Strona główna Blog Strona 2217

Selen: Korzyści, zastosowania, skutki uboczne, dawkowanie i więcej

0

Selen ma właściwości antyoksydacyjne i może pomóc w ochronie komórek przed uszkodzeniem. Większość ludzi otrzymuje wystarczającą ilość tego niezbędnego minerału z żywności, a przyjmowanie zbyt dużej ilości może prowadzić do problemów zdrowotnych. wyjaśnia lekarz.

Dlaczego ludzie przyjmują selen?

Selen przyciąga uwagę ze względu na swoje właściwości antyoksydacyjne. Antyoksydanty chronią komórki przed uszkodzeniami. Dowody na to, że suplementy selenu mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania na raka prostaty są mieszane, ale większość badań sugeruje, że nie ma żadnych realnych korzyści. Selen nie wydaje się wpływać na ryzyko zachorowania na raka jelita grubego lub płuc. Ale uwaga: niektóre badania sugerują, że selen może zwiększać ryzyko wystąpienia raka skóry typu non-melanoma.

Wśród zdrowych ludzi w USA, niedobory selenu są rzadkie. Ale niektóre choroby – takie jak HIV, choroba Crohna i inne – są związane z niskim poziomem selenu. Ludzie, którzy są karmieni dożylnie są również narażeni na niski poziom selenu. Lekarze czasami sugerują, aby osoby z tymi warunkami stosowały suplementy selenu.

Selen został również zbadany w leczeniu dziesiątków warunków. Obejmują one od astmy do zapalenia stawów do łupieżu do niepłodności. Jednak wyniki nie były jednoznaczne.

Jaką ilość selenu powinieneś przyjmować?

Zalecana dawka żywieniowa (RDA) obejmuje całkowitą ilość selenu, którą powinieneś otrzymać z żywności i z wszelkich przyjmowanych suplementów. Większość ludzi może uzyskać swoje RDA selenu z żywności.

W niektórych badaniach mających na celu określenie, czy selen może pomóc w zapobieganiu rakowi prostaty, mężczyźni przyjmowali 100 mikrogramów dziennie.

Bezpieczny górny limit dla selenu jest 400 mikrogramów dziennie u dorosłych. Wszystko powyżej tej wartości jest uważane za przedawkowanie.

Grupa

Zalecany dodatek dietetyczny

Dzieci 1-3

20 mikrogramów/dzień

Dzieci 4-8

30 mikrogramów/dzień

Dzieci 9-13 lat

40 mikrogramów/dzień

Dorośli i dzieci od 14 lat wzwyż

55 mikrogramów/dzień

Kobiety w ciąży

60 mikrogramów/dzień

Kobiety karmiące piersią

70 mikrogramów/dzień

Czy można uzyskać selen naturalnie z żywności?

Zawartość selenu w żywności zależy w dużej mierze od lokalizacji i warunków glebowych, które są bardzo zróżnicowane.

Do dobrych naturalnych źródeł selenu w żywności należą:

  • Orzechy, takie jak orzechy brazylijskie i włoskie

  • Wiele ryb słodko- i słonowodnych, takich jak tuńczyk, dorsz, lucjan czerwony i śledź

  • Wołowina i drób

  • Ziarna

Cała żywność jest najlepszym źródłem selenu. Minerał ten może zostać zniszczony podczas przetwarzania.?

Jakie są zagrożenia związane z przyjmowaniem selenu?

  • Działania niepożądane.

    Przyjmowany w normalnych dawkach, selen nie wywołuje zwykle skutków ubocznych. Przedawkowanie selenu może spowodować nieświeży oddech, gorączkę i nudności, a także problemy z wątrobą, nerkami i sercem oraz inne objawy. Przy odpowiednio wysokich poziomach, selen może spowodować śmierć.

  • Interakcje.

    Selen może również wchodzić w interakcje z innymi lekami i suplementami diety, takimi jak niektóre leki zobojętniające, leki stosowane w chemioterapii, kortykosteroidy, niacyna, leki z grupy statyn obniżające poziom cholesterolu oraz tabletki antykoncepcyjne.

  • Rak skóry.

    Suplementy selenu mogą być związane z ryzykiem wystąpienia raka skóry (squamous cell carcinoma), dlatego osoby z wysokim ryzykiem wystąpienia raka skóry nie powinny przyjmować tych suplementów.

Witamina A (Retinoid) Korzyści dla wzroku i zdrowia

0

Witamina A jest kluczowa dla dobrego widzenia, zdrowego układu odpornościowego i wzrostu komórek. Dowiedz się o aktywnej formie witaminy A – retinoidach – które pochodzą od zwierząt.

American Heart Association zaleca pozyskiwanie antyoksydantów, w tym beta-karotenu, poprzez spożywanie dobrze zbilansowanej diety bogatej w owoce, warzywa i pełne ziarna, a nie z suplementów, dopóki nie będzie wiadomo więcej na temat ryzyka i korzyści płynących z suplementacji.

Wysokie dawki antyoksydantów (w tym witaminy A) mogą w rzeczywistości przynieść więcej szkody niż pożytku. Suplementacja witaminą A sama lub w połączeniu z innymi antyoksydantami wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności ze wszystkich przyczyn, jak wynika z analizy wielu badań.

Dlaczego ludzie przyjmują witaminę A?

Miejscowe i doustne retinoidy są powszechnie stosowanymi lekami na receptę na trądzik i inne choroby skóry, w tym zmarszczki. Doustna witamina A jest również stosowana w leczeniu odry i suchego oka u osób z niskim poziomem witaminy A. Witamina A jest również stosowana w przypadku określonego rodzaju białaczki.

Witamina A była badana jako leczenie wielu innych schorzeń, w tym nowotworów, zaćmy i HIV. Jednak wyniki są niejednoznaczne.

Większość ludzi uzyskać wystarczającą ilość witaminy A z ich diety. Jednak lekarz może zasugerować suplementy witaminy A dla osób, które mają niedobory witaminy A. Osoby najbardziej narażone na niedobór witaminy A to osoby z chorobami (np. zaburzeniami trawienia) lub bardzo ubogą dietą.

Jaką ilość witaminy A powinieneś przyjmować?

Zalecana dawka żywieniowa (RDA) obejmuje witaminę A, którą otrzymujesz zarówno ze spożywanych pokarmów, jak i z przyjmowanych suplementów.

Kategoria

Witamina A: zalecane spożycie (RDA) w mikrogramach (mcg) równoważników aktywności retinolu (RAE)

DZIECI

1-3 lata

300 mcg/dzień

4-8 lat

400 mcg/dzień

9-13 lat

600 mcg/dzień

FEMALES

14 lat i więcej

700 mcg/dzień

W ciąży

14-18 lat:

750 mcg/dzień?

19 lat i więcej:

770 mcg/dzień

Karmienie piersią

Poniżej 19 lat:

1,200 mcg/dzień

19 lat i więcej:

1,300 mcg/dzień

MALES

14 lat i więcej

900 mcg/dzień

Tolerowany górny poziom spożycia suplementu to najwyższa ilość, jaką większość ludzi może bezpiecznie przyjmować. Większe dawki mogą być stosowane w leczeniu niedoborów witaminy A. Jednak nigdy nie należy przyjmować większych dawek, chyba że zaleci to lekarz.

Kategoria (dzieci i dorośli)

Tolerowane górne poziomy spożycia (UL) retinolu* w mikrogramach (mcg) równoważników aktywności retinolu (RAE)

0-3 lata

600 mcg/dzień

4-8 lat

900 mcg/dzień

9-13 lat

1,700 mcg/dzień

14-18 lat

2,800 mcg/dzień

19 lat i więcej

3,000 mcg/dzień

* Nie ma górnej granicy dla witaminy A z beta-karotenu.

Czy można uzyskać witaminę A naturalnie z żywności?

Uzyskanie odpowiedniej ilości witaminy A można łatwo uzyskać poprzez zdrową dietę.

Dobre źródła żywnościowe retinoidalnej witaminy A obejmują:

  • Jaja

  • Pełne mleko

  • Wątroba

  • Wzmocnione chude mleko i zboża

Roślinne źródła witaminy A (z beta-karotenu) obejmują słodkie ziemniaki, marchew, szpinak i morele.

Jakie są zagrożenia związane z przyjmowaniem witaminy A?

  • Działania niepożądane.

    Objawy toksyczności witaminy A to sucha skóra, bóle stawów, wymioty, bóle głowy, dezorientacja.

  • Interakcje.

    Jeśli przyjmujesz jakiekolwiek leki, zapytaj lekarza, czy suplementy witaminy A są bezpieczne. Suplementy witaminy A mogą wchodzić w interakcje z niektórymi tabletkami antykoncepcyjnymi, niektórymi lekami rozrzedzającymi krew, niektórymi doustnymi lekami przeciwtrądzikowymi, lekami przeciwnowotworowymi i wieloma innymi lekami.

  • Zagrożenia.

    Nie należy przyjmować więcej niż RDA witaminy A, chyba że zaleci to lekarz. Duże dawki witaminy A były związane z wadami wrodzonymi, mniejszą gęstością kości i problemami z wątrobą. Osoby, które dużo piją lub mają choroby nerek lub wątroby nie powinny przyjmować suplementów witaminy A bez rozmowy z lekarzem.

ABC witamin

0

Poznaj historię najpopularniejszych suplementów witaminowych.

Trudno sobie wyobrazić, że w latach 70-tych, kiedy naukowiec i pionier żywienia Linus Pauling trąbił o megadawkach witaminy C, witaminy wciąż były uważane przez wielu za coś dla zdrowych świrów i dziwaków.

Te suplementy – kiedyś nazywane „witaminami” – były kiedyś reklamowane jako cudowne lekarstwa, środki poprawiające urodę i wspomagające seks. Jednak wraz z upływem stulecia, witaminy powoli zaczęły trafiać do głównego nurtu, pomagając w zapobieganiu wielu dolegliwościom.

Do 1921 roku znane były tylko witaminy A, B i C, jak twierdzi Rima L. Apple, autorka książki Vitamania i profesor nauk konsumenckich na Uniwersytecie Wisconsin w Madison. Po części dzięki rosnącemu zainteresowaniu rządu odżywianiem, do lat 40. liczba znanych witamin wynosiła 20.

Wszystko o C

Na sto lub więcej lat przed Linusem Paulingiem angielscy marynarze jedli limonki, aby zapobiec anemii powodującej stan zwany szkorbutem. Zapobieganie szkorbutowi nie było jedyną zasługą witaminy C. Zanim w 1938 roku pewien badacz nazwał witaminę C „mistycznym białym kryształem zdrowia”, jej właściwości antyoksydacyjne były dobrze udokumentowane – i powiązane z pomocą w zapobieganiu nowotworom i chorobom serca.

Chociaż badania kliniczne przeprowadzone na przestrzeni lat nie potwierdziły tezy Paulinga, że witamina C zapobiega przeziębieniom, badania przeprowadzone przez National Institutes of Health wykazały, że duże dawki mogą pomóc ludziom w walce z rakiem, chorobami serca, zaćmą i być może artretyzmem.

Witamina B

Podczas II wojny światowej żołnierze byli wysyłani do walki z pakietami witamin wraz z ich racjami żywnościowymi. Naukowcy twierdzili, że robotnicy przyjmujący witaminę B wydawali się spokojniejsi i mniej skłonni do strajku. Do 1937 r. producenci regularnie wzbogacali mąkę o niacynę, jedną z witamin z grupy B. Suplement ten pomagał zapobiegać chorobom, które wówczas powszechnie występowały. Suplement ten pomagał zapobiegać chorobie znanej wówczas powszechnie jako pellagra – brakowi niacyny, który może prowadzić do problemów żołądkowych, a nawet zaburzeń psychicznych.

Oprócz niacyny, do rodziny witamin B należą tiamina, kwas foliowy, B6, ryboflawina i B12. Badacze z Tufts University wykazali, że witaminy z grupy B mogą pomóc w poprawie sprawności umysłowej wśród seniorów.

Wszyscy dostajemy jakąś formę witaminy B w ziarnach, które jemy, ale większość z nas musi brać suplementy, aby uzyskać wszystkie nasze ciała potrzebują. W styczniu 1998 roku, FDA wymagała od producentów żywności, aby wzbogacić chleb i płatki śniadaniowe o witaminy z grupy B.

Kwas foliowy

Jedną z najważniejszych witamin z grupy B jest kwas foliowy. W 1991 roku nowe badania wykazały, że kobiety przyjmujące kwas foliowy przed ciążą miały mniej wad wrodzonych, takich jak rozszczep kręgosłupa u swoich nienarodzonych dzieci. W następnym roku U.S. Public Health Service zalecił kobietom w wieku rozrodczym zwiększenie spożycia kwasu foliowego z 180 do 400 mikrogramów dziennie.

Ostatnie badanie Food and Drug Administration również znalazło możliwy związek między dziećmi z zespołem Downa a niskim poziomem kwasu foliowego u ich matek w czasie ciąży. „To był najbardziej niesamowity przełom w ciąży w całym stuleciu” – mówi Elizabeth Ward, zarejestrowany dietetyk i autorka książki „Pregnancy Nutrition.

Witamina E

Popeye jadł szpinak – bogaty w witaminę E – aby zwiększyć swoją siłę. Ale witamina E cieszy się gorszą reputacją. Jej nazwa chemiczna, tokoferol, pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „rodzić potomstwo” – jest to odniesienie do jej reputacji w zakresie poprawy sprawności seksualnej.

„To był rodzaj niegrzecznej witaminy” – mówi dr Jeffrey Blumberg, profesor żywienia w Jean Mayer USDA Human Nutrition Research Center on Aging na Tufts University w Bostonie.

W latach 90. witamina E została ujawniona jako potężny antyoksydant. W 1993 roku naukowcy z Uniwersytetu Harvarda stwierdzili, że ci, którzy przyjmowali witaminę E, zmniejszyli ryzyko chorób serca o prawie 40 procent, mówi Meir Stampfer, MD, badacz z Harvard School of Public Health.

Ale niemożliwe jest uzyskanie optymalnej dawki witaminy E z diety, dlatego konieczne jest stosowanie suplementów.

Na horyzoncie

Co nadchodzi w kwestii suplementów diety?

Na początek zajrzyj do swojej miski z sałatką. W ciągu ostatnich 10 lat naukowcy pracowali nad identyfikacją fitochemikaliów, związków, które sprawiają, że owoce, ziarna, rośliny strączkowe i warzywa są dla nas tak dobre. Związki te obejmują likopen, naturalny przeciwutleniacz znajdujący się w pomidorach.

Nowe badania mogą również zacząć identyfikować, dlaczego niektórzy ludzie są bardziej skłonni do odpowiedzi na terapię witaminową niż inni. „To, co dało nam ostatnie 15 czy 20 lat, to związki między spożyciem witamin a niektórymi chorobami” – mówi Jacob Selhub, PhD, z Tufts University’s Jean Mayer Center. „To, co pokaże nam następne stulecie, to co jest przyczynowością”.

Naturalne leki na przeziębienie i grypę: Witaminy i suplementy na przeziębienie i grypę

0

Amerykanie wydają ponad miliard dolarów na suplementy na przeziębienie i grypę oraz inne naturalne środki na przeziębienie i grypę. Które z nich naprawdę działają? Oto, co eksperci medycyny alternatywnej mają do powiedzenia.

W tym roku ludzie w USA zejdą z około 50 milionami przypadków grypy i około miliarda przeziębień. Chociaż nieszczęście sezonu przeziębień i grypy może być nieuniknione, jedna rzecz się zmienia: gdzie szukamy ulgi.

Badania wskazują, że wielu z nas odchodzi od leków dostępnych bez recepty, z którymi dorastaliśmy, w kierunku naturalnych środków na przeziębienie i grypę, takich jak witamina C, cynk, echinacea i inne.

  • W zeszłym roku wydaliśmy ponad 1,5 miliarda dolarów na suplementy zwiększające odporność i pomagające zwalczać przeziębienia i grypę.

  • Rynek tych suplementów rośnie ponad dwukrotnie szybciej niż rynek dostępnych bez recepty leków na przeziębienie i grypę.

Eksperci nie są zaskoczeni. „Z punktu widzenia medycyny konwencjonalnej, nie ma po prostu wiele, co jest skuteczne w przypadku przeziębienia i grypy”, mówi David C. Leopold, MD, dyrektor integracyjnej edukacji medycznej w Scripps Center for Integrative Medicine w San Diego. „Ludzie próbują znaleźć coś innego, co będzie działać”.

Zachęta może być szczególnie silna teraz, biorąc pod uwagę ostatnie raporty FDA o nieskuteczności — a nawet ryzyku — over-the-counter przeziębienia i leczenia grypy u dzieci.

Ale czy alternatywne metody leczenia oferują ulgę, której nie mogą zapewnić firmy farmaceutyczne? Istnieje coraz więcej dowodów sugerujących, że niektóre mogą – przynajmniej w niewielkim stopniu. lekarz zwrócił się do ekspertów, aby uzyskać szczegóły.

Naturalne środki na przeziębienie i grypę: How Good Is the Evidence?

Po pierwsze: wirusy przeziębienia i grypy to nie to samo. Chociaż przeziębienia są uciążliwe, grypa jest znacznie gorsza.

  • Objawy grypy są poważniejsze; obejmują gorączkę i bóle ciała oraz przekrwienie.

  • Grypa może być również niebezpieczna; zabija ponad 30 000 osób rocznie.

Ponieważ jednak objawy w pewnym stopniu pokrywają się ze sobą, sposoby leczenia są często łączone.

Jak dobrze działają naturalne środki na przeziębienie i grypę? Paul M. Coates, PhD, dyrektor Biura Suplementów Diety w National Institutes of Health, mówi, że ewentualne korzyści wydają się być niewielkie. Ale to jest dobra rzecz, w pewnym sensie.

„Jeśli suplement ma duży, pozytywny efekt, to martwimy się o równie potężny efekt negatywny” – mówi doktor Coates. Eksperci zgadzają się, że popularne naturalne środki na przeziębienie i grypę wydają się być bezpieczne dla przeciętnej osoby. To ważne, gdy mamy do czynienia z niesprawdzonymi metodami leczenia. Tak długo, jak istnieje niewielkie ryzyko związane z wypróbowaniem suplementu, dowody na korzyści nie muszą być tak silne.

Jakie naturalne środki na przeziębienie i grypę powinieneś rozważyć?

Aby pomóc Ci w wyborze, oto zestawienie najbardziej godnych uwagi suplementów na przeziębienie i grypę, według ekspertów. Zauważ, że niektóre z nich były badane pod kątem przeziębienia, a inne pod kątem grypy.

Witamina C na przeziębienia

Witamina C jest od dawna stosowana w leczeniu przeziębienia, ale możesz być zaskoczony tym, jak sprzeczne są dowody. Chociaż wydaje się, że zwiększa ona niektóre aspekty układu odpornościowego, badania nie wykazują, że witamina C – przynajmniej w dawkach 1 grama dziennie – pomaga zapobiegać przeziębieniom u większości ludzi, chociaż może być pomocna w zapobieganiu przeziębieniom u osób, które są narażone na działanie zimnej pogody lub wykonują ekstremalne ćwiczenia.

Jako leczenie, dowody są nieco lepsze. Niektóre badania pokazują, że witamina C może skrócić czas trwania przeziębienia nawet o 24 do 36 godzin. Jednak inne badania pokazują, że nawet bardzo wysokie dawki – 3 gramy dziennie – nie dają żadnego efektu.

Należy pamiętać, że wysokie dawki witaminy C zalecane czasami przy przeziębieniu i grypie mogą rozregulować żołądek, a nawet spowodować biegunkę u niektórych osób. Leopold jest szczególnie ostrożny w stosowaniu dużych dawek witaminy C u dzieci.

Echinacea na przeziębienie

Po raz kolejny, dowody są mieszane. Chociaż niektóre badania nie wykazują, że echinacea działa jako środek leczniczy, inne pokazują, że może ona zmniejszyć długość i ciężkość przeziębienia o 10% do 30%.

Pomimo zamieszania, wielu ekspertów jest dość pewnych, że echinacea może pomóc w leczeniu przeziębień. Leopold zwraca uwagę, że niektóre ze sprzecznych wyników badań mogą wynikać z tego, że badacze testowali różne gatunki echinacei. Jak dotąd najlepsze dowody przemawiają za przyjmowaniem echinacei purpurowej, która może też działać lepiej u dorosłych niż u dzieci.

Czy echinacea może również pomóc w zapobieganiu łapania wirusów przeziębienia lub grypy? Większość badań mówi, że nie. Echinacea ma pewne łagodne zagrożenia. Jeśli masz alergię na ambrozję lub niektóre kwiaty z rodziny stokrotek, nie bierz echinacei przed rozmową z lekarzem. Może również nie być bezpieczne dla osób z niektórych chorób, które wpływają na odporność, takich jak choroby autoimmunologiczne, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów i toczeń, Leopold mówi.

Cynk na przeziębienie

Pastylki z cynkiem stały się popularnym sposobem leczenia przeziębienia. Dostępne na rynku formy cynku to octan cynku, cytrynian cynku, glukonian cynku, pikolinian cynku i siarczan cynku.

Najnowsze badania wykazały, że przyjmowanie cynku w postaci syropu lub pastylki przez pierwsze kilka dni przeziębienia może skrócić czas trwania infekcji górnych dróg oddechowych. Badania – przegląd 15 poprzednich badań na ten temat – wykazały również, że cynk okazał się zapobiegać przeziębieniom u osób, które stosowały go przez około pięć miesięcy.

Inne badania nie wykazały żadnych korzyści, co może być częściowo spowodowane różnymi formułami cynku.

Niektórzy eksperci sugerują, że cynk nie powinien być przyjmowany przez długie okresy czasu. Jeśli tak jest, może on wywołać niedobór miedzi w organizmie.

Czy cynk może również pomóc w zapobieganiu przeziębieniom lub grypie? Jak dotąd, nie ma dobrych dowodów na poparcie pastylek z cynkiem w profilaktyce przeziębienia lub grypy.

Bzu czarnego na grypę

Leopold twierdzi, że istnieją obiecujące dowody na to, że owoce czarnego bzu mogą pomóc w leczeniu grypy. Bzu czarnego wydaje się, że zwiększa produkcję niektórych komórek odpornościowych i może również pomóc w zablokowaniu zdolności wirusa do rozprzestrzeniania się. Jedno z badań wykazało, że przyjmowanie 4 łyżek stołowych dziennie przez trzy dni specyficznej formy ekstraktu z czarnego bzu – Sambucol – wydaje się skracać objawy grypy o 56%. Wydaje się również, że zmniejsza niektóre objawy grypy, takie jak gorączka. Jednak badanie było niewielkie i nie wiadomo, jakie będą jego pełne konsekwencje.

Czosnek na przeziębienie i odporność

Podobnie jak wiele innych suplementów, czosnek wydaje się stymulować układ odpornościowy. Czosnek może również pomóc w walce z wirusami. Istnieją również pewne wstępne dowody na to, że czosnek może obniżyć ryzyko złapania przeziębienia. Czosnek działa najlepiej, gdy jest spożywany na surowo, zmiażdżony, pokrojony w kostkę lub zmielony. Przegotowanie czosnku może zniszczyć ważne związki lecznicze i enzymy niezbędne do jego skuteczności.

Należy jednak przeprowadzić więcej badań. Uwaga: Czosnek może być niebezpieczny dla osób przyjmujących leki rozrzedzające krew.

Żeń-szeń na przeziębienie i grypę

Chociaż powszechnie stosuje się go jako łagodny środek pobudzający, różne gatunki żeń-szenia mogą również wzmocnić układ odpornościowy i pomóc w zapobieganiu lub leczeniu przeziębienia i grypy. Jeden z gatunków, panax ginseng, może również zwiększyć ochronę oferowaną przez szczepionkę przeciwko grypie.

Coates wyróżnia specyficzną mieszankę północnoamerykańskiego żeń-szenia sprzedawaną jako Cold fX. Wstępne wyniki sugerują, że Cold fX, przyjmowany przez kilka miesięcy w sezonie grypowym, wydaje się obniżać ryzyko zachorowania na przeziębienie lub grypę. Jedno badanie przyjrzało się Cold fx jako leczeniu i stwierdziło, że zmniejszyło ono czas trwania i nasilenie objawów. „Nie wiadomo jeszcze, co z tym zrobić, ale dowody są obiecujące” – mówi Coates.

Andrographis na przeziębienie i odporność

„Andrographis jest nazywany 'indyjską echinaceą'” – mówi Evangeline Lausier, MD, asystentka profesora klinicznego w Duke Integrative Medicine w Durham, N.C. „Wydaje się, że stymuluje układ odpornościowy”. Badania nad andrographisem pokazują, że wydaje się on znacznie poprawiać objawy przeziębienia, przynajmniej wtedy, gdy zaczyna się go stosować w ciągu trzech dni od wystąpienia. Istnieją również pewne wczesne dowody na to, że może zmniejszyć szanse na złapanie przeziębienia, przynajmniej gdy jest przyjmowany przez kilka miesięcy wcześniej. W większości badań stosowano specyficzny produkt o nazwie Kan Jang, który łączy andrographis z żeń-szeniem syberyjskim (eleutherococcus senticosus).

Suplementy łączone na przeziębienie i grypę

Wiele alternatywnych leków pakowanych na przeziębienie i grypę to kombinacje niektórych ziół i witamin wymienionych powyżej – zazwyczaj echinacea, cynk, duże dawki witaminy C i inne składniki. Chociaż nie ma żadnego szczególnego powodu, aby sądzić, że kombinacje leków na przeziębienie i grypę są bardziej niebezpieczne, istnieje znacznie mniejsze prawdopodobieństwo, że zostały one przebadane niż poszczególne składniki, które zawierają. Być może lepiej wybrać konkretne suplementy w dawkach, które chcesz.

To nie są jedyne suplementy sprzedawane jako naturalne środki na przeziębienie i grypę. Inne obejmują astragalus, goldenseal, kiwi, boneset i homeopatyczny oscillococcinium. Jednak jak na razie nie ma wystarczających dowodów, aby stwierdzić, czy pomagają one na przeziębienie lub grypę.

Naturalne leki na przeziębienie i grypę: What are the Risks?

Eksperci twierdzą, że naturalne leki na przeziębienie i grypę wydają się dość bezpieczne – przynajmniej jeśli są przyjmowane w normalnych dawkach przez zdrowe osoby dorosłe. Fakt, że podczas choroby używasz ich prawdopodobnie tylko przez kilka dni, dodatkowo zwiększa ich bezpieczeństwo.

„Ryzyko potencjalnie toksycznego działania ziół jest prawie zawsze związane z długotrwałym stosowaniem” – mówi Paul R. Thomas, EdD, RD, konsultant naukowy Biura Suplementów Diety w Narodowych Instytutach Zdrowia.

Istnieją pewne wyjątki. Porozmawiaj z lekarzem przed przyjęciem jakiegokolwiek zioła, suplementu lub witaminy, jeśli:

  • Jesteś w ciąży

  • Masz problemy zdrowotne

  • Przyjmujesz leki lub inne suplementy, które mogą wchodzić w interakcje i powodować problemy

Upewnij się, że kupujesz marki suplementów, które mają na etykiecie pieczęć USP lub NF. Pieczęcie USP i NF wskazują, że suplementy zostały poddane testom kontroli jakości. ConsumerLab.com może być również konsultowany, aby upewnić się, że produkt jest legalny.

Nie polegaj też na suplementach, gdy naprawdę potrzebujesz opieki medycznej.

„Myślę, że największe ryzyko jest wtedy, gdy objawy nie ustępują, ale ludzie po prostu nadal próbują leczyć się suplementami, zamiast zgłosić się do lekarza” – mówi Leopold lekarzowi. Samoleczenie jest szczególnie ryzykowne, jeśli chodzi o grypę. Grypa może być niebezpieczna, zwłaszcza dla tych, którzy są bardzo młodzi, starsi lub chorzy.

Naturalne środki na przeziębienie i grypę u dzieci

Czy naturalne leki na przeziębienie i grypę są bezpieczne dla dzieci? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców, szczególnie w świetle ryzyka związanego z lekami na przeziębienie i kaszel u dzieci.

Leopold uważa, że stosowanie suplementów u dzieci może być rozsądną opcją — pod warunkiem, że zawsze najpierw skonsultujesz się z pediatrą lub lekarzem rodzinnym. Należy pamiętać, że większość alternatywnych suplementów nigdy nie była badana specjalnie u dzieci. Nie możemy więc być pewni, że leczenie, które jest skuteczne i bezpieczne u dorosłych, będzie tak samo działać u dzieci.

Zawsze błądzić po stronie ostrożności. „Kiedy dziecko jest naprawdę chore, nie chcesz tracić czasu na bałagan z ziołowymi rzeczami”, mówi Lausier. „Musisz zabrać je do pediatry”.

Przeziębienie i grypa: Inne naturalne sposoby leczenia

Naturalne sposoby leczenia przeziębienia i grypy wykraczają daleko poza zioła i suplementy. Udowodniono, że dobry styl życia i nawyki higieniczne zmniejszają ryzyko zachorowania.

  • Jedz zdrową żywność. Regularnie ćwicz. Naucz się radzić sobie ze stresem. To jedne z najlepszych naturalnych sposobów zapobiegania przeziębieniom i grypie, mówi Leopold.

  • Zakryj usta, gdy kaszlesz. Pamiętaj, aby kaszleć w rękaw, a nie w rękę, mówi Lausier. W ten sposób zmniejszysz prawdopodobieństwo przekazania swoich zarazków komuś innemu.

  • Umyj ręce. Mycie rąk mydłem przez czas, jaki jest potrzebny do zaśpiewania dwóch rund Happy Birthday – lub pocieranie rąk żelem na bazie alkoholu w ilości wystarczającej do pocierania rąk przez 30 sekund – pozostaje jednym z najlepszych sposobów ochrony przed zarazkami przeziębienia i grypy.

Nie zapomnij o szczepieniu przeciwko grypie

W dzisiejszych czasach coroczna szczepionka przeciw grypie jest zalecana dla większości dzieci i dorosłych. Jest ona bardzo skuteczna i wbrew temu, co być może słyszałeś, szczepionka przeciw grypie nie może wywołać u Ciebie grypy. Może zaoszczędzić Tobie i Twojej rodzinie wielu nieszczęść.

Anemia z niedoboru żelaza (Low Iron): Symptomy, przyczyny, leczenie

0

Niedokrwistość z niedoboru żelaza to sytuacja, w której Twojemu organizmowi brakuje czerwonych krwinek z powodu zbyt małej ilości żelaza w organizmie. Dowiedz się, jakie są objawy niskiego poziomu żelaza, jakie są jego przyczyny i więcej.

Anemia z niedoboru żelaza to sytuacja, w której organizm nie posiada wystarczającej ilości czerwonych krwinek.

Czerwone krwinki przenoszą tlen z płuc do reszty ciała. Każdy organ i tkanka w twoim ciele potrzebuje tlenu do pracy. Bez wystarczającej ilości tlenu we krwi możesz czuć się zmęczony, słaby i mieć problemy z oddychaniem.

Niedokrwistość z niedoboru żelaza pojawia się, gdy w organizmie jest mało żelaza. Żelazo jest potrzebne do produkcji hemoglobiny, białka, które pomaga czerwonym krwinkom przenosić tlen.

Twój lekarz dowie się, dlaczego masz niski poziom żelaza. Zazwyczaj można leczyć anemię z niedoboru żelaza za pomocą suplementów. Kiedy poziom żelaza wzrośnie, powinieneś zacząć czuć się lepiej.

Objawy anemii z niedoboru żelaza

Łagodna anemia z niedoboru żelaza jest często niezauważalna. W przypadku jej nasilenia mogą wystąpić następujące objawy:

  • Zmęczenie lub osłabienie

  • Blada lub żółta skóra

  • Duszność

  • Zawroty głowy lub światłowstręt

  • Bóle głowy

  • Szybkie lub nieregularne bicie serca

  • Ból w klatce piersiowej

  • Zimne stopy i dłonie

  • Kruche, popękane paznokcie, paznokcie w kształcie łyżeczki

  • Wypadanie włosów

  • Pęknięcia w pobliżu strony ust

  • Pica (pragnienie rzeczy, które nie są jedzeniem, takich jak brud, skrobia, glina lub lód)

  • Bolący i spuchnięty język

  • Zespół niespokojnych nóg (chęć poruszania nogami podczas snu)

Ponieważ mogą to być również objawy innych schorzeń, należy udać się do lekarza w celu uzyskania diagnozy.

Przyczyny niedokrwistości z niedoboru żelaza

Może się to zdarzyć, jeśli nie spożywasz wystarczającej ilości pokarmów zawierających żelazo, twój organizm nie może prawidłowo wchłaniać żelaza, tracisz żelazo przez krew lub jesteś w ciąży.

Twoja dieta jest uboga w żelazo. To, ile żelaza potrzebujesz, zależy od Twojego wieku i płci. Mężczyźni potrzebują co najmniej 8 miligramów dziennie. Kobiety w wieku 50 lat i młodsze potrzebują więcej – 18 miligramów.

Twój organizm nie może wchłonąć żelaza. Żelazo z pokarmów, które spożywasz, jest wchłaniane w jelicie cienkim. Choroby takie jak celiakia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Crohna mogą utrudniać wchłanianie żelaza przez jelita. Operacje, takie jak bypass żołądkowy, który usuwa część jelit, oraz leki stosowane w celu obniżenia poziomu kwasu żołądkowego mogą również wpływać na zdolność organizmu do wchłaniania żelaza.

Utrata krwi. Niektóre warunki mogą powodować krwawienie wewnątrz organizmu, w tym:

  • Choroba wrzodowa

  • Przepuklina

  • Włókniaki macicy

  • Polipy jelita grubego

Obfite miesiączki. Kobiety z obfitymi miesiączkami mogą mieć niski poziom żelaza.?

Urazy. Każdy uraz, który powoduje utratę krwi, może spowodować niedokrwistość z niedoboru żelaza.

Częste oddawanie krwi? Należy odczekać co najmniej 8 tygodni pomiędzy oddawaniem krwi.

Ciąża. Kiedy jesteś w ciąży, potrzebujesz dodatkowego żelaza, aby odżywiać swoje rosnące dziecko. Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości żelaza z diety lub suplementów, możesz mieć jego niedobór.

Schyłkowa niewydolność nerek. Jeśli jesteś poddawany dializom z powodu schyłkowej niewydolności nerek, możesz tracić krew. Niektóre osoby ze schyłkową niewydolnością nerek przyjmują również leki, które mogą powodować niedokrwistość z niedoboru żelaza.

Leki. Aspiryna i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs) mogą powodować wewnętrzne krwawienie z przewodu pokarmowego. Inhibitory pompy protonowej, stosowane do kontroli refluksu kwasu, mogą uniemożliwić organizmowi wchłonięcie wystarczającej ilości żelaza.

Przewlekłe warunki zdrowotne, które powodują stan zapalny. Może to obejmować zastoinową niewydolność serca, jak również otyłość.

Czynniki ryzyka niedokrwistości z niedoboru żelaza

Różne czynniki mogą zwiększyć ryzyko zachorowania na niedokrwistość z niedoboru żelaza. Niektóre z nich można zmienić, a niektóre nie. Czynniki ryzyka obejmują:

Wiek. Dzieci w wieku od 6 miesięcy do 2 lat, nastolatki i dorośli powyżej 65 roku życia są najbardziej narażeni na ryzyko.

Styl życia. Może to obejmować dużo ćwiczeń (w tym sportów wytrzymałościowych) i nie spożywanie wystarczającej ilości pokarmów bogatych w żelazo.?

Ołów. Ołów z wody lub ze źródeł środowiskowych może przeszkadzać w tworzeniu czerwonych krwinek.

Historia rodziny i genetyka. Dwie dziedziczne choroby, hemofilia i choroba von Willebranda, mogą powodować większe krwawienie i utratę żelaza.

Płeć. Dziewczynki i kobiety, które mają obfite miesiączki, są w ciąży lub karmią piersią potrzebują więcej żelaza.

Diagnoza anemii z niedoboru żelaza

Lekarz wykona jedno lub więcej z tych badań krwi, aby dowiedzieć się, czy masz niedokrwistość z niedoboru żelaza.

  • Pełna morfologia krwi (CBC). Badanie to sprawdza, ile masz czerwonych krwinek.

  • Rozmaz krwi obwodowej. Badanie to sprawdza wielkość i kształt czerwonych krwinek. W anemii z niedoboru żelaza czerwone krwinki są mniejsze niż zwykle.

  • Hematokryt. Test ten pokazuje, jak duża część Twojej krwi składa się z czerwonych krwinek.

  • Hemoglobina. Test ten pokazuje ilość tego białka we krwi. Jeśli masz anemię, Twoja hemoglobina będzie niska.

  • Żelazo w surowicy. Badanie to pokazuje, ile żelaza znajduje się we krwi.

  • Ferrytyna. Ten test pokazuje, ile żelaza jest przechowywane w organizmie poprzez pomiar tego białka.

  • Transferyna i całkowita zdolność wiązania żelaza (TIBC). Testy te pokazują, jak dużo białka zwanego transferyną jest wolne, aby przenosić żelazo przez organizm.

  • Liczba retikulocytów. Ten test pokazuje, ile retikulocytów (niedojrzałych czerwonych krwinek) masz we krwi. Jeśli masz niedokrwistość z niedoboru żelaza, liczba retikulocytów jest zazwyczaj niska, ponieważ nie wytwarzasz wielu nowych czerwonych krwinek.

Jeśli badania krwi wykażą, że masz niedokrwistość z niedoboru żelaza, możesz potrzebować innych badań, takich jak te, aby sprawdzić, co jest jej przyczyną.

  • Endoskopia. Lekarz używa rurki z kamerą na jednym końcu, aby zajrzeć do wnętrza przełyku lub okrężnicy. Endoskopia może wykryć krwawienie w przewodzie pokarmowym spowodowane wrzodami, polipami lub innymi naroślami.

  • USG miednicy lub biopsja macicy. Jeśli podczas miesiączki występuje obfite krwawienie, badanie to może znaleźć jego przyczynę.

  • Test na obecność krwi utajonej w kale. Test ten polega na wykryciu niewielkich ilości krwi w kupie, aby sprawdzić, czy nie ma raka lub innych przyczyn krwawienia w jelitach.

Leczenie niedokrwistości z niedoboru żelaza

Możesz leczyć anemię z niedoboru żelaza poprzez przyjmowanie suplementów żelaza. Większość ludzi przyjmuje 150 do 200 miligramów każdego dnia, ale lekarz zaleci dawkę w zależności od poziomu żelaza. Przyjmowanie witaminy C pomaga organizmowi wchłaniać żelazo.

Może być konieczne przyjmowanie suplementów żelaza przez kilka miesięcy lub dłużej, aby uzyskać poziom do normy. Jeśli Twoje jelita nie wchłaniają dobrze żelaza, możesz przyjmować żelazo prosto do krwiobiegu przez rurkę dożylną (IV).

Ale bądź ostrzeżony: Suplementy żelaza mogą powodować zaparcia, nudności, wymioty, biegunkę, zgagę i ciemne kolory kupy.

Twoje objawy powinny zacząć ustępować po około tygodniu. Twój lekarz sprawdzi Twoją krew, aby zobaczyć, czy Twoja anemia uległa poprawie.

Możesz również dostarczyć więcej żelaza do swojej diety, jedząc więcej tych produktów:

  • Wołowina, wieprzowina, wątroba, kurczak, indyk, kaczka i skorupiaki

  • Liście zieleni, takie jak brokuły, jarmuż, rzepa i brukselka

  • Groch, fasola lima, groch czarnooki i fasola pinto

  • wzbogacone w żelazo zboża i inne ziarna

  • Suszone owoce, takie jak śliwki i rodzynki

Spożywanie pokarmów bogatych w żelazo może również zapobiegać anemii.

Jeśli suplementy nie pomagają na objawy lub niedokrwistość jest ciężka, może być potrzebna transfuzja czerwonych krwinek. Jeśli masz wrzód, guz lub inną narośl, może być konieczne leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne.

Powikłania anemii z niedoboru żelaza

Jeśli nie wiesz, że masz niedokrwistość z niedoboru żelaza lub jeśli wiesz, że ją masz, ale nie otrzymujesz odpowiedniego leczenia, możesz skończyć z powikłaniami, takimi jak:

  • Depresja.

  • Wyższe ryzyko infekcji. Dzieje się tak dlatego, że twój układ odpornościowy może nie działać prawidłowo.

  • Problemy z przebiegiem ciąży. Mogą one obejmować przedwczesny poród i niską masę urodzeniową dziecka.

  • Problemy z sercem. Bez wystarczającej ilości czerwonych krwinek serce musi pracować ciężej, aby dostarczyć wystarczającą ilość składników odżywczych do reszty ciała. Powoduje to obciążenie, które może prowadzić do niewydolności serca, nieregularnego bicia serca, powiększenia serca lub szmerów serca.

  • Opóźnienia rozwojowe u dzieci. Może to obejmować problemy poznawcze i problemy motoryczne.

Historia choroby: Co zawiera i dlaczego jest ważna

0

Czy znasz wszystkie szczegóły swojej historii medycznej? Dowiedz się, czym jest osobista i rodzinna historia medyczna, dlaczego musisz ją znać i jak zbierać informacje.

Historia choroby obejmuje zarówno historię zdrowia osobistego, jak i historię zdrowia rodziny. Osobista historia zdrowia zawiera szczegóły dotyczące wszelkich problemów zdrowotnych, jakie kiedykolwiek miałeś. Historia zdrowia rodziny zawiera informacje o problemach zdrowotnych, jakie mieli Twoi krewni w ciągu swojego życia.

Informacje te dają lekarzowi wiele ważnych wskazówek na temat tego, co dzieje się z Twoim zdrowiem, ponieważ wiele chorób występuje rodzinnie. Historia mówi również lekarzowi, na jakie problemy zdrowotne możesz być narażony w przyszłości. Jeśli lekarz dowie się na przykład, że oboje rodzice chorują na serce, może skupić się na zdrowiu pacjenta, gdy jest on znacznie młodszy niż inni pacjenci, u których w rodzinie nie występowały choroby serca.

Kogo należy uwzględnić

Jeśli to możliwe, każdy dorosły powinien znać historię zdrowia swojej rodziny. Być może znasz już pewne informacje o schorzeniach, które dotknęły różnych członków rodziny. Nawet jeśli wydaje Ci się, że tak, sprawdź to, co wiesz. Dowiedz się jeszcze więcej o jak największej liczbie krewnych i pamiętaj, aby uwzględnić przyrodnie siostry i braci.

Nie należy uwzględniać osób, które nie są krewnymi, takich jak:

  • Twój współmałżonek

  • Twoje adoptowane dzieci lub rodzice/rodzeństwo adopcyjne

  • Twoje pasierby lub przyrodnie rodzeństwo

  • Twoi krewni, którzy wżenili się w rodzinę

Zbierz historię zdrowia swojej rodziny

Zapisz to, czego się dowiesz, na wypadek gdybyś z czasem zapomniał szczegółów. Będziesz mógł również uzupełnić informacje, które już posiadasz.

Pamiętaj, aby podzielić się tymi informacjami z rodzeństwem, dziećmi lub wnukami, gdy będą starsi.

Aby zacząć, zadzwoń do swoich krewnych lub zapytaj ich osobiście o historię zdrowia rodziny. Powiedz krewnym, że nie jesteś wścibski, a jedynie chcesz zebrać szczegóły, które mogą zapewnić zdrowie Tobie i innym członkom rodziny. Możesz zaproponować, że podzielisz się tym, czego się dowiesz, aby wszyscy mogli skorzystać z Twoich badań.

Będziesz chciał zapytać o powszechne przewlekłe (trwające) choroby zdrowotne. Dowiedz się, ile lat miała każda osoba, kiedy dowiedziała się o swojej chorobie. Możesz zacząć od pytania o te wspólne rodzinne problemy zdrowotne:

  • Rak

  • Choroby serca

  • Cukrzyca

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Wysoki poziom cholesterolu

  • Choroby nerek

  • Udar mózgu

Należy również znać historię zdrowia zmarłych krewnych. Jeśli masz dostęp do aktów zgonu lub dokumentacji medycznej, możesz dowiedzieć się, jaka była przyczyna śmierci i ile mieli lat, ale żyjący krewni mogą znać te szczegóły.

Jeśli zostałeś adoptowany

Jeśli zostałeś adoptowany, możesz nie wiedzieć nic o historii zdrowia swoich rodziców. Jeśli tak jest, to duża część twojej historii medycznej stoi pod znakiem zapytania. Możesz się zastanawiać, czy jesteś zagrożony chorobami serca, rakiem lub innymi chorobami, które występują w rodzinie.

Przepisy różnią się w zależności od stanu, ale większość adoptowanych osób jest w stanie uzyskać dostęp do szczegółów dotyczących historii medycznej rodziny ich rodziców biologicznych, gdy staną się dorośli. Takie informacje można uzyskać poprzez państwową agencję opieki nad dziećmi lub departament, który pomaga w adopcjach.

Jak twoja historia wpływa na twoje zdrowie

Kiedy poznasz swoją historię medyczną, będziesz mógł dokonać ważnych dla siebie wyborów. Jeśli dowiesz się na przykład, że w Twojej rodzinie występują choroby serca, możesz zdecydować się na zmiany w stylu życia, które mogą obniżyć ryzyko, takie jak rzucenie palenia, utrata wagi lub zwiększenie ilości ruchu.

Lekarz może również wykorzystać te informacje do przeprowadzenia badań przesiewowych, które mogą wcześnie wykryć chorobę, np. raka. Istnieje wiele sposobów, w jakie historia choroby może zapewnić Tobie i Twojemu lekarzowi lepszą kontrolę nad Twoim zdrowiem.

Badanie białka C-reaktywnego (CRP): wysoki i niski poziom, normalny zakres

0

Jak badanie białka C-Reaktywnego może określić, czy masz chorobę serca?

Ale to tylko część historii. Badania pokazują, że tylko 50% osób, które doznały ataku serca, miało wysoki poziom LDL. Dlatego wielu lekarzy stosuje inny test zwany testem białka C-reaktywnego, aby pomóc określić, kto jest w grupie ryzyka.

Białko C-reaktywne (CRP) jest produkowane przez wątrobę. Jego poziom wzrasta, gdy w organizmie pojawia się stan zapalny. Cholesterol LDL nie tylko pokrywa ściany tętnic, ale także je uszkadza. To uszkodzenie powoduje stan zapalny, który organizm próbuje wyleczyć wysyłając „zespół odpowiedzi” białek zwanych „reakcjami ostrej fazy”. CRP jest jednym z tych białek.

W jednym z badań stwierdzono, że badanie poziomu CRP jest lepszym wskaźnikiem chorób sercowo-naczyniowych (CVD) niż test LDL. Ale, ważne jest, aby wiedzieć, że test CRP nie jest testem na choroby serca. Jest to test na stan zapalny w organizmie.

Test ten jest również stosowany u osób cierpiących na choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń i reumatoidalne zapalenie stawów. One również powodują stan zapalny. Lekarz może przetestować kogoś z jednym z tych stanów, aby sprawdzić, czy leki przeciwzapalne działają, chociaż test CRP nie może określić, gdzie zapalenie ma miejsce.

Odmiana testu CRP, CRP o wysokiej czułości (hs-CRP), jest używana do sprawdzania chorób sercowo-naczyniowych.

Jest to proste badanie krwi. Próbka jest pobierana z żyły, najprawdopodobniej w ramieniu. Nie jest wymagane żadne specjalne przygotowanie (np. na czczo), a badanie nie jest bolesne poza ukłuciem na ramieniu, z którego wprowadzana jest igła. Na wynik badania mogą wpłynąć przyjmowane leki, więc należy zapytać lekarza, czy nie trzeba ich wcześniej ograniczyć. Próbka krwi jest badana w laboratorium.

Oto co oznaczają wyniki:

  • hs-CRP poniżej 1.0 mg/L — niskie ryzyko CVD (choroby serca)

  • poziom hs-CRP 1,0 mg/L i 3,0 mg/L — umiarkowane ryzyko CVD

  • poziom hs-CRP powyżej 3,0 mg/L — wysokie ryzyko CVD

Wysoki poziom może być również oznaką raka, infekcji, zapalnej choroby jelit, tocznia, reumatoidalnego zapalenia stawów, gruźlicy lub innej choroby. Może być również wysoki, ponieważ jesteś w drugiej połowie ciąży lub używasz tabletek antykoncepcyjnych.

Badanie hs-CRP jest najbardziej przydatne dla osób, które mają 10%-20% szans na wystąpienie ataku serca w ciągu najbliższych 10 lat. Test nie jest pomocny dla osób z wyższym lub niższym ryzykiem.

Ponieważ poziom CRP może się zmieniać, badanie należy wykonać dwa razy (w odstępie 2 tygodni), aby określić ryzyko wystąpienia choroby serca. Ważne jest również, aby pamiętać, że możesz mieć wysoki odczyt bez konieczności posiadania choroby serca. Dlatego ważne jest, aby sprawdzić poziom LDL, jak również uzyskać pełny obraz ryzyka CVD.

Na szczęście, te same leki statynowe, które obniżają poziom LDL, wykazały również obniżenie poziomu CRP. Oprócz leków, należy jednocześnie wprowadzić pewne zmiany w stylu życia (ograniczyć spożywanie tłustych pokarmów, rzucić palenie i zacząć ćwiczyć).

Metatarsalgia: Objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

0

Lekarz przygląda się przyczynom, objawom i leczeniu metatarsalgii, powszechnej kontuzji sportowej, która powoduje stan zapalny w górnej części stopy.

Co to jest metatarsalgia?

Metatarsalgia jest częstym urazem związanym z nadużyciem. Określenie to opisuje ból i stan zapalny w obrębie kłębu stopy. Jest często uważana za objaw innych schorzeń, a nie za konkretną chorobę.

Symptomy metatarsalgii

Głównym objawem metatarsalgii jest ból na końcu jednej lub kilku kości śródstopia. Są to kości znajdujące się w balocie stopy, najbliżej palców.?

  • Ból może być ostry, tępy lub piekący.

  • Możesz mieć wrażenie, że stąpasz po kamieniu.

  • Ból jest zazwyczaj gorszy? gdy chodzisz lub biegasz.

  • Możesz odczuwać mrowienie lub drętwienie palców u stóp.?

  • Sportowcy, którzy biorą udział w zajęciach o dużym natężeniu ruchu i jednocześnie cierpią na stan zapalny, taki jak zapalenie kaletki maziowej, często mają bardziej rozległy ból w obrębie piłki i środka stopy.

Najczęściej ból pojawia się w ciągu kilku miesięcy, a nie nagle.

Przyczyny metatarsalgii

Ból śródstopia wynika ze zbyt dużego nacisku na jedno miejsce w stopie. Często wynika on z uderzeń w stopy podczas uprawiania sportów o dużej intensywności. Możesz też mieć coś nietypowego w swoich kościach lub mięśniach, co wpływa na sposób rozłożenia nacisku na stopy, np.

  • Krótka pierwsza kość śródstopia czy długa druga kość śródstopia?

  • Wyraźnie zaznaczone głowy kości śródstopia

  • Napięte prostowniki palców (mięśnie)

  • Słabe zginacze palców (mięśnie)

  • Deformacja młotkowa

  • Hipermobilna pierwsza kość stopy

  • Napięte ścięgno Achillesa

Inne rzeczy, które mogą powodować metatarsalgię to:

  • Nadmierna pronacja (ruch stopy na boki podczas chodzenia lub biegania)

  • Buty, które nie są dobrze dopasowane?

  • Nadwaga

  • Złamania naprężeniowe w palcach stóp lub śródstopiu

  • Bunions?

  • Zerwane więzadła w stopach

Stan znany jako nerwiak Mortona (nerwiak międzypalcowy) również powoduje objawy podobne do metatarsalgii. Dodatkowa tkanka gromadzi się wokół nerwu, zwykle pomiędzy trzecim i czwartym palcem. Podrażniony, zapalony nerw powoduje ból.? Neuroma Mortona może również powodować drętwienie palców oprócz bólu w przodostopiu.

Czynniki ryzyka metatarsalgii

W Stanach Zjednoczonych urazy przodostopia, w tym metatarsalgia, są powszechne u sportowców uprawiających sporty o dużej intensywności. Najczęściej winne są aktywności, które obejmują bieganie lub skakanie. Podczas gdy biegacze są najbardziej narażeni na ryzyko, inni sportowcy, w tym tenisiści, piłkarze, baseballiści i piłkarze, często doznają urazów przodostopia.

Inne czynniki zwiększające szanse na wystąpienie bólu śródstopia to:

  • Posiadanie wysokiego łuku

  • Noszenie wysokich obcasów

  • Niektóre choroby powodujące zapalenie stawów, takie jak choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów i podagra

  • Wiek. Poduszka tłuszczowa, która amortyzuje oparcie stopy, z czasem staje się cieńsza.

Diagnoza metatarsalgii

Zdjęcia rentgenowskie mogą pomóc lekarzowi wykluczyć inne przyczyny bólu przodostopia. Skanowanie kości może wskazać miejsca zapalenia.

Badanie ultrasonograficzne może pomóc w identyfikacji stanów chorobowych, takich jak zapalenie kaletki lub nerwiak Mortonsa, które powodują ból w okolicy śródstopia.

Lekarz może również poprosić o wykonanie rezonansu magnetycznego, aby poszukać przyczyn bólu w okolicy śródstopia i śródręcza. Mogą to być zaburzenia urazowe, schorzenia układu krążenia, zapalenie stawów, neuroartropatie oraz schorzenia powodujące brak równowagi biomechanicznej.

Lekarz może również wykonać inne testy i procedury, które pomogą postawić diagnozę i ustalić właściwe leczenie.

Leczenie metatarsalgii

Istnieje kilka opcji, jeśli chodzi o leczenie metatarsalgii.

Leczenie medyczne

Aby złagodzić ból związany z metatarsalgią, lekarz może zlecić:

  • Nie ruszaj się z miejsca. Unikaj przez jakiś czas aktywności o dużym natężeniu i podpieraj kontuzjowaną stopę, kiedy tylko możesz.

  • Obłóż stopę lodem. Spróbuj przetoczyć ją po zamrożonej butelce z wodą.

  • Zastosuj opatrunek uciskowy.

  • Noś w butach wkładki amortyzujące, podpórki pod łuki lub inne wkładki ortopedyczne.

  • Wykonuj delikatne ćwiczenia rozciągające i wzmacniające.

Jeśli masz modzel na spodzie stopy, w którym odczuwasz ból, lekarz może go zeskrobać, aby zmniejszyć nacisk.

Może być konieczna operacja, aby naprawić problemy z kośćmi lub uwolnić uciśnięty nerw.

Leki?

Niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen (Advil, Motrin, Nuprin) lub naproksen (Aleve, Naprosyn), mogą złagodzić ból w krótkim czasie.

Jeśli przyczyną bólu jest uciśnięty nerw, lekarz może spróbować zastosować blokadę nerwu w połączeniu z długo działającymi sterydami.

Powrót do zdrowia?

Po ustąpieniu bólu można zwiększyć ilość ćwiczeń rozciągających i wzmacniających oraz stopniowo wracać do normalnej aktywności. Na początku spróbuj ćwiczeń o niskiej intensywności, np. pływania.

Powikłania metatarsalgii

Metatarsalgia może prowadzić do innych problemów, jeśli nie będziesz jej leczyć. Prawdopodobnie zmienisz sposób chodzenia, aby zmniejszyć nacisk na bolesne miejsce na stopie. Może to spowodować ból w innym miejscu stopy lub w drugiej stopie, aż do dolnej części pleców lub bioder. Może nawet dojść do powstania palucha młotkowatego.

Bóle śródstopia – perspektywy

Większość ludzi wraca do zdrowia po metatarsalgii dzięki leczeniu. Musisz jednak zrozumieć, co spowodowało ją w Twoim przypadku i podjąć kroki, aby nie dopuścić do jej powrotu.

Zapobieganie ponownemu urazowi metatarsalgii

Dbałość o stopy może pomóc Ci uniknąć kolejnego urazu śródstopia.

  • Kup buty, które są odpowiednio dopasowane. Jeśli dużo biegasz, często kupuj nowe buty.

  • Nie noś wysokich obcasów.

  • Stosuj wkładki, podpórki pod stopy lub inne wkładki ortopedyczne zalecane przez lekarza.

  • Zapobiegaj powstawaniu modzeli. Możesz namoczyć stopy i delikatnie pocierać to miejsce pumeksem.

  • Osiągnąć zdrową wagę.

  • Zwiększaj stopniowo ilość i intensywność aktywności sportowej.

  • Zawsze rozciągaj się i rozgrzewaj przed ćwiczeniami.

Wrodzone zaburzenia metaboliczne: Rodzaje, przyczyny, objawy i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia niektóre wspólne dziedziczne zaburzenia metaboliczne i ich objawy, przyczyny i leczenie.

Co to jest metabolizm?

Metabolizm odnosi się do wszystkich reakcji chemicznych zachodzących w organizmie w celu przekształcenia lub wykorzystania energii. Kilka głównych przykładów metabolizmu to:

  • Rozbijanie węglowodanów, białek i tłuszczów zawartych w pożywieniu w celu uwolnienia energii.

  • Przekształcanie nadmiaru azotu w produkty odpadowe wydalane z moczem.

  • Rozbijanie lub przekształcanie substancji chemicznych w inne substancje i transportowanie ich wewnątrz komórek.

Metabolizm to zorganizowana, ale chaotyczna chemiczna linia montażowa. Surowce, półprodukty i odpady są stale wykorzystywane, produkowane, transportowane i wydalane. Robotnikami” na linii montażowej są enzymy i inne białka, dzięki którym zachodzą reakcje chemiczne.

Przyczyny wrodzonych zaburzeń metabolicznych

W większości dziedzicznych zaburzeń metabolicznych, jeden enzym nie jest w ogóle produkowany przez organizm lub jest produkowany w formie, która nie działa. Brakujący enzym jest jak nieobecny pracownik na linii montażowej. W zależności od zadania tego enzymu, jego brak oznacza, że toksyczne chemikalia mogą się gromadzić lub że istotny produkt może nie być produkowany.

Kod lub plan produkcji enzymu jest zazwyczaj zawarty w parze genów. Większość osób z dziedzicznymi zaburzeniami metabolicznymi dziedziczy dwie wadliwe kopie genu – po jednej od każdego z rodziców. Oboje rodzice są „nosicielami” złego genu, co oznacza, że noszą jedną wadliwą kopię i jedną normalną.

U rodziców normalna kopia genu kompensuje złą kopię. Poziom enzymów w ich organizmie jest zazwyczaj odpowiedni, więc mogą nie mieć żadnych objawów genetycznego zaburzenia metabolizmu. Jednak dziecko, które odziedziczy dwie wadliwe kopie genu, nie jest w stanie wyprodukować wystarczającej ilości efektywnego enzymu i rozwija się u niego genetyczne zaburzenie metabolizmu. Ta forma przekazywania genów nazywana jest dziedziczeniem autosomalnym recesywnym.

Pierwotną przyczyną większości genetycznych zaburzeń metabolicznych jest mutacja genu, która wystąpiła wiele, wiele pokoleń temu. Mutacja genu jest przekazywana przez pokolenia, co zapewnia jej zachowanie.

Każde dziedziczne zaburzenie metaboliczne jest dość rzadkie w populacji ogólnej. Rozpatrywane wszystkie razem, dziedziczne zaburzenia metaboliczne mogą dotyczyć około 1 na 1,000 do 2,500 noworodków. W niektórych populacjach etnicznych, takich jak Żydzi aszkenazyjscy (Żydzi o środkowo- i wschodnioeuropejskim pochodzeniu), częstość występowania dziedzicznych zaburzeń metabolicznych jest wyższa.

Rodzaje dziedzicznych zaburzeń metabolicznych

Zidentyfikowano setki dziedzicznych zaburzeń metabolicznych, a nowe wciąż są odkrywane. Niektóre z bardziej powszechnych i ważnych genetycznych zaburzeń metabolicznych obejmują:

Lizosomalne zaburzenia spichrzeniowe (ang.

:

Lizosomy są przestrzeniami wewnątrz komórek, które rozkładają produkty odpadowe metabolizmu. Różne niedobory enzymów wewnątrz lizosomów mogą prowadzić do nagromadzenia substancji toksycznych, powodując zaburzenia metaboliczne, w tym:

  • Zespół Hurler (nieprawidłowa budowa kości i opóźnienie rozwoju)

  • Choroba Niemanna-Picka (u dzieci występuje powiększenie wątroby, trudności w karmieniu i uszkodzenie nerwów)

  • choroba Tay-Sachsa (postępujące osłabienie u kilkumiesięcznego dziecka, przechodzące w poważne uszkodzenie nerwów; dziecko żyje zwykle tylko do 4 lub 5 roku życia)

  • Choroba Gauchera (bóle kostne, powiększenie wątroby i niska liczba płytek krwi, często o łagodnym przebiegu, u dzieci lub dorosłych)

  • Choroba Fabry’ego (ból kończyn w dzieciństwie, z chorobami nerek i serca oraz udarami w wieku dorosłym; choroba występuje tylko u mężczyzn)

  • Choroba Krabbego (postępujące uszkodzenie nerwów, opóźnienie rozwoju u małych dzieci; sporadycznie dotyczy dorosłych)

Galaktozemia:

Upośledzony rozkład galaktozy prowadzi do żółtaczki, wymiotów i powiększenia wątroby po karmieniu piersią lub mlekiem matki przez noworodka.

Choroba moczowa wywołana syropem klonowym:

Niedobór enzymu zwanego BCKD powoduje nagromadzenie aminokwasów w organizmie. W wyniku tego dochodzi do uszkodzenia nerwów, a mocz pachnie jak syrop.

Fenyloketonuria (PKU):

Niedobór enzymu PAH powoduje wysoki poziom fenyloalaniny we krwi. Niepełnosprawność intelektualna skutkuje, jeśli schorzenie nie zostanie rozpoznane.

Choroby związane z magazynowaniem glikogenu:

Problemy z magazynowaniem cukru prowadzą do niskiego poziomu cukru we krwi, bólu mięśni i osłabienia.

Zaburzenia mitochondrialne:

Problemy wewnątrz mitochondriów, które są siłą napędową komórek, prowadzą do uszkodzenia mięśni.

Ataksja Friedreicha:

Problemy związane z białkiem zwanym frataxin powodują uszkodzenie nerwów i często problemy z sercem. Niezdolność do chodzenia zwykle pojawia się w młodym wieku.

Zaburzenia peroksysomalne:

Podobne do lizosomów, peroksysomy są maleńkimi przestrzeniami wypełnionymi enzymami wewnątrz komórek. Słaba funkcja enzymów wewnątrz peroksysomów może prowadzić do gromadzenia się toksycznych produktów przemiany materii. Do zaburzeń peroksysomalnych należą:

  • Zespół Zellwegera (nieprawidłowe rysy twarzy, powiększona wątroba i uszkodzenie nerwów u niemowląt)

  • Adrenoleukodystrofia (objawy uszkodzenia nerwów mogą rozwinąć się w dzieciństwie lub we wczesnej dorosłości w zależności od postaci).

Zaburzenia metabolizmu metali:

Poziomy metali śladowych we krwi są kontrolowane przez specjalne białka. Wrodzone zaburzenia metabolizmu mogą powodować nieprawidłowe działanie białek i toksyczne nagromadzenie metalu w organizmie:

  • choroba Wilsona (toksyczne poziomy miedzi gromadzą się w wątrobie, mózgu i innych organach)

  • Hemochromatoza (jelita wchłaniają nadmiar żelaza, które gromadzi się w wątrobie, trzustce, stawach i sercu, powodując uszkodzenia)

Kwasice organiczne:

kwasica metylomalonowa i kwasica propionowa.

Zaburzenia cyklu mocznikowego:

niedobór transkarbamylazy ornitynowej i cytrulinemia

Objawy wrodzonych zaburzeń metabolicznych

Objawy genetycznych zaburzeń metabolicznych różnią się znacznie w zależności od problemu metabolizmu obecny. Niektóre objawy dziedzicznych zaburzeń metabolicznych obejmują:

  • Letarg

  • Słaby apetyt

  • Ból brzucha

  • Wymioty

  • Utrata wagi

  • Żółtaczka

  • Brak przyrostu masy ciała lub wzrostu

  • Opóźnienie w rozwoju

  • Napady

  • Śpiączka

  • Nietypowy zapach moczu, oddechu, potu lub śliny

Objawy mogą pojawić się nagle lub postępować powoli. Objawy mogą być wywołane przez żywność, leki, odwodnienie, drobne choroby lub inne czynniki. W wielu przypadkach objawy pojawiają się w ciągu kilku tygodni po urodzeniu. Inne dziedziczne zaburzenia metaboliczne mogą wymagać lat, aby rozwinąć objawy.

Diagnoza dziedzicznych zaburzeń metabolicznych

Wrodzone zaburzenia metaboliczne są obecne przy urodzeniu, a niektóre z nich są wykrywane podczas rutynowych badań. Wszystkie 50 stanów bada noworodki na obecność fenyloketonurii (PKU). Większość stanów bada również noworodki pod kątem galaktozemii. Jednak żaden stan nie bada dzieci pod kątem wszystkich znanych dziedzicznych zaburzeń metabolicznych.

Ulepszona technologia testowania prowadzi wiele stanów do rozszerzenia badań noworodków na genetyczne zaburzenia metaboliczne. Narodowe Centrum Badań Noworodków i Zasobów Genetycznych dostarcza informacji o praktykach przesiewowych każdego stanu.

Jeśli dziedziczne zaburzenie metabolizmu nie jest wykryte przy urodzeniu, często nie jest zdiagnozowane aż do wystąpienia objawów. Po wystąpieniu objawów, dostępne są specyficzne testy krwi lub DNA, które pozwalają zdiagnozować większość genetycznych zaburzeń metabolicznych. Skierowanie do specjalistycznego ośrodka (zwykle na uniwersytecie) zwiększa szanse na prawidłową diagnozę.

Leczenie wrodzonych zaburzeń metabolicznych

W przypadku dziedzicznych zaburzeń metabolicznych dostępne są ograniczone metody leczenia. Istotny defekt genetyczny powodujący te zaburzenia nie może być skorygowany przy użyciu obecnej technologii. Zamiast tego, leczenie próbuje obejść problem z metabolizmem.

Leczenie genetycznych zaburzeń metabolizmu opiera się na kilku ogólnych zasadach:

  • Zmniejsz lub wyeliminuj spożycie pokarmu lub leku, który nie może być prawidłowo metabolizowany.

  • Zastąpić brakujący lub nieaktywny enzym lub inny związek chemiczny, aby przywrócić metabolizm do stanu jak najbardziej zbliżonego do normalnego.

  • Usunięcie toksycznych produktów przemiany materii, które gromadzą się w wyniku zaburzeń metabolicznych.

Leczenie może obejmować takie środki jak:

  • Specjalne diety eliminujące niektóre składniki odżywcze

  • Przyjmowanie substytutów enzymów lub innych suplementów wspomagających metabolizm

  • Poddawanie krwi działaniu substancji chemicznych w celu detoksykacji niebezpiecznych produktów ubocznych przemiany materii

Jeśli to możliwe, osoba z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu powinna otrzymać opiekę w ośrodku medycznym z doświadczeniem w leczeniu tych rzadkich schorzeń.

Dzieci i dorośli z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu mogą stać się bardzo chorzy, wymagając hospitalizacji, a czasem podtrzymywania życia. Leczenie podczas tych epizodów koncentruje się na opiece doraźnej i poprawie funkcji narządów.

Zarazki i bakterie w łazience: Dezynfekcja i inne strategie

0

Zmiana kilku nawyków i zrobienie wiosennych porządków wokół kalendarza może pomóc w utrzymaniu sterylności łazienki. Sprawdź te 10 wskazówek.

Chociaż łazienki nie są tak zaludnione zarazkami jak kuchnie, to jednak nadal kryją w sobie część bakterii wywołujących choroby, które czają się wszędzie, od baterii umywalki po ręczniki.

Ale zmiana niektórych nawyków i zrobienie wiosennych porządków wokół kalendarza może pomóc uczynić Twoją łazienkę mniej więcej tak sterylną jak sala operacyjna.

Oto 10 wskazówek, jak powstrzymać zarazki w łazience:

Kod kolorystyczny ręczniki do rąk i kąpielowe. „W ten sposób każdy ma swój jeden kolor, więc członkowie rodziny nie wymieniają ręczników i wirusów”, mówi Neil Schachter, MD, dyrektor medyczny opieki nad układem oddechowym w Mount Sinai w Nowym Jorku i autor The Good Doctor’s Guide to Colds and Flu. „Jeśli ludzie zakopują swoje twarze w ręcznikach, robią więcej niż suszenie się, osadzają zarazki”. Jeśli nie chcesz kodować kolorów, użyj wodoodpornego magicznego markera na białych ręcznikach, więc każdy członek rodziny wie, który z nich jest ich, sugeruje.

Nie dziel się szczoteczkami do zębów. Upewnij się, że każdy ma swoją własną szczoteczkę do zębów, kodując je kolorami, mówi Schachter. „Nie pozwól, aby Twoja szczoteczka miała kontakt z innymi szczoteczkami przechowywanymi w tym samym uchwycie. Zarazki mogą być przekazywane w ten sposób”, mówi. „Dobrą zasadą jest trzymanie ich w odległości co najmniej jednego cala od siebie”. Regularnie wymieniaj szczoteczkę do zębów po przebyciu jakiejkolwiek choroby, takiej jak przeziębienie lub grypa, ponieważ zarazki mogą pozostać nawet po wyzdrowieniu. Oto dlaczego: Podczas szczotkowania usuwasz płytkę nazębną i cząsteczki, więc szczoteczki do zębów mogą zostać zanieczyszczone bakteriami, krwią, śliną i resztkami z jamy ustnej. Zanieczyszczenia te mogą zostać przeniesione z powrotem na Ciebie.

Zawsze płucz z pokrywą w dół. Według dr Charlesa Gerby, profesora mikrobiologii na University of Arizona w Tucson, spłukiwanie toalety z podniesioną pokrywą nie jest rozsądne. „Zanieczyszczona para wodna wybucha ze spłukiwanej muszli klozetowej i może to zająć kilka godzin, aby te cząstki ostatecznie osiadły — nie mówiąc już o tym, gdzie”, mówi. „Jeśli masz swoją szczoteczkę do zębów zbyt blisko toalety, myjesz zęby tym, co jest w toalecie”.

Wytrzyj powierzchnie, których dotyka się w dużym stopniu. Używaj sprayu dezynfekującego lub chusteczek do kranów, spłuczek toaletowych, uchwytów szafek, klamek drzwiowych, uchwytów drzwi prysznicowych i wszelkich innych miejsc, których dotykasz rękami, mówi Schachter. „Te spraye lub chusteczki zabijają zarazki przy kontakcie”. Rinowirusy, które powodują przeziębienia, mogą przetrwać do trzech godzin, więc czyszczenie powierzchni za pomocą środka dezynfekującego może pomóc w zatrzymaniu infekcji, zgodnie z National Institutes of Health. „Nie zapomnij o uchwycie szczotki do toalety i rączce do tłoka”, dodaje Paul Horowitz, MD, dyrektor medyczny Klinik Pediatrycznych w Legacy Health System w Portland, Ore. „Są to obszary o wysokim stopniu dotyku, o których nie myślimy, nie mówiąc już o czyszczeniu”.

Ustaw dozownik papierowych kubków. „Użyj dozownika papierowych kubków nie plastikowych lub ceramicznych, ponieważ rozprzestrzeniasz ogromne ilości ładunku wirusowego w plastikowych kubkach, które są często dzielone między członkami rodziny”, mówi Schachter.

Wybieraj tkanki funkcjonalne. „Najnowszym trendem w tkankach są tkanki wirusobójcze” – mówi Schachter. „Te chusteczki zapobiegają rozprzestrzenianiu się wirusów po domu, ponieważ zabijają je, gdy wydmuchujesz nos, więc nie są pozostawione w pobliżu”.

Umyj ręce po załatwieniu swoich spraw. To może być już drugą naturą, ale zawsze powinieneś umyć ręce po wizycie w toalecie lub zmianie pieluchy. Należy również umyć ręce po kontakcie z krwią lub płynami ustrojowymi, w tym wymiocinami, wydzielinami z nosa i śliną, mówi Horowitz. I nie zapominaj: Umyj ręce po sprzątaniu dowolnego miejsca w łazience.

Szoruj wnętrze muszli klozetowej. „Należy to robić co najmniej kilka razy w tygodniu przy użyciu produktów zawierających wybielacz” – mówi Horowitz.

Pozwól wodzie płynąć. Zarazki mogą rozwijać się w głowicach prysznicowych. Jeśli nie używałeś swojej przez jakiś czas, pozwól jej płynąć na pełnej mocy przez minutę lub dwie, aby wypłukać wszelkie zarazki przed wzięciem prysznica, mówi Schachter.

Szoruj prysznice, wanny i blaty. Należy je wyczyścić, aby pomóc zmniejszyć rozprzestrzenianie się wirusów, grzybów i bakterii. „Rób to co najmniej dwa razy w tygodniu za pomocą środka dezynfekującego, który zawiera wybielacz” – mówi Horowitz. Oto, co może się stać, jeśli tego nie zrobisz: „Zarazki mogą pokryć ściany (wanny) i możesz łatwo dotknąć powierzchni, a następnie dotknąć ust” – mówi. Co więcej, martwe komórki skóry, które znajdują się wewnątrz wanny mogą być skażone. Jeśli ktoś z rozcięciem lub otwartą raną wejdzie do wanny, te organizmy mogą zainfekować ranę i zwiększyć ogólny ładunek bakterii.”