieci, aby włożyć je do ust. Jednak są one pełne pestycydów, a ich opary mogą powodować zawroty i bóle głowy. Są również zagrożeniem dla raka i mogą prowadzić do anemii, jeśli je połkniesz. Aby pozbyć się kulki na mole, przechowuj ubrania w szczelnych pojemnikach.

Produkty do zwalczania owadów

9/10

Niezależnie od tego, czy chodzi o środki na pchły i kleszcze dla zwierząt domowych, spraye na owady czy pułapki na szkodniki, większość z tych produktów jest pełna paskudnych substancji chemicznych. Nie wprowadzaj zwierząt do domu przez 24 godziny po zastosowaniu preparatu na pchły i kleszcze. Upewnij się, że używasz sprayu na owady z dala od przedmiotów takich jak naczynia, przybory lub ręczniki. Pozwól, by środki owadobójcze stężały, zanim spędzisz czas w pomieszczeniu, w którym je rozpylono. Po kontakcie z nimi umyj ręce mydłem.

Farba

10/10

Zarówno farby olejne jak i lateksowe wydzielają opary, które powodują bóle głowy i mogą podrażniać oczy, nos, gardło i skórę. Utrzymuj przepływ powietrza zawsze, gdy używasz farb. Opary farb na bazie rozpuszczalników są często śmiertelne, gdy ludzie wciągają je na haju.

Pierwsza pomoc przy oparzeniach u dzieci

0

Lekarz wyjaśnia zasady udzielania pierwszej pomocy w leczeniu oparzeń pierwszego stopnia w warunkach domowych.

  • Oparzone miejsce jest zwęglone lub białe.

  • Porażenie prądem lub chemikaliami spowodowały oparzenie.

  • Oparzenie dotyczy twarzy, dłoni, stóp, genitaliów lub stawów.

  • Oparzenie obejmuje 10% lub więcej powierzchni ciała.

Łagodne oparzenia pierwszego stopnia – te, które wyglądają jak oparzenia słoneczne – można leczyć w domu. Oparzenia drugiego lub trzeciego stopnia wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Wezwij lekarza, jeśli:

  • Oparzenie sączy się lub wydaje się być zakażone (czerwone, spuchnięte, tkliwe).

1. Namoczyć oparzenie

  • Natychmiast włóż poparzone miejsce do chłodnej — nie zimnej — wody lub pod kran.

  • Trzymaj zranienie w wodzie przez co najmniej pięć do 15 minut.

  • Nie należy używać lodu.

2. Usuń poparzoną odzież

  • Jeśli ubranie jest przyklejone do skóry, nie należy go odrywać. Pozostawić ją na miejscu i odciąć ubranie wokół niej.

3. Przykryj oparzenie

  • Użyj nieprzywierającej gazy lub czystej ściereczki.

  • Jeśli oparzenie jest łagodne, można nałożyć maść z antybiotykiem.

  • Nie kładź na oparzenie masła, tłuszczu ani niczego innego i nie otwieraj pęcherzy.

4. Zmniejszenie bólu

  • U dzieci w wieku 6 miesięcy i starszych należy stosować leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak acetaminofen (Tylenol) lub ibuprofen (Advil, Motrin).

  • Należy postępować zgodnie z instrukcjami dotyczącymi dawkowania umieszczonymi na butelce.

  • Należy najpierw skontaktować się z pediatrą, jeśli dziecko nigdy wcześniej nie przyjmowało tego leku.

Jak dbać o nacięcie po operacji?

0

Poznaj wskazówki, jak utrzymać nacięcie chirurgiczne wolne od infekcji, w tym kiedy zdjąć opatrunek i jak utrzymać ranę w czystości.

Kiedy należy zdjąć opatrunek?

Lekarz udzieli Ci dokładnych instrukcji, kiedy i jak należy go zmienić. Większość ran nie potrzebuje go po kilku dniach, ale jeśli będziesz utrzymywać miejsce przykryte, może to pomóc w ochronie skaleczenia przed urazami i może się ono szybciej zagoić.

Jeśli masz założony bandaż, zmieniaj go codziennie. Przed i po zabiegu umyj ręce wodą z mydłem.

Jak utrzymać ranę w czystości?

Skórę wokół skaleczenia możesz oczyścić miękką szmatką lub gazikiem.

Najpierw namocz szmatkę lub gazę w wodzie z mydłem lub w mieszaninie sterylnej wody i soli. Następnie delikatnie przetrzyj lub wklep skórę wokół rany.

Nie używaj środków do czyszczenia skóry, mydeł antybakteryjnych, alkoholu, jodyny lub nadtlenku. Mogą one uszkodzić skórę w ranie i opóźnić gojenie. Nie nakładaj też żadnego balsamu, kremu czy produktu ziołowego, jeśli nie skonsultowałeś się wcześniej z lekarzem.

Twój lekarz powie Ci, jak przemywać ranę. Może powiedzieć, aby napełnić strzykawkę słoną wodą lub łagodną wodą z mydłem. Pomoże to wypłukać ropę, która się z niej sączy. Na koniec osusz ją czystą gazą lub czystą szmatką.

Czy muszę utrzymywać ranę w stanie suchym?

Przez pierwsze 24 godziny po zabiegu nie wolno jej zamoczyć. W pierwszym dniu nie należy brać kąpieli pod prysznicem, choć kąpiel z gąbką jest zazwyczaj w porządku.

Drugiego dnia możesz już brać prysznic, ale to zależy od rodzaju operacji, którą przeszedłeś, więc skonsultuj się z lekarzem.

Po uzyskaniu zgody na zamoczenie całego ciała, lepiej jest brać prysznic niż kąpiel. To dlatego, że moczenie rany może ją zmiękczyć i może spowodować jej ponowne otwarcie. Zapytaj, czy trzeba założyć wodoodporny opatrunek.

Nie nakładaj mydła ani żadnych innych produktów do kąpieli bezpośrednio na ranę, gdy ta jeszcze się goi. Po wzięciu prysznica, delikatnie osusz miejsce czystym ręcznikiem.

Czy powinienem ograniczyć swoją aktywność?

Najlepiej unikać ruchów, które dotyczą obszaru wokół rany. W ten sposób obniżysz ryzyko rozciągnięcia cięcia.

Lekarz może zalecić, abyś nie podnosił ciężarów, nie wykonywał niektórych ćwiczeń i nie uprawiał sportów przez około miesiąc po operacji. Jeśli cięcie się otworzy, zadzwoń do lekarza.

Co należy zrobić, jeśli rana krwawi?

Wymień zakrwawiony bandaż na nowy. Jeśli przez kilka minut będziesz wywierać nacisk bezpośrednio na skaleczenie, zwykle zakończy to krwawienie. Zadzwoń do lekarza, jeśli nie ustąpi ono od razu.

Kiedy zostaną usunięte szwy?

Jeśli masz szwy rozpuszczalne, nie musisz ich wyciągać. Znikną one same w ciągu 7 do 10 dni. Lekarz może usunąć inne rodzaje szwów lub zszywek w ciągu 5 do 21 dni, w zależności od operacji, którą miałeś.

Czy powinienem chronić swoją ranę przed słońcem?

Oparzenia słoneczne mogą przyciemnić gojącą się bliznę i uczynić ją bardziej widoczną. Przez pierwsze 6 miesięcy po operacji staraj się chronić ją przed światłem słonecznym. Kiedy jesteś na zewnątrz w świetle dziennym, zakryj ją taśmą lub nałóż krem z filtrem przeciwsłonecznym.

Kiedy powinienem zadzwonić do lekarza?

Zadzwoń, jeśli zauważysz jakiekolwiek oznaki, że wokół rany pojawia się infekcja. Niektóre rzeczy, na które należy uważać:

  • Ból, który się nasila

  • Zaczerwienienie lub obrzęk

  • Krwawienie lub sączenie się ropy

  • Zwiększający się drenaż z rany (może stać się gęsty, opalony, zielony lub żółty)

  • Przykry zapach

  • Rana wygląda na większą, głębszą, wysuszoną lub ciemną.

  • Temperatura ciała przekracza 100 F przez ponad 4 godziny.

Ból brzucha & krwawienie wewnętrzne z urazu: Symptomy, Zabiegi

0

Lekarz wyjaśnia urazy, które mogą powodować krwawienie wewnętrzne, oraz objawy i leczenie krwawienia.Krwawienie wewnętrzne jest jednym z najpoważniejszych skutków urazu. Zazwyczaj krwawienie wynika z oczywistych urazów, które wymagają szybkiej pomocy medycznej. Krwawienie wewnętrzne może również wystąpić po mniej poważnym urazie lub być opóźnione o godziny lub dni. Niektóre krwawienia wewnętrzne w wyniku urazu zatrzymują się samoistnie. Jeśli krwawienie trwa lub jest ciężkie, konieczna jest operacja, aby je skorygować.

Krwawienie wewnętrzne może wystąpić po każdym znaczącym urazie fizycznym. Istnieją dwa główne rodzaje urazów i każdy z nich może spowodować krwawienie wewnętrzne:

  • Uraz tępy. Ten rodzaj urazu ma miejsce, gdy część ciała zderza się z czymś innym, zwykle przy dużej prędkości. Naczynia krwionośne wewnątrz ciała zostają rozerwane lub zmiażdżone przez siły ścinające lub tępy przedmiot. Przykładem są wypadki samochodowe, napaści fizyczne i upadki.

  • Uraz penetrujący. Dzieje się tak, gdy ciało penetruje ciało, wyrywając dziurę w jednym lub kilku naczyniach krwionośnych. Przykładem mogą być rany postrzałowe, kłute lub upadek na ostry przedmiot.

Prawie każdy organ lub naczynie krwionośne może zostać uszkodzone przez uraz i spowodować krwawienie wewnętrzne. Najpoważniejsze źródła krwawienia wewnętrznego w wyniku urazu to:

  • Uraz głowy z krwawieniem wewnętrznym (krwotok wewnątrzczaszkowy)

  • Krwawienie wokół płuc (hemothorax)

  • Krwawienie wokół serca (hemopericardium i tamponada serca)

  • Rozdarcia dużych naczyń krwionośnych w pobliżu środka ciała (aorta, żyła główna górna i dolna oraz ich główne odgałęzienia)

  • Uszkodzenia spowodowane urazem brzucha, takie jak uszkodzenie wątroby lub śledziony lub perforacja innych narządów

Objawy krwawienia wewnętrznego w wyniku urazu

W znacznej większości przypadków krwawienia wewnętrznego, które wynika z urazu, uraz jest oczywisty i poważny. Ludzie naturalnie szukają natychmiastowej pomocy medycznej z powodu bólu. Albo świadkowie dzwonią pod numer 911.

Czasami krwawienie wewnętrzne może wystąpić po mniej poważnym urazie. Jak krwawienie trwa, objawy pojawiają się i stale się pogarsza. Objawy zależą od rodzaju urazu i tego, jaka część ciała była zaangażowana. Na przykład:

  • Ból i/lub obrzęk brzucha może być spowodowany krwawieniem wewnętrznym po urazie w wątrobie lub śledzionie. Objawy te nasilają się w miarę trwania krwawienia.

  • Lekkomyślność, zawroty głowy lub omdlenia mogą być skutkiem każdego źródła krwawienia wewnętrznego po utracie wystarczającej ilości krwi.

  • Duży obszar głęboko fioletowej skóry (tzw. ecchymosis) może być wynikiem krwawienia do skóry i tkanek miękkich.

  • Obrzęk, ciasnota i ból w nodze mogą być wynikiem krwawienia wewnętrznego w udzie. Najczęściej jest to spowodowane złamaniem kości udowej.

  • Ból głowy, drgawki i utrata przytomności mogą być wynikiem wewnętrznego krwawienia w mózgu.

Każdy z tych objawów krwawienia wewnętrznego po urazie powinien być traktowany jako nagły przypadek medyczny. Poszkodowany musi zostać oceniony w szpitalnym oddziale ratunkowym.

Leczenie krwawienia wewnętrznego w wyniku urazu

Krwawienie wewnętrzne uszkadza organizm zarówno z powodu utraty krwi, jak i z powodu ciśnienia, jakie źle ulokowana krew wywiera na inne narządy i tkanki. Leczenie odbywa się zazwyczaj na szpitalnym oddziale ratunkowym.

Płyny dożylne i transfuzje krwi mogą być podane, aby zapobiec lub skorygować niebezpieczny spadek ciśnienia krwi.

Badania obrazowe (zwykle USG, tomografia komputerowa, lub oba) mogą zidentyfikować, czy występuje krwawienie wewnętrzne. Lekarze biorą pod uwagę wielkość krwawienia wewnętrznego wraz z ciśnieniem krwi poszkodowanego i ciężkością obrażeń, aby zdecydować o najlepszym początkowym leczeniu — operacji lub obserwacji.

Gdy krwawienie wewnętrzne jest wolniejsze lub opóźnione, obserwacja może być początkowo odpowiednia. Czasami,?krwawienie wewnętrzne z urazu zatrzymuje się na własną rękę.

Trwające lub ciężkie krwawienie wewnętrzne spowodowane urazem wymaga operacji w celu skorygowania problemu. Gdy krwawienie wewnętrzne jest poważne, operacja w trybie nagłym może nastąpić w ciągu kilku minut po przybyciu do szpitala.

Rodzaj zastosowanej operacji będzie zależał od lokalizacji urazu i krwawienia:

  • Laparotomia eksploracyjna: Chirurg wykonuje duże nacięcie w skórze brzucha i ostrożnie bada brzuch. Chirurg zamknie końce nieszczelnych naczyń krwionośnych za pomocą sondy termicznej lub materiału szewnego.

  • Torakotomia: W przypadku krwawienia wokół serca lub płuc, chirurg wykonuje nacięcie wzdłuż klatki piersiowej lub żeber. Uzyskując dostęp do klatki piersiowej, chirurg może zidentyfikować i zatrzymać krwawienie oraz ochronić serce i płuca przed uciskiem spowodowanym nadmiarem krwi.

  • Kraniotomia: W przypadku krwawienia spowodowanego urazem mózgu, chirurg może stworzyć otwór w czaszce. Może to zmniejszyć ciśnienie i ograniczyć dalsze obrażenia mózgu.

  • Fasciotomia: Krwawienie wewnętrzne w obszarze takim jak udo może spowodować wysokie ciśnienie i uniemożliwić przepływ krwi do reszty nogi. Chirurg może głęboko naciąć udo, aby zmniejszyć ciśnienie i uzyskać dostęp w celu zatrzymania krwawienia.

U niektórych osób występują dodatkowe czynniki ryzyka wystąpienia krwawienia wewnętrznego w wyniku urazu. Należą do nich:

  • stosowanie leków rozrzedzających krew, takich jak aspiryna, klopidogrel (Plavix), warfaryna (Coumadin), rywaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) i dabigatran (Pradaxa)

  • Ciężka choroba wątroby lub marskość wątroby

  • Choroby wrodzone, które zaburzają zdolność krzepnięcia krwi, takie jak choroba von Willebranda lub hemofilia

Osoby z krwawieniem wewnętrznym spowodowanym urazem, u których występują powyższe czynniki ryzyka, mogą otrzymać dodatkowe leczenie, aby ich krew mogła prawidłowo krzepnąć.

Leczenie problemów z oddychaniem u dzieci

0

Lekarz informuje, kiedy należy wezwać lekarza – lub skorzystać z pomocy doraźnej – jeśli dziecko ma problemy z oddychaniem.

  • Is gasping for breath

  • Nie może płakać ani mówić z powodu problemów z oddychaniem

  • Chrząka podczas oddychania

  • Ma niebieskie usta

  • Może mieć mały przedmiot w gardle

  • Oddycha bardzo szybko

  • Wygląda na bardzo chorego

Problemy z oddychaniem są powszechne u małych dzieci, ale w niektórych przypadkach mogą być poważne.

Zadzwoń do lekarza, jeśli Twoje dziecko:

  • Ma mniej niż 1 rok i nadal ma problemy z oddychaniem po oczyszczeniu nosa

  • Zdiagnozowano u niego zapalenie oskrzelików (częsta infekcja płuc u dzieci) lub reaktywną chorobę dróg oddechowych (taką jak astma lub stan podobny do astmy)

  • Ma problemy z oddychaniem lub oddycha bardzo szybko, gdy nie kaszle

  • Ma silne ataki kaszlu, ciągły kaszel lub kaszel typu szczekającego

  • świszczący oddech lub wysoki gwizd podczas wydychania lub wdechu

  • Nie można wziąć głębokiego oddechu z powodu bólu w klatce piersiowej lub odkrztuszania krwi

  • Ma gorączkę, która się utrzymuje

  • Rozszerzają nozdrza lub wciągają mięśnie klatki piersiowej, aby oddychać

  • Jest ospały

  • Wymiotuje i nie może utrzymać płynów w ustach

  • Przeziębienie, którego objawy szybko się nasilają

1. Zapobieganie odwodnieniu

  • Podawaj dziecku dużo mleka z piersi lub mleka modyfikowanego. Podawaj je często i w małych ilościach.

  • Starszym dzieciom podawaj wodę lub roztwór elektrolitów, np. Pedialyte.

  • Dzieci mogą jeść wolniej z powodu problemów z oddychaniem, dlatego należy dać im dużo czasu.

2. Zmniejszenie zagęszczenia ruchu

  • Rozrzedzić śluz w dusznym nosie za pomocą kropli do nosa z solą fizjologiczną.

  • Usuń śluz z nosa dziecka za pomocą ssaka lub aspiratora nosowo-oralnego.

3. Ułatwienie oddychania

  • Użyj nawilżacza z chłodną mgiełką w pobliżu dziecka, aby dodać wilgoci do powietrza.

  • Usiądź w łazience przy gorącym prysznicu i pozwól dziecku wdychać parę.

4. Zapewnij dziecku komfort

  • Pozwól dziecku odpocząć.

  • Podać dziecku acetaminofen (Tylenol) lub ibuprofen (Motrin), jeśli dziecko ma więcej niż 6 miesięcy, aby obniżyć gorączkę.

  • Trzymaj dziecko z dala od dymu papierosowego.

Choroba lokomocyjna: Leki, domowe sposoby, urządzenia

0

Choroba lokomocyjna może dotknąć nawet najbardziej doświadczonych podróżników. Oto kilka sposobów, aby umieścić hamulce na nim, zanim dostanie się toczyć.

Każdy może ją dostać. Zdarza się to, gdy Twój mózg otrzymuje sprzeczne informacje od Twojego ciała, oczu i ucha wewnętrznego (które informuje mózg o ruchu głowy). Na przykład, jeśli jesteś na łodzi, twoje ucho wewnętrzne może wykryć ruch toczenia, którego twoje oczy nie widzą. Może to spowodować chorobę lokomocyjną.

Kto jest zagrożony?

Niektórzy ludzie są nieco bardziej narażeni na zachorowanie niż inni:

  • Kobiety, zwłaszcza podczas miesiączki, w ciąży lub w trakcie terapii hormonalnej

  • Osoby, które cierpią na migreny, zwłaszcza gdy mają jedną

  • Dzieci w wieku od 2 do 12 lat

  • Osoby przyjmujące określone leki – niektóre antybiotyki, narkotyki, leki na astmę, antydepresanty, a nawet leki dostępne bez recepty, takie jak ibuprofen czy naproxen

Symptomy

Nudności i wymioty to najczęstsze objawy wywołane przez chorobę lokomocyjną, ale nie jedyne. Może ona również powodować zimne poty, bóle głowy i ból. Czasami Twoja skóra może być blada, możesz stać się senny lub mieć więcej śliny.

Dużo ziewania może być pierwszą oznaką choroby lokomocyjnej. Niektórzy ludzie stają się coraz bardziej drażliwi.

Unikaj złego samopoczucia

Możesz zrobić kilka rzeczy, aby pomóc w chorobie lokomocyjnej:

  • Zrezygnuj z kofeiny, alkoholu i dużych posiłków przed podróżą. Pij dużo wody.

  • Połóż się, jeśli możesz, lub zamknij oczy i trzymaj głowę nieruchomo. Patrz na horyzont – nie czytaj ani nie wpatruj się w fotel przed sobą.

  • Znajdź lepsze miejsce. Wiele osób znajduje ulgę, gdy przejmuje kierownicę. Jeśli nie prowadzisz samochodu, usiądź na przednim siedzeniu, a nie na tylnym. Jeśli jesteś w samolocie, usiądź raczej nad skrzydłem niż z przodu lub z tyłu. Jeśli jesteś w autobusie lub pociągu, staraj się zająć miejsce, które jest skierowane w stronę, w którą jedziesz.

  • Rozprosz uwagę – na przykład włącz muzykę. Albo zjedz coś. Suche krakersy mogą uspokoić mdłości. Ssij pastylkę. (Lekkie, gazowane napoje, takie jak piwo imbirowe, również mogą pomóc.

  • Istnieją dowody na to, że opaski uciskające nadgarstek – niektóre wysyłają niewielką stymulację elektryczną do określonego obszaru – mogą pomóc, ale inne badania wykazały, że nie.

Leki

Jeśli nie jesteś w stanie utrzymać jej na wodzy, istnieją dwa rodzaje leków, które możesz zażyć na chorobę lokomocyjną. Pierwszy z nich to leki przeciwhistaminowe, zarówno na receptę, jak i bez recepty. Są to najczęściej stosowane leki na chorobę lokomocyjną i są dostępne w każdej aptece i w wielu supermarketach. Cyclizine (Marezine) i dimenhydrinate (Dramamine) to dwa główne z nich.

Upewnij się, że czytasz etykiety leków, chociaż. Jednym z dużych skutków ubocznych tych leków jest senność. Niektóre produkty wykorzystują inne składniki, które dont sprawiają, że jesteś tak senny, ale mogą nie działać tak dobrze.

Innym znanym lekiem używanym do utrzymania pod kontrolą choroby lokomocyjnej jest skopolamina (Transderm Scop). Jest to plaster samoprzylepny, który zakłada się za ucho na kilka godzin przed tym, jak myślisz, że będziesz go potrzebować. Aby go otrzymać, trzeba mieć receptę.

Dzieci nie powinny brać leków przeciwhistaminowych ani skopolaminy. Jeśli Twoje dziecko jest w wieku od 2 do 12 lat, pomocny może być dimenhydrynat (Dramamine) lub difenhydramina (Benadryl). Wypróbuj dawkę testową przed wyjściem z domu, ponieważ niektóre dzieci mogą być na nie wrażliwe.

Podobnie jak w przypadku wszystkich leków – w tym leków przeciwhistaminowych dostępnych bez recepty – przed ich zażyciem lub podaniem dziecku należy skonsultować się z lekarzem.

Leczenie urazów klatki piersiowej: Instrukcje pierwszej pomocy

0

Lekarz informuje, jak udzielić pierwszej pomocy w nagłych wypadkach osobie z urazem klatki piersiowej.

  • Pomoc medyczna w nagłych wypadkach jest niezbędna w przypadku poważnych ran w klatce piersiowej.

  • Nawet jeśli nie ma ran zewnętrznych, mogą wystąpić uszkodzenia wewnętrzne.

1. Rozpocznij resuscytację, jeśli to konieczne

Jeśli osoba nie reaguje, przestała oddychać lub próbuje zaczerpnąć powietrza:

  • W przypadku dziecka rozpocznij resuscytację krążeniowo-oddechową dla dzieci.

  • W przypadku osoby dorosłej, rozpocznij resuscytację osoby dorosłej.

2. Zakryj otwartą ranę

  • Użyj szmatki, podkładki, kawałka ubrania, plastiku, aluminium lub czegokolwiek, co jest pod ręką.

  • Jeśli to możliwe, przykryć dwa cale poza krawędzią rany.

  • Jeśli z rany wypłynie krew lub słychać powietrze przechodzące przez jamę klatki piersiowej, należy przykryć ją z trzech stron taśmą, aby zapobiec gromadzeniu się powietrza w klatce piersiowej.

  • Nie należy usuwać żadnych przedmiotów, które wbiły się w klatkę piersiową.

3. Zatrzymanie krwawienia, jeśli konieczne

  • Uciśnij opatrunek, aby kontrolować krwawienie.

  • Jeśli krew przesiąknie przez opatrunek, nałóż dodatkowy opatrunek na stary.

4. Ułożenie osoby tak, aby ułatwić jej oddychanie

  • Jeśli to możliwe, ułóż osobę na zranionym boku lub w pozycji siedzącej.

5. Monitorowanie oddychania

  • Jeśli oddech staje się słaby, zastosuj resuscytację krążeniowo-oddechową zgodnie z powyższymi instrukcjami.

6. Postępowanie

  • Zespół medyczny oceni obrażenia i ustabilizuje osobę.

  • Transfuzja krwi może być konieczna w przypadku znacznej utraty krwi.

  • Tymczasowa rurka piersiowa może zostać umieszczona w celu usunięcia powietrza otaczającego płuco, co może spowodować jego zapadnięcie. Kiedy płuco zapada się, nazywa się to odmą opłucnową.

  • W przypadku poważnego urazu klatki piersiowej prawdopodobna jest operacja.

Szwy na skaleczenia, przekłucia i ugryzienia

0

Może być trudno określić, jak poważne jest krwawe rozcięcie, zadrapanie lub przekłucie. Dowiedz się, czy Twoje obrażenia wymagają założenia szwów.

Przede wszystkim, jeśli jest to nagły przypadek, zadzwoń pod numer 911. Niektóre znaki są wtedy, gdy uraz:

  • nadmiernie krwawi

  • Tryska krwią

  • Nie przestaje krwawić po 10 minutach mocnego ucisku

  • jest w klatce piersiowej, brzuchu lub szyi

  • Występuje wraz z wszelkimi objawami zagrożenia: silny ból, szybki oddech lub trudności w oddychaniu, wymioty, zawroty głowy, utrata przytomności

  • Czy do oka lub do gardła. Jeśli coś utknęło w tych miejscach, pozostaw to na miejscu. Zachowaj spokój u tej osoby.

Jeżeli uraz nie jest nagły, ale jest gorszy niż zwykłe zadrapanie, możesz nie być pewien, co zrobić. Czy wystarczy zabandażować głębsze skaleczenia i rany, czy może założyć szwy?

Co to są szwy?

Szwy w skórze są jak szwy w ubraniu – są to nici, które trzymają rzeczy razem. Są one wykonane z wielu różnych materiałów, takich jak nylon czy jedwab. Niektóre z nich, jak te używane przy urazach jamy ustnej, rozpuszczają się same.

Szwy są ważne, gdy ich potrzebujesz, ponieważ:

  • Zapewniają wsparcie i siłę podczas zamykania się skóry

  • Zmniejszenie ryzyka krwawienia i infekcji

  • Minimalizacja blizn

Warto więc wiedzieć, kiedy można samodzielnie zająć się skaleczeniem, a kiedy należy udać się do lekarza.

Skąd mam wiedzieć, czy potrzebuję szwów?

Począwszy od wielkości rany, a skończywszy na jej umiejscowieniu, istnieje wiele oznak, że potrzebujesz szwów lub przynajmniej, że powinieneś skontaktować się z lekarzem.

Jak duża jest rana? Jeśli rana jest duża, należy udać się do lekarza:

  • Wygląda na bardzo głęboką, nawet jeśli nie jest specjalnie długa lub szeroka

  • Ma więcej niż pół cala długości

  • Otwiera się tak szeroko, że przy niewielkim nacisku nie można zjednoczyć krawędzi

  • Ma poszarpane krawędzie

  • zawiera zanieczyszczenia, takie jak brud, szkło lub żwir

Jak mocno krwawi? Prawdopodobnie będziesz potrzebował szwów, jeśli rana:

  • Krwawienie jest na tyle obfite, że przenika przez bandaż

  • Krwawienie utrzymuje się nawet po zastosowaniu bezpośredniego ucisku przez 5 do 10 minut

  • Tryska krwią

Co jest przyczyną? W przypadku niektórych ran, oprócz szwów, może być konieczne podanie zastrzyku przeciwtężcowego. Tężec jest jednym ze standardowych szczepień dla dzieci. Dorośli potrzebują szczepienia przypominającego co 10 lat.

Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc, jeśli rana powstała w wyniku:

  • ugryzienia przez zwierzę lub człowieka

  • Brudny lub zardzewiały przedmiot

  • Spiczasty przedmiot, który mógł wbić się głęboko w skórę, zwłaszcza jeśli rana powstała na spodzie buta – na przykład nadepnięcie na gwóźdź

Gdzie jest rana? Zgłoś się do lekarza, jeśli rana znajduje się w którymś z tych miejsc:

  • Wokół stawu, np. łokcia lub kolana

  • Dotykanie kości

  • Twarz

  • Ręka

  • Genitals

  • Usta

  • W pobliżu oka

Czy dochodzi do zakażenia? Jeśli u Ciebie lub dziecka, którym się opiekujesz, wystąpią jakiekolwiek objawy zakażenia, należy udać się do lekarza:

  • Dreszcze lub gorączka 100 F lub wyższa

  • Czerwone smugi w pobliżu rany

  • Skóra staje się bardziej czerwona lub bolesna

  • Rana jest ciepła, spuchnięta lub sączy się z niej ropa

  • Uczucie, że chce się zwymiotować

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, najlepiej zadzwoń do lekarza.

Zanim pójdziesz do lekarza

Jeśli potrzebujesz szwów, oto kilka wskazówek zanim udasz się do lekarza.

Pozostaw to w środku. Jeśli jakiś przedmiot, np. gwóźdź, utkwił w skórze, pozostaw go tam. Może to powstrzymać krwawienie od pogorszenia się. Jeśli jednak przedmiot, który spowodował przebicie jest mały i możesz go łatwo usunąć, zrób to.

Nie jedz i nie pij. To dotyczy głównie dzieci. Mogą one potrzebować leków, które pozwolą im się uspokoić, aby lekarz mógł założyć szwy. Jeśli coś zjedzą lub wypiją, być może będą musiały dłużej czekać na leczenie.

Zastosuj ucisk. Użyj czystego ręcznika lub bandaża, aby zastosować bezpośredni nacisk na ranę. Staraj się trzymać zranione miejsce uniesione powyżej serca, aby pomóc zatrzymać lub spowolnić krwawienie. Jeśli krew przesiąknie, nie usuwaj starego bandaża. Po prostu połóż kolejny tuż nad nim.

Oczyść ranę. Jeśli możesz, oczyść ranę. Dont używać nadtlenku wodoru lub jodyny C oba mogą podrażnić ranę. Unikaj również szorowania. Zamiast tego możesz:

  • Umyć ręce wodą z mydłem.

  • Przeprowadź przez ranę wodę z kranu, aby ją oczyścić. Następnie, jeśli to możliwe, umyć miejsce łagodnym mydłem i wodą i ponownie spłukać.

  • Osusz zranione miejsce czystym ręcznikiem. Unikaj wszystkiego, co jest puszyste i co może przykleić się do rany, np. wacików.

  • Nałożyć krem z antybiotykiem.

  • Nałożyć czysty opatrunek, aby chronić ranę przed zabrudzeniem lub dalszym urazem.

Leczenie bólu. Na ból podaj acetaminofen lub ibuprofen. Skonsultuj się jednak najpierw z lekarzem, jeśli masz jakieś schorzenia lub przyjmujesz inne leki.

Krwawe stolce u dzieci

0

Krwawy stolec często nie jest poważnym problemem u małych dzieci, ale dla pewności skontaktuj się z pediatrą.

  • Krwawienie jest silne lub występują skrzepy.

  • Dziecko wydaje się słabe, omdlałe lub bardzo chore.

  • Dziecko odczuwa ból.

Wezwij lekarza, jeśli:

  • Twoje dziecko ma krew w stolcu.

1. Uzyskaj szczegółowe informacje

  • Czy krew jest jasnoczerwona czy ciemna?

  • Czy dziecko jadło coś niezwykłego lub zaczęło przyjmować nowe leki? Pokarmy takie jak pomidory, buraki i sztuczne aromaty mogą powodować czerwonawe stolce. Niektóre antybiotyki również mogą odbarwić stolec.

2. Poszukaj innych objawów

  • Czy krwi towarzyszy biegunka, wymioty, gorączka lub ból?

3. Zadzwoń do swojego pediatry

  • Jeśli krwi było bardzo mało, a dziecko wydaje się poza tym zdrowe, zadzwoń do pediatry w godzinach pracy.

  • Jeśli dziecko ma mniej niż 12 tygodni; ma czarne lub smoliste stolce, krwawą biegunkę lub krew zmieszaną ze śluzem, który wygląda jak galareta; lub jeśli dziecko wydaje się chore, zdenerwowane lub ospałe, należy natychmiast skontaktować się z pediatrą lub udać się do najbliższej izby przyjęć.

Gorączka Fakty: Wysoka temperatura przyczyny i leczenie

0

Co to jest gorączka i kiedy należy wezwać lekarza? Dowiedz się więcej od lekarza na temat przyczyn, objawów i sposobów leczenia gorączki.

Gorączka to temperatura ciała, która jest wyższa niż uznawana za normalną. Nazywa się ją również wysoką temperaturą, hipertermią lub pyreksją i jest zazwyczaj znakiem, że organizm pracuje, aby utrzymać cię w zdrowiu przed infekcją. Normalna temperatura ciała jest inna dla każdego, ale mieści się w zakresie od 97 do 99. Temperatura 100,4 lub wyższa jest uważana za gorączkę.

Część mózgu zwana podwzgórzem kontroluje temperaturę ciała. W odpowiedzi na infekcję, chorobę lub inną przyczynę, podwzgórze może przestawić organizm na wyższą temperaturę. Kiedy więc pojawia się gorączka, jest to znak, że coś dzieje się w twoim organizmie.

Gorączka sama w sobie nie jest niebezpieczna, ale należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

  • Temperatura u osoby dorosłej wynosi 103 lub więcej

  • Bardzo małe niemowlę (poniżej 3 miesięcy) ma temperaturę w odbycie 100,4 lub wyższą (natychmiast wezwij lekarza lub udaj się na pogotowie)

  • Dziecko w wieku 3-6 miesięcy ma wyższą niż zwykle temperaturę w odbycie, a także jest rozdrażnione lub senne (natychmiast wezwij lekarza)

  • Dziecko w wieku 3-6 miesięcy ma 102 lub wyższą temperaturę w odbycie

  • U dziecka w wieku 6-24 miesięcy występuje gorączka powyżej 102 przez ponad dobę lub z innymi objawami, takimi jak kaszel lub biegunka

  • Dziecko w wieku powyżej 2 lat ma gorączkę, której towarzyszy wysypka, rzeczywisty dyskomfort, drażliwość, bezsenność, ból głowy, sztywność karku lub powtarzające się biegunki lub wymioty

  • U niemowlęcia lub dziecka wystąpiły drgawki

  • Jakakolwiek temperatura powyżej 104 u dziecka, która może spowodować napad

  • Gorączka, która pojawia się po przebywaniu w gorących temperaturach, co może być oznaką udaru cieplnego

  • Gorączka nie ustępuje po przyjęciu leków dostępnych bez recepty, takich jak ibuprofen w odpowiednich dawkach

  • Miałeś kontakt z osobą, która ma COVID-19

Objawy gorączki

Gorączki są oznakami jakiejś choroby lub infekcji. Kiedy masz, możesz również zauważyć te objawy:

  • Dreszcze lub drżenie

  • Pocenie się

  • Ból głowy

  • Uczucie osłabienia

  • Drażliwość

  • Utrata apetytu

  • Odwodnienie

Przyczyny gorączki

Gorączka może być oznaką kilku stanów zdrowia, które mogą, ale nie muszą wymagać leczenia.

Najczęstszymi przyczynami gorączki są infekcje, takie jak przeziębienie i zapalenie żołądka (gastroenteritis). Inne przyczyny obejmują:

  • Zakażenia ucha, płuc, skóry, gardła, pęcherza moczowego lub nerek

  • Wyczerpanie cieplne

  • COVID-19

  • Sunburn

  • Choroby powodujące stan zapalny, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów

  • Działania niepożądane leków

  • Szczepionki i uodpornienia

  • Skrzepy krwi

  • Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń i choroba zapalna jelit (IBS)

  • Rak

  • Zaburzenia hormonalne, takie jak nadczynność tarczycy

  • Nielegalne narkotyki, takie jak amfetamina i kokaina

  • Ząbkowanie u niemowląt może powodować łagodną, niską gorączkę (nie przekraczającą 101 stopni)

Diagnoza gorączki

Chociaż gorączka jest łatwa do zmierzenia za pomocą termometru, znalezienie jej przyczyny może być trudne. Oprócz badania fizykalnego, lekarz zapyta o objawy i schorzenia, przyjmowane leki oraz o to, czy ostatnio podróżowałeś do miejsc, w których występują infekcje lub czy masz inne ryzyko infekcji. Zakażenie malarią, na przykład, może powodować gorączkę, która zwykle wraca. Niektóre obszary USA są hot spots dla infekcji, takich jak choroba z Lyme i Rocky Mountain spotted fever.

Twój lekarz może zapytać, czy przebywałeś w pobliżu kogoś z COVID-19 lub masz jakiekolwiek inne objawy COVID-19.

Czasami, możesz mieć „gorączkę nieznanego pochodzenia”. W takich przypadkach przyczyną może być nietypowy lub nieoczywisty stan, taki jak przewlekłe zakażenie, zaburzenie tkanki łącznej, nowotwór lub inny problem.

Leczenie gorączki

Gorączka jest zwykle związana z dyskomfortem fizycznym, a większość ludzi czuje się lepiej, gdy gorączka jest leczona. Ale w zależności od wieku, stanu fizycznego i podstawowej przyczyny gorączki, może, ale nie musi wymagać leczenia dla samej gorączki. Wielu ekspertów uważa, że gorączka jest naturalną obroną organizmu przed infekcją. Istnieje również wiele nieinfekcyjnych przyczyn gorączki.

Leczenie różni się w zależności od przyczyny gorączki. Na przykład antybiotyki byłyby stosowane w przypadku infekcji bakteryjnej, takiej jak angina.

Najczęstsze leczenie gorączki obejmuje leki dostępne bez recepty, takie jak acetaminofen i niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen i naproksen. Dzieci i nastolatki nie powinny przyjmować aspiryny, ponieważ jest ona związana ze stanem zwanym zespołem Reyesa.

Sposoby na obniżenie gorączki w domu obejmują:

  • Picie dużej ilości czystych płynów, takich jak woda, rosół, soki lub napój nawadniający

  • Letnia kąpiel

  • Odpoczynek

  • Utrzymywanie się w chłodzie dzięki lekkiej odzieży i przykryciu łóżka